ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

กุยหวั่นรู้สึกสับสนขึ้นมาทันใด เมื่อวานนางเห็นเรื่องต่างๆ กับตา นางไม่ใช่คนเลือดเย็น ดังนั้นจึงรู้สึกฉงนและสับสน เยียลี่เป็นศัตรูของแคว้น เป็นผู้นำสำคัญของชนเผ่าหนู่ การตายของเขาเป็นความปรารถนาของคนในแคว้นฉี่หลิงจำนวนมาก ที่นางทำไปเมื่อวานนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว แต่เมื่อครู่ได้ยินว่าเขาหนีไปได้ นางกลับรู้สึกเหมือนหินก้อนใหญ่หล่นลงพื้น นางไม่ทำให้เขาตาย

กุยหวั่นยิ้มบางๆ ความอึดอัดในใจมลายหายไปจนสิ้น นางจึงยื่นมือไปรับชามกระเบื้องใส่โจ๊กมาแล้วเริ่มกินอย่างช้าๆ

โหลวเช่อเห็นนางเริ่มกินได้ ความกลัดกลุ้มบนใบหน้าก็จางหายไปแล้ว เขารู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย “เย็นหมดแล้ว ให้คนมาเอาไปอุ่นก่อนแล้วค่อยกินเถอะ”

“ไม่เป็นไร” กุยหวั่นตอบพร้อมตักโจ๊กเข้าปาก อาจเป็นเพราะอารมณ์ผ่อนคลาย โจ๊กที่เย็นชืดในปากนางก็ยังอร่อยขึ้นมาได้ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาอีกครากลับพบว่าโหลวเช่อยังคงยืนอยู่ที่เดิมคล้ายครุ่นคิดอะไร นางจึงเอ่ยถาม “ใต้เท้าสามี มีอะไรหรือ”

โหลวเช่อก้าวเข้ามาช้าๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามนาง เหมือนมีอะไรจะพูดด้วย

กุยหวั่นสังเกตเห็นแววตาอ่อนโยนของโหลวเช่อมองไปยังสระน้ำด้านหลังนางที่มีใบไม้สีแดงลอยเต็มสระ จึงเอ่ยถามเสียงเบา “กำลังคิดถึงอะไรอยู่อย่างนั้นหรือ”

มุมปากโหลวเช่อยกยิ้มบาง รอยยิ้มเขาเหมือนดั่งลมวสันตฤดูในเดือนสาม ทำให้คนรู้สึกสดชื่นและอบอุ่นยิ่ง “กุยหวั่น ต้นเดือนหน้าพวกเราต้องเข้าวังกัน”

ต้นเดือนหน้า? อีกห้าวันไม่ใช่หรือ

กุยหวั่นจึงถามขึ้น “ในวังจะจัดงานฉลองอย่างนั้นหรือ”

โหลวเช่อพยักหน้า ยืนยันการคาดเดาของนาง “ตำหนักจิ่งอี๋สร้างเสร็จแล้ว องค์ชายน้อยอายุครบสองปี ฮ่องเต้ทรงจัดงานฉลองเรื่องมงคลทั้งสองพร้อมกัน”

ตำหนักจิ่งอี๋? ชื่อคุ้นหูเสียจริง…

กุยหวั่นคิดถึงหอสุราในวันนั้นขึ้นมาทันใด บัณฑิตวัยกลางคนพูดถึงการสร้างตำหนักให้อิ๋งกุ้ยเฟยด้วยถ้อยคำส่อเสียด นางหันมองหน้าโหลวเช่อด้วยความเข้าใจในทันที “ข้าก็ต้องไปร่วมงานด้วยหรือ” นึกภาพงานในวันนั้นแล้ว นางก็รู้สึกขนหัวลุกอย่างไรบอกไม่ถูก

ให้ไปพบอิ๋งกุ้ยเฟยกับโหลวเช่อ น่าประหลาดเหลือเกิน

“แน่นอน เจ้าเป็นภรรยาของข้านะ” น้ำเสียงอ่อนโยนแสดงความมั่นใจ

ได้ฟังคำนี้แล้วกุยหวั่นก็หมดคำพูด จับจ้องใบหน้าโหลวเช่อที่สงบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดก่อนจะเอ่ยถาม “จะไม่ขัดแย้งกันหรือ”

โหลวเช่อเลิกคิ้วแล้วย้อนถาม “ขัดแย้งอะไร”

กุยหวั่นวางชามลงแล้วมองไปบนท้องฟ้านอกระเบียงทางเดิน เมื่อเรียบเรียงความคิดแล้วจึงค่อยพูดขึ้น “ใต้เท้าสามีเป็นอัครเสนาบดีของราชวงศ์ มีอำนาจมากมาย ใต้หล้านี้ยังมีเรื่องอะไรที่ท่านไม่เข้าใจอีก หรือเรื่องที่รู้ว่าถูกต้องย่อมควรกระทำ แต่ถ้าทำแล้วต้องเสียใจภายหลัง แม้จะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ท่านจะทำหรือไม่”

เห็นสายตาจริงใจของนางและคำพูดอ่อนหวาน โหลวเช่อให้รู้สึกฉงนยิ่ง จึงเอ่ยปากพูดว่า “จะมีเรื่องที่รู้ว่าถูกต้อง แต่เป็นเรื่องที่ต้องเสียใจภายหลังได้อย่างไร”