ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

อวิ๋นเกอสติเลอะเลือน หยกประดับชิ้นนั้น? หยกประดับชิ้นนั้น! ภาพมังกรสลักใต้แสงตะวันไม่ต่างอะไรกับยามมันอยู่ใต้แสงดาวในคืนวันนั้นเลยแม้แต่น้อย

นางนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ล้วงเอาขิงสดที่พกติดตัวเสมอถูลงบนตา นัยน์ตาของนางแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาไหลเป็นทางยาว

อวิ๋นเกอสาวเท้ารวดเร็วมุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังคนทั้งคู่ที่กำลังเดินเคียงไหล่กันอยู่ ชายหนุ่มปฏิกิริยาฉับไว พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็รีบหันหน้ากลับ นัยน์ตาระแวดระวังเต็มเปี่ยม แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจยับยั้งอะไรได้ทัน ผิงจวินถูกอวิ๋นเกอชนเข้าอย่างจัง

ชายหนุ่มจับแขนของอวิ๋นเกอไว้ ขณะกำลังคิดจะเอ่ยปากตำหนิ พอเห็นหน้าลายๆ ของขอทานน้อย นัยน์ตาดำขลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา จู่ๆ เขาก็รู้สึกสนิทชิดเชื้อขึ้นมาอย่างประหลาด คำพูดชะงักค้างติดอยู่ที่ปลายลิ้น มือเผลอคลายออกโดยไม่รู้ตัว

อวิ๋นเกอรีบชักมือกลับ นางมองดูใบหน้าของอีกฝ่ายปราดหนึ่ง ก่อนจะกดเสียงเอ่ยปากกับผิงจวิน “ขอโทษ” หลังจากนั้นโซซัดโซเซเร่งร้อนวิ่งจากไป

ผิงจวินถูกอวิ๋นเกอชนเข้าที่หน้าอกพอดี นางทั้งอายทั้งโมโห แต่พอเห็นท่าทางของอวิ๋นเกอแบบนั้น นางก็รีบตะโกนถาม ไม่นึกสนใจอะไรอีก “น้องชาย ใครรังแกเจ้า” แต่ยังไม่ทันพูดจบ เงาร่างของอวิ๋นเกอก็หายลับไปเสียก่อน

ชายหนุ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที “ผิงจวิน รีบตรวจดู ในตัวเจ้ามีข้าวของอะไรหายบ้างหรือไม่”

ผิงจวินล้วงเข้าไปในอกเสื้อ นางกระทืบเท้า ทั้งโมโห ทั้งขำ ทั้งร้อนใจ “ถึงกับมีคนกล้าขุดดินบนหัวเจ้าที่*! หลิวปิ้งอี่ นึกไม่ถึงว่าหัวหน้าจอมยุทธ์พเนจรแห่งที่ราบเซ่าหลิงเช่นเจ้าก็มีวันนี้ด้วย! ผู้คนต่างโจษขานว่าคนพวกนี้ล้วนอยู่ใต้อุ้งมือเจ้ามิใช่หรือไรกัน”

อวิ๋นเกอเท้าคาง นั่งยองๆ อยู่ใต้ร่มไม้ มองหยกประดับบนพื้นนิ่ง

แม้จะผ่านไปหลายชั่วยาม แต่คนก็ยังคงไม่ขยับ

เดิมทีนางยังนึกกังวลว่าเมื่อเข้าไปถึงฉางอันแล้ว หากไม่มีเชือกที่ถักจากเส้นผมของพี่หลิง นางจะหาคนเจอได้เช่นไร แต่นึกไม่ถึงว่าเหยียบเข้าหมู่บ้านนอกเมืองฉางอันไม่ทันไรก็บังเอิญได้พบกับเขาเข้าพอดี

รูปร่างหน้าตาคนเราอาจเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่หยกประดับไม่มีวันเปลี่ยน

หยกประดับชิ้นนี้ไม่ต่างอะไรกับหยกประดับที่พี่หลิงแขวนห้อยไว้ข้างเอว ไม่ผิดแน่! เครื่องหยกไม่เหมือนกับสิ่งอื่น เครื่องประดับเงินทองอาจมีรูปแบบซ้ำกันได้ แต่เครื่องหยกนอกจากจะใช้หยกชิ้นเดียวกัน แกะสลักจากช่างฝีมือคนเดียวกันแล้ว อย่างไรมันก็ไม่มีทางเหมือนกันเช่นนี้ได้เด็ดขาด

ยังมีดวงตาที่นางจดจำได้ไม่ลืมคู่นั้น

ก่อนมาถึงฉางอัน นางเคยนึกสมมติไปมากมายร้อยแปด บางทีนางอาจหาพี่หลิงไม่พบ บางทีพี่หลิงอาจไม่อยู่ฉางอันแล้วก็เป็นได้ แต่ที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็คือพี่หลิงจะลืมนาง

แต่ตอนนี้นางไม่มั่นใจอีกแล้วว่าพี่หลิงจะยังจำคำสัญญาในตอนนั้น จำเรื่องเก่าที่ผ่านมาหลายร้อยหลายพันวันได้อีก

ยิ่งไปกว่านั้นหยกประดับที่เขาไม่ยอมให้นางในตอนนั้น เวลานี้กลับอยู่ในมือของสตรีอีกนาง

* ขุดดินบนหัวเจ้าที่ เป็นสำนวน หมายถึงกล้าล่วงเกินผู้มีอำนาจและอิทธิพล ไม่รู้จักกลัวตาย