ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 5

แต่ใครเลยจะรู้ว่าใจเขาในเวลานี้เต็มไปด้วยความคิดละเอียดซับซ้อน

ราชเลขาเจียงเป็นขุนนางบุ๋น เหตุใดจึงมีธิดาเยี่ยมยุทธ์ได้ อีกอย่างก่อนหน้าที่เจียงเสี่ยวเซวียนจะเดินทางเข้าเมืองหลวง เขายังไม่เคยได้ยินใครพูดมาก่อนว่าคุณหนูเจียงมีวรยุทธ์สูงส่ง

เรื่องนี้ดูมีพิรุธอย่างยิ่ง จะต้องหาโอกาสตามสืบให้กระจ่าง เจียงเสี่ยวเซวียนคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ…

พ่อบ้านหนุ่มคิดพลางพาร่างชื้นๆ อันแสนอ่อนเพลียของตนผลักประตูเดินไปยังโต๊ะกลมที่ตั้งอยู่กลางห้องช้าๆ แล้วหยิบแท่งขีดไฟมาจุดเทียน ห้องมืดสลัวสว่างไสวขึ้นมาทันตา

เขาครอบฝาตะเกียงแล้วเดินไปที่เตียงนอนด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก… ทันใดนั้นก็ชักกระบี่หันขวับไปอีกทาง!

คมกระบี่สะท้อนแสงเป็นสีเงินวาววับ พาดเข้ากับลำคอของคนที่ยืนอยู่ในมุมมืด หลิ่วเหวินเจาผงะไปเล็กน้อย หันไปคว้าตะเกียงมาส่องจนเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดแล้วยิ่งตกใจกว่าเดิม

เขาเก็บกระบี่คืนฝักช้าๆ “เจ้านั่นเอง”

“ข้าเอง…”

เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงสตรีที่ฟังดูเหนื่อยล้าอ่อนระโหย แฝงไว้ซึ่งความทุกข์ใจ “คุณชายหลิ่ว ข้าเข้ามารอท่านอยู่ในนี้ตั้งนาน”

หลิ่วเหวินเจาขมวดคิ้วมองใบหน้าอิดโรยของนางอย่างไม่ใคร่พอใจนัก “ประกาศจับเจ้าถูกปิดไปทั่วเมือง เจ้ากล้ามาหาข้าถึงนี่ได้อย่างไร” พูดจบก็หมุนตัวเดินไปนั่งที่โต๊ะกลม

หญิงสาวก้มหน้าเดินตามไปเล็กน้อย “ข้าไม่มีที่ไป จึงต้องมาหาท่าน”

แสงจากตะเกียงส่องให้เห็นใบหน้านางได้ชัดเจนขึ้น ใบหน้าดวงนั้นงดงามหยาดฟ้า ดูแปลกตาแบบคนต่างแดน หญิงสาวคนนี้คือนางโลมคนดังแห่งหอเชียนเจียว…ฉู่ฉู่

“ฉู่ฉู่ เจ้านี่กล้าไม่น้อยจริงๆ” ชายหนุ่มยกป้านชาขึ้นมารินใส่จอกด้วยสีหน้าราบเรียบ ยกขึ้นจิบอึกหนึ่งแล้วพูดต่อ “รู้หรือไม่ว่าไม่เพียงแต่ทางการที่หาตัวเจ้าให้ควั่ก กระทั่งนายเหนือหัวก็ตามหาเจ้าอยู่”

ฉู่ฉู่เม้มปากถาม “เจ้านายของพวกเราเป็นใครกันแน่”

คำถามนั้นทำให้หลิ่วเหวินเจาหันมามองนางด้วยแววตาเคร่งเครียดแล้วบอกเป็นเชิงขู่ “เจ้านายเป็นใคร นายเหนือหัวเป็นใคร เจ้ายิ่งรู้น้อยเท่าไรก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น อย่าตามสืบส่งเดช รีบหายไปจากเมืองหลวงเสีย แล้วเจ้าจะมีชีวิตรอด”

“นึกหรือว่าข้าไม่อยากไปจากที่นี่โดยเร็ว ข้าไม่มีเงินติดตัวสักแดง จะหนีไปทางไหนก็มีแต่ต้องตายเท่านั้น”

พ่อบ้านหนุ่มวางจอกชาลงกับโต๊ะ นิ่งเงียบไม่ตอบคำ

ดูเหมือนจะพอมีโอกาสนะ? ฉู่ฉู่รีบพูดต่อ “ข้าไม่มีญาติมิตรที่ไหน คุณชายหลิ่ว มีแต่ท่านที่ช่วยข้าได้”

หลิ่วเหวินเจาหันไปมองนางพร้อมรอยยิ้มเย็นชาตรงมุมปาก “รู้ได้อย่างไรว่าข้าจะช่วยเจ้า ไม่ใช่ฆ่าเจ้า!?”

“คุณชายหลิ่วไม่ทำอย่างนั้นหรอก…” นางโลมคนดังสบตาเขาอย่างมั่นคง “ฉู่ฉู่ระหกระเหินเร่ร่อนมาตั้งแต่เล็ก ที่จำใจต้องทำเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนี้ก็เพื่อความอยู่รอด เพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตเยี่ยงคนธรรมดาทั่วไปสักวัน พวกเรารู้จักกันไม่ถึงสามปีก็จริง แต่ข้ารู้ว่าท่านไม่เหมือนคนพวกนั้น”

ไม่รู้เพราะเหตุใดฉู่ฉู่ถึงได้รู้สึกว่ามีแต่บุรุษตรงหน้าเท่านั้นที่จะหยิบยื่นความช่วยเหลือให้นางในเวลาเช่นนี้…

ทว่าเขากลับมองนางด้วยแววตาเฉยชา ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทางสีหน้า

ความหวังของฉู่ฉู่ค่อยๆ มอดดับลงทีละน้อยขณะขมุบขมิบปากพึมพำ “ช่างเถิด…ข้ารู้ว่าท่านเองก็มีความทุกข์ของท่าน”