ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 4

สักพักใหญ่ก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าแน่วแน่ “ดูท่าคงมีแต่ตรงนี้จริงๆ สินะ”

คุณชายผู้แต่งตัวเนี้ยบกริบแถมยังเป็นโรครักสะอาดคิดจะลอด…ลอดรูสุนัขอย่างนั้นหรือ!? อาฝูรีบร้องห้ามหน้าตาตื่น “คุณชาย รูสุนัขลอดแบบนี้ แต่ละวันจะมีหมาเล็ก หมาใหญ่ หมาตัวผู้ หมาตัวเมีย ลอดเข้าออกกันเป็นว่าเล่น สกปรกจะตายไป บะ…บ่าวว่าอย่าเลยดีกว่าขอรับ”

“อืม…สกปรกจริงๆ นั่นแหละ” คุณชายพยักหน้าแล้วหรี่ตามองเขา

“คะ…คุณชาย…มองบ่าวเช่นนั้นทำไม” อาฝูฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก

“มันสกปรกเกินไป ดังนั้น…เจ้าต้องลอดเข้าไปก่อน”

“อะไรนะ!?” รอยยิ้มของบ่าวคนสนิทแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

“มัวแต่อึ้งอยู่ทำไม เจ้าพูดเองนี่ว่าสกปรก คลานเข้าไปเช็ดให้สะอาดทุกซอกทุกมุมล่ะ แล้วดูด้วยว่าสถานการณ์ข้างในเป็นอย่างไรบ้าง”

อาฝูรู้สึกว่าตัวเองเป็นบ่าวที่โชคร้ายที่สุดในโลก เขาครางออกมาด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น “คุณชาย…”

“ต้องให้ข้าเชิญหรือไม่” จินหยวนเป่าใช้สายตาเย็นชามองอีกฝ่าย

“ฮือๆ…” อาฝูทำหน้าระทมทุกข์ขณะเดินเข้าไปหารูสุนัขลอด แล้วยกนิ้วหนีบจมูกอย่างรังเกียจกลิ่นขี้หมาที่ลอยคละคลุ้งตรงนั้น ก่อนจะทิ้งตัวนั่งยองๆ ใช้แขนเสื้อเช็ดตามขอบรูอยู่นานจนค่อยสะอาดขึ้นมาบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่อยากมุดเข้าไปอยู่ดี!

ที่รูสุนัขลอดถูกเรียกว่าสุภาพบุรุษคุกเข่าก็เพราะสุภาพบุรุษเห็นแล้วยินดีคุกเข่ามากกว่ามุดลอดไปน่ะสิ! ส่วนที่เรียกว่าสามัญชนไม่สู้ เพราะขนาดสามัญชนเจอรูแบบนี้ก็ยังถอย!

จินหยวนเป่ามองบ่าวประจำตัวคุกเข่าอยู่ตรงหน้ารูสุนัขลอดพลางรำพึงรำพัน ไม่ยอมมุดเข้าไปเสียที เขาเงื้อเท้าถีบอีกฝ่ายเข้าไปข้างในทีเดียวครึ่งตัวอย่างไม่ฟังอีร้าค่าอีรม

“คุณชาย เบาหน่อยขอรับ” อาฝูอยากร้องไห้ทั้งที่ไม่มีน้ำตา

“เจ้านั่นแหละเบาหน่อย คิดจะแหกปากให้พวกองครักษ์ได้ยินหรือไร ทำอะไรให้มันเร็วเข้า!” ชายหนุ่มกระซิบเอ็ด

“ขอรับ” อาฝูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคลานเข้าไปแล้วชะโงกหน้ามอง เมื่อมองจนทั่วดีแล้วก็ค่อยๆ คลานถอยหลังออกมา ตอนที่ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ตามเสื้อผ้ามีแต่เศษหญ้า ส่วนใบหน้าและศีรษะมีแต่เศษฝุ่นเศษดิน

“ดูดีหรือยัง”

“ดีแล้วขอรับ” อาฝูยกมือเช็ดหน้าพลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า “ทางสะดวก ข้างในมีรถม้าจอดอยู่หลายคัน น่าจะเป็นขบวนรถม้าเจ้าสาว”

“อืม” ผู้เป็นนายพยักหน้าแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกมองรูสุนัขลอดรูนั้น

อาฝูมองเจ้านายหนุ่มพร้อมดึงเศษฟางที่ติดอยู่บนหน้าผากออก เน้นย้ำด้วยความปรารถนาดี “คุณชาย มันสกปรกมากนะขอรับ”

คนฟังถอยหลังออกมาสองก้าวด้วยสีหน้ารังเกียจ

ดวงตาของอาฝูพราวระยับด้วยความคาดหวัง ในที่สุดคุณชายก็คิดได้เสียที!

กลับกลายเป็นว่าฝ่ายนั้นถอดเสื้อคลุมออกมาส่งให้อาฝูอย่างคล่องแคล่ว ไร้ซึ่งความลังเล

“รออยู่ตรงนี้ล่ะ” ประโยคนั้นทำให้อาฝูแข็งค้างไปทันที

จินหยวนเป่ามองขอบรูสุนัขลอด เมื่อครู่อาฝูคลานมุดเข้าไป ตอนนี้มันจึงดูสะอาดกว่าตอนแรกมากๆ ทว่ากลิ่นขี้หมาก็ยังอวลหึ่งอยู่นั่นเอง