ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 4

“แหวะ…” ชายหนุ่มส่งเสียงขย้อนอยู่ในคอแล้วข่มใจทนความรังเกียจ โก่งสะโพกคลานลอดรูสุนัขเข้าไปข้างใน

ทว่าเพิ่งจะโผล่หัวพ้นรูนั้นออกมาอย่างยากลำบาก เขาก็ต้องมีอันตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ

สุนัขสีดำตัวเขื่องกำลังยืนลิ้นห้อยน้ำลายหยดติ๋งๆ มองเขาอยู่ตรงหน้ารูด้วยท่าทางฉงนสงสัย คล้ายกำลังคิดว่าเจ้าตัวที่เพิ่งมุดเข้ามาใหม่นี่มันพันธุ์อะไรกันนะ

ทว่าจินหยวนเป่าอ่านสีหน้าแววตาสุนัขไม่ออก รู้แต่เพียงว่าสุนัขที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ขนาดมหึมาเสียเหลือเกิน ปากที่แลบลิ้นก็เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมวาววับ! อาฝูตัวดี ทำไมถึงไม่บอกกันก่อนนะว่ามีหมา! เดี๋ยวข้าจะเล่นงานเจ้าให้น่าดู!

อาฝูที่ยืนรออยู่ข้างนอกมิได้ล่วงรู้สถานการณ์ด้านในสักนิด พอเห็นองครักษ์กำลังจะเดินลาดตระเวนมาทางนี้ เขาก็รีบเอามือยันก้นเจ้านายเต็มแรง

“อาฝู เจ้าโง่ อย่าผลักสิ” จินหยวนเป่าตวาดเบาๆ ทว่าพยายามรักษาความสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ เผชิญหน้ากับวายร้ายตัวนี้โดยไม่แตกตื่น

กำแพงกันเสียงได้ดีเกินไป อาฝูได้ยินแว่วๆ แค่คำว่า ‘ผลัก’ ดังนั้นจึงออกแรงมากกว่าเดิม

คนหนึ่งผลัก คนหนึ่งคลานถอยหลัง สองนายบ่าวจึงตกอยู่ในสภาพค้างๆ คาๆ อย่างนั้น

แล้วไหนมือปราบหนุ่มยังต้องแบ่งสมาธิคอยมองความเคลื่อนไหวของสุนัขตัวใหญ่สีดำ แววตาของสัตว์ร้ายที่มองตนดูไม่เป็นมิตรขึ้นทุกที เขาชักเริ่มใจคอไม่ดีขณะพูดกับมันว่า “จะบอกอะไรให้นะ หากเจ้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายก้อย รับรองได้เลยว่าพรุ่งนี้เจ้าจะได้ขึ้นไปอยู่บนโต๊ะอาหารแน่ ข้าพูดจริงทำจริงนะ”

แต่เขาคาดคิดไม่ถึงว่าเจ้าสุนัขตัวนี้มันจับความรู้สึกคนเก่งนัก! ประโยคเมื่อครู่เปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่จุดไฟโทสะของมันให้ลุกโชน มันแยกเขี้ยว ย่อตัวลง ส่งเสียงคำรามชวนเสียวไส้ ท่าทางใกล้จะกระโจนเข้ามาอยู่รอมร่อ!

จินหยวนเป่ากลืนน้ำลายลงคอ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ทว่าอาฝูที่ยืนอยู่ข้างนอกก็ยังผลักก้นเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาเงื้อเท้าถีบบ่าวหัวทึบเต็มแรงด้วยความโมโห จนฝ่ายนั้นล้มลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น

โดยไม่ทันฉุกใจคิดว่าเมื่อออกแรงเงื้อเท้ายันคนข้างหลัง ร่างของตัวเองที่คาอยู่กลางรูสุนัขลอดจะถลาพุ่งเข้ามาข้างในด้วย

ยังไม่ทันได้ตั้งสติว่าอะไรเป็นอะไร สุนัขดำตัวใหญ่ตัวนั้นก็กระโจนเข้าใส่อย่างไม่เกรงใจจนเขาล้มพรวดหน้าทิ่ม

“อ๊ากกก!!!”

เสียงร้องโหยหวนของคุณชายทำให้อาฝูที่ยังนอนมึนอยู่บนพื้นได้สติลุกพรวดขึ้นมาทันที ทว่าองครักษ์ที่เฝ้ายามอยู่ข้างนอกก็ได้ยินเสียงด้วยเช่นกัน จึงได้วิ่งกรูกันเข้าไปในโรงเตี๊ยมทางประตูใหญ่

อาฝูยืนตัวสั่นพั่บๆ อยู่ในเงามืดอย่างขี้ขลาด หวาดกลัวเสียจนไม่กล้าขยับ ได้แต่มองเหล่าองครักษ์ยกพลเข้าไปข้างใน ถึงอย่างไรคนพวกนี้ก็เป็นองครักษ์ของสกุลจิน น่าจะมีสักคนสองคนที่รู้จักคุณชายกระมัง

เขายกมือขึ้นประนมกลางอกพลางขมุบขมิบปากพึมพำ “อมิตาภพุทธ ขอพระโพธิ์สัตว์โปรดช่วยปกป้องคุ้มครองด้วยเถิด!”

ห่างออกไปข้างหลังไม่ไกล เสียงกรนดังลอดออกมาจากกองฟางเบาๆ… เสืออ้วนที่แอบอยู่ในนั้นหลับไปแล้วนั่นเอง

‘แต๊ก…แต๊ก…’