ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

รถม้าหยุดลงกะทันหัน กุยหวั่นไม่ทันระวังตัวจึงเสียหลักไปจนต้องยกมือขึ้นยันผนังรถเพื่อทรงตัว ก่อนจะถามเสียงเข้ม “เกิดอะไรขึ้น”

น้ำเสียงจนใจของคนบังคับม้าลอดผ่านม่านเข้ามา “ฮูหยิน ด้านหน้ามีคนวิวาทกัน ดังนั้นทางจึงถูกขวางไว้ ผ่านไปไม่ได้ขอรับ”

ใครกันที่กล้าเช่นนี้ ถึงกับมาก่อเรื่องตรงจุดคึกคักในเมืองหลวงได้

นางยื่นมือไปพลิกม่านขึ้นแล้วมองออกไปด้านนอก คนเดินถนนกำลังมุงดู ถนนด้านหน้าถูกขวางจนไม่มีทางไป เห็นเหตุการณ์แบบนี้แล้วกุยหวั่นก็จนหนทาง จำต้องสั่งคนบังคับม้าว่า “จอดรถไว้ข้างทาง รอพวกเขาสลายตัวแล้วค่อยไป”

กุยหวั่นกึ่งนั่งกึ่งนอนหลับตาอยู่ในรถม้าจนเริ่มง่วงขึ้นมาจริงๆ ระหว่างที่กำลังสะลึมสะลือ ชื่อของอิ๋งกุ้ยเฟยก็ลอยเข้ามาในหู กุยหวั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย เหตุใดออกมาจากวังหลวงแล้วยังคงได้ยินชื่อนี้อีก นางจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เสียงโวยวายนอกรถดังขึ้นเรื่อยๆ แม้ม่านหนาบนรถก็ยังกั้นไม่อยู่ ท่ามกลางเสียงทะเลาะได้ยินชื่ออิ๋งกุ้ยเฟยลอยมาแว่วๆ อีกครา

ด้วยความสงสัยกุยหวั่นจึงเลิกม่านเปิดขึ้นอีกครั้งแล้วถามว่า “คนที่วิวาทกันด้านหน้านั้นเป็นใคร”

คนขับรถม้ายืนอยู่ด้านข้างอย่างนบนอบ เมื่อได้ยินคำถามก็ตอบกลับในทันที “ดูเหมือนเป็นคนของจวนพระสัสสุระกับจวนสกุลเหยาเกิดบาดหมางกันกลางทางขอรับ”

บรรดาหญิงสาวในวังหลวงยังสู้กันไม่พอ แม้แต่เครือญาติก็จะมาสู้กันด้านนอกนี้อีกหรือ กุยหวั่นมองไปด้านหน้าอย่างเย็นชา ความเบื่อหน่ายที่ไร้เรี่ยวแรงพุ่งขึ้นในใจอีกครั้ง

“ฮูหยิน” คนบังคับม้ามองสีหน้าอึมครึมของกุยหวั่นแล้วก็รู้สึกเป็นห่วง “จะแสดงฐานะ แล้วบอกให้พวกเขาหลีกทางหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ต้อง” รอยยิ้มรางเลือนปรากฏขึ้นบนใบหน้า กุยหวั่นพูดขึ้นในทันใด “ข้าจะลงไปดู”

คนบังคับม้าไม่พูดอะไร เพียงขยับถอยไปด้านข้าง แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ควร จึงวิ่งไปที่ร้านหนึ่งข้างทาง หาชายหนุ่มส่งข่าวมาคนหนึ่ง ยัดเงินให้เล็กน้อยแล้วพูดข้างหูเขาไปหลายประโยค ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะวิ่งไปตามทางที่รถม้าเคลื่อนผ่านมาอย่างรวดเร็ว

การวิวาทไม่มีทีท่าจะหยุดลงเลย มีแต่จะดุเดือดขึ้นทุกที สองฝ่ายไม่มีใครยอมใคร และตอนนี้ดูเหมือนจะลงไม้ลงมือกันแล้ว

ระหว่างนั้นเสียงฝีเท้าม้าเร็วก็ดังขึ้นทันใด กุยหวั่นจึงหันหน้ามองไป ขบวนม้าเร็วหลวงขบวนเล็กวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ผู้ที่ขี่นำหน้านั้นคือโหลวเช่อ

ใบหน้าเกลี้ยงเกลาดุจหยกเนื้อดี บุคลิกนุ่มนวลอ่อนโยนราวสายลมในฤดูใบไม้ผลิ แต่แฝงอำนาจไว้อยู่ในที คนบนหลังม้ามีความงามสง่าดูองอาจเหนือใคร ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มคนที่มามุงดูหรือคนของทั้งสองตระกูลที่กำลังวิวาทกัน ต่างพากันหลีกทางให้โดยไม่ได้นัดหมาย

กุยหวั่นเห็นแล้ว สามีของนางเก่งจริงๆ ทั้งไกล่เกลี่ยประนีประนอม ทั้งใช้อำนาจข่มขู่ ทำให้ทั้งสองจวนกลัวเกรงจนพร้อมใจกันล่าถอย เมื่อไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว คนที่มุงดูจึงสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วครู่ก็เดินหนีหายไปกว่าครึ่ง

โหลวเช่อควบม้าขึ้นหน้า ในดวงตาแฝงความกังวลแล้วถามเสียงอ่อนหวาน “เหตุใดถึงไม่กลับบ้าน”

กุยหวั่นเงยหน้าขึ้น ฉีกยิ้มออกมา “ข้าอยากสูดอากาศ สามีมาที่นี่ได้อย่างไร”