ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

ฮองเฮายืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองหิมะขาวโพลนด้านนอกแล้วพูดอย่างเศร้าใจ “ในอดีตตอนที่เขายังเป็นรัชทายาท เคยสาบานว่าจะเชื่อใจข้าตลอดไป ในตอนนั้นพวกเรามีความสุขกันมาก” บนใบหน้ามีรอยยิ้มของการหวนคิดถึงอดีตก่อนจะพร่ำบ่นว่า “ยามนี้เขาเปลี่ยนไป ทั้งที่พวกเราตกลงกันแล้วว่าจะดูแลแผ่นดินกว้างใหญ่นี้ด้วยกัน…”

กุยหวั่นไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจนางอย่างไร ตอนนี้ทั่วทั้งแผ่นดิน มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าผู้ที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานก็คืออิ๋งกุ้ยเฟย

ฮองเฮาหมุนตัวกลับมา บนใบหน้ามีหยดน้ำตา สายตาจ้องตรงมาที่กุยหวั่น “กุยหวั่น เจ้ารู้ความรู้สึกที่อยากจะปกปักรักษาของสักอย่างหรือไม่” ไม่รอให้กุยหวั่นตอบ ฮองเฮาก็พูดต่อไปว่า “ข้าอยากจะปกปักรักษาเขา แม้ว่าคนที่เขาอยากปกปักรักษาจะเป็นอิ๋งกุ้ยเฟย ข้าก็ยังคงอยากจะปกปักรักษาเขา เจ้าคงรู้สึกขำที่ข้านึกอยากจะปกปักรักษาฮ่องเต้ของแผ่นดิน แต่ข้าไม่เพียงจะปกปักรักษาเขา ข้ายังจะปกปักรักษาแผ่นดินนี้ไว้ด้วย นี่เป็นแผ่นดินของข้ากับเขา” แววตาของฮองเฮามุ่งมั่นขึ้น ฉายแววการตัดสินใจแน่วแน่ออกมา

เหมือนรู้สึกถึงความผิดปกติ กุยหวั่นจึงลุกยืน รีบเดินมาข้างกายฮองเฮาแล้วถามเสียงเบา “ฮองเฮา พระองค์คิดจะทำอย่างไรเพคะ”

“ข้าจะฆ่าอิ๋งกุ้ยเฟย” ฮองเฮายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่แฝงความเด็ดเดี่ยวและเศร้าสลด “ข้าไม่ได้ทำเพราะอิจฉานาง ข้าจะตายไปพร้อมกับอิ๋งกุ้ยเฟย ข้าแค่อยากให้ฝ่าบาทได้สติ กลับมาดูแลแผ่นดินให้ดี”

ได้ยินดังนั้นกุยหวั่นตกใจจนพูดอะไรไม่ออก และเมื่อได้สติคิดอะไรขึ้นได้นางจึงพูดว่า “ไม่ได้ พระองค์สู้พวกเขาไม่ได้หรอกเพคะ”

ฮองเฮาหันหน้ามามองกุยหวั่น ท่าทางรู้ดีอยู่แก่ใจ สายตานี้มองจนกุยหวั่นรู้สึกร้อนรน ฮองเฮาจึงยิ้มบางๆ “เจ้าพูดถึงอัครเสนาบดีโหลวหรือ”

กุยหวั่นตะลึงงัน ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไร ฮองเฮาจึงย้อนถามว่า “เจ้าคิดว่าเราไม่รู้หรือ นับจากวันแรกที่เจออิ๋งกุ้ยเฟย เราก็รู้แล้วว่านางไม่ได้รักฝ่าบาท เราเป็นหญิง เรามีความรู้สึกนี้ เราทนให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เราจะปกป้องฝ่าบาท”

กุยหวั่นขมวดคิ้ว อยากจะเกลี้ยกล่อม แต่ไม่รู้ว่าควรจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร ฮองเฮาตัดสินใจเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ ไม่เหลือทางจะให้เจรจาได้เลย

สตรีเวลาคลุ้มคลั่งขึ้นมาเป็นเช่นนี้เองหรือ แม้แต่มารดาแห่งแผ่นดินก็ยังไม่ยกเว้นหรือ

สังเกตเห็นแววตาไม่เห็นด้วยของกุยหวั่น ใบหน้าของฮองเฮาจึงแฝงการขอร้อง เมื่อเห็นกุยหวั่นยังนิ่งไม่ขยับ นางจึงคุกเข่าลงอย่างฉับพลัน

กุยหวั่นตกใจหน้าถอดสี กำลังคิดจะประคองนางขึ้นมา แต่ฮองเฮากลับพูดว่า “กุยหวั่น สามีของเจ้ากับข้ารักหญิงคนเดียวกัน เจ้าเข้าใจข้าบ้างได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอร้องเจ้า ลูกชายของข้าอายุเพียงสองขวบ ข้าขอร้องเจ้าว่าหากข้าเป็นอะไรไป ขอให้เจ้าเป็นโล่ให้เขา ยังมีพระบิดาของข้า เขาอายุมากแล้ว ขอให้เจ้าคุ้มครองเขาด้วย ขอร้อง…ขอร้องล่ะ…” พูดจบฮองเฮาก็โขกหัวให้นางอย่างแรงสามที

กุยหวั่นตกตะลึง ใบหน้าร้อนผ่าว พอยกมือขึ้นลูบมันกลับเป็นน้ำตา นางประคองฮองเฮาขึ้นมาแล้วถามเสียงเบา “คุ้มค่าหรือเพคะ”