ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

จินหยวนเป่ามองอวี้ฉีหลินในอาภรณ์สีแดงกับหมวกเจ้าสาว แล้วปรายตาไปทางสี่เอ๋อร์ที่ยืนตัวสั่นพั่บๆ อยู่อีกด้านแวบหนึ่ง ก่อนจะสั่งเสียงแข็งอย่างนึกรำคาญ “ออกไป!”

สาวใช้เพิ่งนึกถึงมารยาทอันควรได้เอาตอนนี้ นางรีบย่อตัวคำนับแล้วหันไปทางเจ้าสาวด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ “คุณหนู…”

“มีอะไร!” จินหยวนเป่าตวาด

เดิมทีสี่เอ๋อร์ตั้งใจจะกำชับกำชาอวี้ฉีหลินสักสองสามคำ แต่เสียงตวาดของชายหนุ่มทำให้นางสะดุ้งเฮือก รีบทำตัวลีบเดินออกจากห้องด้วยความกังวล ทว่าไม่ลืมที่จะเอาผ้าคลุมศีรษะลงให้เจ้าสาว ไม่อย่างนั้นประเดี๋ยวจะเลิกผ้ากันอย่างไรเล่า!

จินหยวนเป่ามองสาวใช้เดินออกไปด้วยสายตาเย็นชา แล้วกระแทกประตูปิดโดยแรง

ฤทธิ์สุราที่ดื่มจนเมามายทำให้เขาเห็นสตรีใส่หมวกเจ้าสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงภาพเลือนๆ แต่ไม่เป็นไรเลยสักนิด ไม่ใช่คนที่รัก จะรูปร่างหน้าตาอย่างไรก็ไม่สำคัญ

เขาแค่นยิ้มเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละก้าว ส่ายหน้ากับตัวเอง สูดหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง จากนั้นก็เลิกผ้าคลุมขึ้น

อวี้ฉีหลินเหลือบตาขึ้นมองพลางคลี่ยิ้มสดใสให้

เปลวเทียนสีแดงเต้นไหว ส่องแสงวอมแวม

หญิงสาวยิ้มอย่างผ่อนคลาย นัยน์ตาหยีโค้ง ท่าทางใสซื่อไร้จริตปรุงแต่ง ไม่ต่างจากเด็กน้อยไม่ประสาโลก

นางกะพริบตา นัยน์ตาพราวระยับเป็นประกายนุ่มนวล แผงขนตางอนยาวขยับช้าๆ เหมือนปีกนกน้อย…

แต่จินหยวนเป่ามองทะลุความสดใสซุกซนนั้นลงไปเห็นความเด็ดเดี่ยวที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลัง แล้วยัง…ความทุกข์ใจบางๆ

นัยน์ตาของนางเป็นนัยน์ตาสุขซ่อนทุกข์ ดูบอบบางน่าทะนุถนอม

บุปผานานาพรรณพลันแข่งกันบานสะพรั่งอยู่ในใจ ทั้งดอกท้อ ดอกสาลี่ ดอกเหมยสารพัด โรยกลีบนุ่มนวลลงมากระเพื่อมไหวในใจเขาเป็นระลอกคลื่น

ผ้าคลุมศีรษะสีแดงสดร่วงหลุดมือลงไปบนพื้น

จินหยวนเป่าพลันได้สติก้มลงไปเก็บ จังหวะที่โน้มตัวลง กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากร่างแบบบางตรงหน้ายิ่งชักพาหัวใจให้ป่วนปั่น

ใบหน้าคมคายร้อนวูบวาบ เหงื่อออกมือจนชื้น รู้สึกคันยุบยิบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีแมลงเล็กๆ นับไม่ถ้วนมาไต่แล้วกัดใจอย่างไรอย่างนั้น

ลมเย็นกราวหนึ่งวูบเข้ามาจากทางหน้าต่างดับเปลวเทียนในห้อง พร้อมพัดหนังสือที่อยู่บนโต๊ะให้พลิกหน้าดัง ‘พั่บๆ’

จินหยวนเป่าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองอย่างชัดเจน

“ตอนนี้…”

ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสดสวยเผยอออกน้อยๆ ดูเนียนนุ่มน่าสัมผัส…ชายหนุ่มรู้สึกลำคอแห้งผากอย่างบอกไม่ถูก

“เข้าหอได้แล้วใช่หรือไม่”

ที่แท้เสียงนางก็ไพเราะถึงเพียงนี้…

หือ? ไม่สิ! ช้าก่อน! นางพูดว่าอย่างไรนะ!?

จินหยวนเป่ามองหญิงสาวอย่างตกตะลึงจังงัง แล้วได้รับสายตาใสซื่อกลับมา เขาหูฝาดไปเองใช่หรือไม่

ระหว่างที่กำลังคิดเช่นนั้น ฝ่ายตรงข้ามก็จ้องตาเขาพลางถามอีกครั้งเสียงดังฟังชัด “เข้าหอได้แล้วใช่หรือไม่”