ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

“ท่านทำมาแล้วครั้งหนึ่งไม่ใช่หรือ” กุยหวั่นพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

โหลวเช่อตกตะลึงแล้วมองกุยหวั่นด้วยแววตาคมกริบ เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นท่าทางดุดันของเขา กุยหวั่นทำไร้เดียงสาพูดต่อไปว่า “ฮ่องเต้เป็นเจ้า สามีเป็นขุนนาง อำนาจฮ่องเต้เป็นหลัก ความรู้สึกเป็นรอง นี่ไม่ใช่ความขัดแย้งหรือ”

โหลวเช่อเงียบงัน มองสำรวจกุยหวั่นอย่างลึกซึ้ง ภายใต้สายตาจับจ้องของเขา กุยหวั่นยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติแล้วลุกยืน สะบัดแขนเสื้อเบาๆ จากนั้นก็หมุนตัวเดินไปนอกระเบียงทางเดินแล้วทิ้งคำไว้หนึ่งประโยค “ช่างเป็นผู้เล่นที่ถือหมากสำคัญไว้จริงๆ”

เมื่อรู้ว่านางชี้ไปอีกนัยหนึ่ง โหลวเช่อก็รู้สึกขัดเคืองอยู่บ้าง เพราะปัญหาที่ปกติพยายามหลบหลีกถูกหยิบยกออกมาตรงหน้า และยังเคืองร่างอรชรพลิ้วลมผู้นั้นด้วย เขาตอบร่างที่เดินจากไปนั้นว่า “ดูคนอื่นเล่นหมากไม่พูดจึงจะเป็นสุภาพชน”

ได้ยินคำพูดของเขา ร่างนั้นไม่ได้หยุดเดิน ยังคงเดินต่อไปด้านนอก กุยหวั่นเพียงคิดในใจว่าใครกันเล่าที่ดึงนางเข้ามาดูหมากอิ๋งกุ้ยเฟย โหลวเช่อ และนาง เดิมทีมีกระดานหมากต่างกันไป ตอนนี้จะดึงทุกคนเข้ามาในกระดานเดียวกัน นางเองก็ถูกโชคชะตาบีบคั้น แต่โชคใหญ่ในความโชคร้ายก็คือนางไม่ใช่คนที่เดินหมากนั้น

ก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็แลเห็นตำหนักน้อยใหญ่และศาลาเรียงรายหลังคาเชื่อมต่อกันแทบมองไม่เห็นส่วนยอด เข้ามาอยู่ในเขตรโหฐานเช่นนี้ กุยหวั่นอดคิดไม่ได้ว่าความยิ่งใหญ่งดงามของพระราชวังเหนือกว่าที่นางนึกภาพไว้ในทีแรกมากเพียงใด

“ช่างหรูหราเสียจริง” กุยหวั่นพูดขึ้น สิ่งที่คลอไปกับเสียงพูดของนางคือเสียงล้อรถม้าที่เคลื่อนไปบนพื้นหิน

โหลวเช่อได้ยินเสียงพึมพำของนางจึงพูดอธิบาย “อดีตฮ่องเต้ทรงชอบความหรูหรางดงาม ดังนั้นจึงเคยปฏิรูปวังครั้งใหญ่” ในน้ำเสียงของเขาแฝงความเศร้าใจเอาไว้

กุยหวั่นหันหน้ามามองโหลวเช่อ ในดวงตาไม่แสดงความรู้สึกใด เพียงแค่ยกมุมปากยิ้มบางๆ “คิดว่าตำหนักจิ่งอี๋ก็คงงดงามเช่นเดียวกันกระมัง”

โหลวเช่อไม่พูดจา ดึงม่านรถปิดลงด้วยรอยยิ้มแล้วกอดนางไว้อย่างอ่อนโยน “อย่าตากลมเช่นนี้ จะเป็นหวัดได้ง่าย”

กุยหวั่นไม่คุ้นกับการใกล้ชิดเช่นนี้ เดิมทีคิดจะผลักเขาออก แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขาจึงผ่อนคลายลง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคิดไปต่างๆ นานา รถม้าก็หยุด เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะพูดคุยดังลอดผ่านม่านเข้ามา ได้ยินเสียงเหล่านี้ปลุกเร้า กุยหวั่นก็เกิดนึกสนุกขึ้นมาด้วย จากนั้นก็ได้ยินเสียงดังจากนอกรถว่า “อัครเสนาบดีพร้อมฮูหยินมาถึงแล้ว” โหลวเช่อขยับตัวลงจากรถม้าไปก่อนแล้ว กุยหวั่นจึงรีบตามไป ม่านรถถูกเลิกขึ้น ตามด้วยมือข้างหนึ่งที่ยื่นมาตรงหน้านาง นางช้อนตามองก่อนยื่นมือไปรับการจับจูงประคับประคองของเขา

เมื่อกุยหวั่นลงจากรถม้าได้สำเร็จ ก็พบกับสายตาของเหล่าขุนนางและภรรยาในชุดหรูที่ต่างจับจ้องมายังตัวนาง นางยิ้มขัดเขินแล้วจับมือโหลวเช่อแน่นขึ้นเล็กน้อยอย่างลืมตัว จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าไปใกล้ขุนนางเหล่านั้นอีกเล็กน้อยก่อนจะปล่อยมือจากกัน

ทุกคนดูเหมือนจะตกตะลึงในความงามไปชั่วขณะ หลังจากได้สติคืนมาก็มีขุนนางหลายคนล้อมเข้ามา พูดยกยอและประจบโหลวเช่อทันที ในคำพูดเหล่านั้นมีทั้งคำเป็นทางการ คำพูดไร้ความหมายและคำพูดเลื่อนลอย กุยหวั่นมองดูใบหน้าเสแสร้งแกล้งทำดีของพวกเขาแล้วก็นึกหัวเราะในใจ

นี่ก็คืออำนาจหรือ อำนาจอยู่ไปทั่วทุกที่จริงๆ