ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 9

ประตูห้องถูกผลักดังแอ๊ด กู้ฉางเฟิงยกชามดินเผาเดินเข้ามาข้างในพลางบ่นงึมงำกับตัวเอง “บอกให้ต้มสามครั้งก็ต้องต้มสามครั้งสิ สาวใช้พวกนี้ขี้เกียจเป็นที่หนึ่ง…” พูดยังไม่ทันจบก็สังเกตเห็นเจียงเสี่ยวเซวียนที่ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงเสียก่อน เขารีบเดินฉับๆ เข้าไปหาด้วยความยินดี “แม่นางฟื้นแล้วหรือ!”

แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับหน้าซีดเผือด มองเขาด้วยความตื่นกลัวพร้อมตวาด “อย่าเข้ามานะ!”

“หา?” กู้ฉางเฟิงผงะ ก่อนจะเข้าใจอย่างรวดเร็ว จึงทอดเสียงนุ่มนวลปลอบโยนนาง “ถ้าข้าไม่เข้าไป เจ้าจะดื่มยาอย่างไรล่ะ” พูดจบก็วางยาลงบนโต๊ะเล็กตรงหัวเตียงอย่างระมัดระวัง

เขากวาดตามองนางเล็กน้อยแล้วซักถาม “แม่นางรู้สึกอย่างไรบ้าง ยังมึนหัวอยู่หรือไม่ อื้อหือ เจ้าไม่รู้หรอกว่าเมื่อวานเจ้าเสียเลือดไปแค่ไหน น่ากลัวมากเลย ข้ายังนึกว่าเจ้าจะหมดสติไปตลอด ไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วเสียอีก…”

กู้ฉางเฟิงพูดพล่ามอยู่คนเดียว โดยไม่ทันสังเกตว่าหญิงสาวที่จิกขยุ้มผ้าห่มแน่นหน้าซีดลงเรื่อยๆ…

“ยังดีนะที่ข้าช่วยทำแผลให้เจ้าได้ทันเวลา…”

“ช้าก่อน!” เจียงเสี่ยวเซวียนแทรก “ท่านทำแผลให้ข้า?”

หมอหนุ่มพยักหน้ารับ “ถูกต้อง”

“ท่านเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้าด้วย?”

คนถูกถามยังพยักหน้ารับตามตรงเหมือนเดิม โดยไม่ทันเอะใจกับปฏิกิริยาที่แปลกไปของนาง “ก็ใช่น่ะสิ โธ่เอ๊ย แม่นาง เจ้าไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นแผลบนตัวเจ้าน่ะ…”

‘เพียะ!’ มือเรียวงามข้างหนึ่งสะบัดลงบนใบหน้าเขา

“เดรัจฉาน!” เจียงเสี่ยวเซวียนทั้งโกรธทั้งอาย

เมื่อครู่นางใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ซีกหน้าของกู้ฉางเฟิงจึงปรากฏปื้นแดงชัดเจนห้านิ้วทันที เขายกมือกุมแก้ม นิ่วหน้าละห้อยแบบคนไร้ความผิด “แม่นาง เจ้าสลบไม่ได้สติ แต่ข้าสาบานได้ว่าจะทำอะไรก็บอกเจ้าก่อนแล้ว ตอนนั้นสถานการณ์คับขันมากจริงๆ…”

“เดรัจฉาน! เดรัจฉาน!” เจียงเสี่ยวเซวียนคว้าจอกชามยาตรงโต๊ะหัวเตียงมาเขวี้ยงใส่ชายหนุ่ม ใบหน้าเนืองนองไปด้วยน้ำตา

กู้ฉางเฟิงผู้น่าสงสารเปรอะยาไปทั้งตัว กระนั้นจิตวิญญาณของหมอก็ยังอยู่เหนือสิ่งอื่นใด เขามองหญิงสาวด้วยความสงสาร

เขาไม่ยอมไป นางก็ยิ่งโมโห แล้วกระเสือกกระสนลุกลงจากเตียงมาตีเขา

หมอหนุ่มเอามือกุมหัวหลบเป็นพัลวัน “เจ้าบาดเจ็บถึงเพียงนั้น ไม่ว่าแม่นางจะนึกโทษข้าหรือไม่ กู้ฉางเฟิงคนนี้เป็นหมอ ถึงอย่างไรก็เห็นเจ้าตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ช่วยไม่ได้! อีกอย่างข้าก็หลับตาตลอดด้วย!” พูดจบก็ยืดอกรอรับการทุบตีอย่างมีอุดมการณ์สูงส่ง

เจียงเสี่ยวเซวียนผงะไปเล็กน้อย นางค่อยๆ คิดทบทวนพลางลดมือลงแล้วถามอย่างคลางแคลงใจ “ท่านเป็นหมอ?”

กู้ฉางเฟิงเงยหน้าขึ้นตอบอย่างองอาจ “ข้าเป็นหมอรักษาทุกโรคประจำคฤหาสน์นี้!”

“ท่านหมายความว่าท่านแค่รักษาบาดแผลให้ข้า?”

“แน่นอน! จะให้ข้าเห็นคนเจ็บหนักแล้วไม่ช่วยได้อย่างไร”

ฟังมาถึงตรงนี้ เจียงเสี่ยวเซวียนก็ใจชื้นขึ้นมาก เพียงแต่บาดแผลบนหน้าผากเพิ่งเริ่มสมาน หลังใช้แรงไปกับความอลหม่านเมื่อครู่ นางก็ยกมือกุมหน้าผากถามว่า “ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”