ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

ฮ่องเต้ดูเหมือนจะชื่นชมมาก ตรัสด้วยรอยยิ้มต่อไปว่า “โหลวฮูหยินงดงามเป็นหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกับท่านโหลวยิ่งนัก”

ได้ยินคำพูดนี้ อิ๋งกุ้ยเฟยและฮองเฮาก็เลื่อนสายตามาพร้อมกัน กุยหวั่นเงยหน้าขึ้น ประสานกับสายตาของอิ๋งกุ้ยเฟยพอดี ช่างเป็นดวงตาที่กระจ่างใสเสียจริง แต่ตอนนี้ในดวงตานางแฝงความสงสัยและความไม่ยินดีที่ยากจะสังเกตเห็นเอาไว้ ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่กุยหวั่นเองก็ไม่เข้าใจอยู่อีกด้วย

เห็นแววตาคู่นี้แล้ว กุยหวั่นก็รู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมาทันใด จึงเลื่อนสายตาหนี พอหันหน้ามาก็สังเกตเห็นว่าฮองเฮากำลังมองหน้านางเช่นกัน บนใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่กลับมีสีหน้าดูยุ่งยากใจแฝงอยู่

โชคดีที่ในตอนนี้ความสนใจของฮ่องเต้เปลี่ยนไปที่ขุนนางใหญ่คนอื่น กุยหวั่นจึงแอบถอนหายใจ แม้จะรู้ว่างานเลี้ยงในวันนี้อาจจะแฝงความรุนแรงคล้ายๆ คลื่นใต้น้ำเอาไว้ แต่เมื่อได้มาเผชิญหน้าจริงๆ กลับให้ความรู้สึกอย่างอื่น กุยหวั่นแอบสาบานว่าภายหน้าจะพยายามหลบเลี่ยงงานเลี้ยงประเภทนี้อย่างสุดความสามารถ ทั้งส่งผลร้ายต่อจิตใจและร่างกาย นางหยิบจอกสุราแล้วดื่มเบาๆ หนึ่งอึก อาศัยการกระทำนี้หลบสายตาที่ดูซับซ้อนเหล่านั้น นางไม่กล้าเงยหน้ามองไปยังที่นั่งด้านบนสุดอีก จึงเลื่อนสายตาไปทางอื่น

ผู้ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวแรกทางขวามือของฮ่องเต้ดูเหมือนจะเป็นพระอนุชา หน้าตาดูละม้ายคล้ายฮ่องเต้อยู่หลายส่วน แต่ความงามสง่ากลับแตกต่างกัน ฮ่องเต้ทรงอ่อนโยนเป็นมิตร ส่วนตวนอ๋องผู้นั้นได้สมญาว่าเป็นผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก และด้วยเขาเคยช่วยฮ่องเต้มีความชอบ จึงมีความเหิมเกริมมากยิ่งขึ้น

ระหว่างที่กุยหวั่นกำลังมองสำรวจอยู่นั้น ตวนอ๋องเหมือนจะสังเกตเห็นแววตาของนาง จึงส่งสายตาราวพญาอินทรีมองมา เมื่อกุยหวั่นประสานเข้ากับดวงตาเยือกเย็นของเขาก็ตะลึงไปเล็กน้อย จากนั้นก็ฉีกยิ้ม แล้วเบือนหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตวนอ๋องเห็นนางเลื่อนสายตาหนีอย่างเป็นธรรมชาติก็ตกตะลึง ปกติเขาจ้องตากับใคร ถ้าอีกฝ่ายไม่เลื่อนสายตาหนีด้วยความนบนอบ ก็จะตกใจจนไม่กล้าขยับตัว หญิงผู้นี้ช่างแตกต่างจากคนทั่วไป โหลวเช่อผู้นี้โชคดีไม่ธรรมดา เริ่มแรกมีอิ๋งกุ้ยเฟยสาวงามไม่เป็นสอง ต่อมาก็มีภรรยางดงามเป็นหนึ่ง ราวกับความสุขใต้หล้านี้เขาได้ชื่นชมไปแล้วครึ่งหนึ่ง

แม้กุยหวั่นจะเบนสายตาหนีแล้ว แต่ยังรับรู้ถึงแรงกดดันที่ส่งมาจากทางตวนอ๋อง นางนึกรำคาญใจ จึงกระตุกแขนเสื้อของโหลวเช่อ โหลวเช่อก้มหน้าลง มองหน้ากุยหวั่นอย่างสงสัย

“สายตาของตวนอ๋องไร้มารยาทเกินไปแล้วกระมัง” กุยหวั่นพูดออกมาเช่นนี้

ได้ยินดังนั้นโหลวเช่อก็เงยหน้ามองไปทางตวนอ๋อง ใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ แต่ในดวงตากลับแฝงคำเตือนเด็ดขาดเอาไว้

เจ้าคนใจคดผู้นี้! ตวนอ๋องมีสีหน้าบูดบึ้งเมื่อประสานสายตาของโหลวเช่อ แต่ด้วยตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องเป็นปรปักษ์กับเขา ตวนอ๋องจึงเพียงสบถด่าในใจแล้วหันหน้าหนีไปในที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นโหลวเช่อมีท่าทางเช่นนี้ กุยหวั่นรู้สึกไม่คุ้นเคย ปกติอยู่ที่บ้านจะเห็นโหลวเช่ออ่อนโยนราวสายลมในเดือนสาม รอยยิ้มแฝงคมมีดเหมือนเมื่อครู่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น

นี่เป็นอีกด้านหนึ่งของเขาสินะ ไม่เช่นนั้นในราชสำนักที่มีแต่หลอกลวงกันไปมาเช่นนี้ เขาจะรักษาตำแหน่งและอำนาจเอาไว้ได้อย่างไร