ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

อวิ๋นเกอในยามนี้ไม่ต่างอะไรกับคนที่กำลังบุกบั่นอยู่กลางทะเลทรายเพียงลำพัง คิดว่าเมื่อเดินทางไปถึงที่ที่หนึ่งแล้วจะได้พบกับธารน้ำ แต่ครั้นไปถึงกลับพบว่าที่แห่งนั้นแท้จริงแล้วก็เป็นทะเลทรายเวิ้งว้างเช่นเดียวกัน

ท่ามกลางความงุนงงสงสัย นางรู้สึกเหมือนสมองจะไม่อาจใช้การอันใดได้อีก อวิ๋นเกอพูดซ้ำกับตัวเองไปมา “พี่หลิงไม่มีทางลืมข้า ไม่มีทาง” ขณะเดียวกันก็เหมือนมีเสียงเล็กๆ พร่ำพูดบอกนางไม่หยุด…เขาลืมเจ้าแล้ว เขาลืมเจ้าสิ้นแล้ว

อวิ๋นเกอนิ่งอยู่นาน ครั้นพอท้องร้องนางถึงนึกขึ้นได้ว่าเดิมทีตั้งใจจะไปกินอาหารที่หอสุราชีหลี่เซียง แต่เพราะมัวแต่วุ่นอยู่กับเรื่องต่างๆ สุดท้ายน้ำสักหยดก็ไม่มีตกถึงท้อง

นางลากขา เดินเข้าไปในร้านขายบะหมี่ ตัดสินใจสั่งอะไรบางอย่างมากินก่อน

เห็นนางแต่งตัวเช่นนั้น เถ้าแก่เจ้าของร้านก็แสดงทีท่าไม่อยากต้อนรับ อวิ๋นเกอยามนี้กำลังวุ่นวายใจ จึงไม่มีอารมณ์อยากกลั่นแกล้งผู้ใด นางยกมือโปรยเงินมากกว่าค่าบะหมี่หลายเท่าตัวให้กับเถ้าแก่เจ้าของร้าน ท่าทีของอีกฝ่ายพลันเปลี่ยนไปทันที ไม่ว่านางจะสั่งอะไรก็ล้วนได้ดั่งใจหมาย

รสชาติบะหมี่ธรรมดายิ่งกว่าธรรมดา ผนวกกับอารมณ์หงุดหงิดที่ท่วมท้นอยู่ในใจ แม้จะหิว แต่อวิ๋นเกอกลับกินไม่ค่อยจะลง ขณะที่นางกำลังก้มหน้า คีบบะหมี่กินทีละเส้น บรรยากาศภายในร้านที่เคยอึกทึกจู่ๆ ก็พลันเงียบสงัด เงียบเสียจนแม้แต่เสียงเข็มตกลงพื้นก็คงได้ยิน

ครั้นเงยหน้าขึ้นมอง นางก็ตกตะลึง

ชายในอาภรณ์ไหมผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าประตูร้าน งอบไผ่สีดำบนศีรษะถูกปลดลงอย่างช้าๆ

เพียงการเคลื่อนไหวง่ายๆ แต่พอเขาเป็นผู้กระทำกลับดูงามสง่าอย่างน่าประหลาดราวกับนักพรตผู้สันโดษ ร่างกายประหนึ่งมีแสงสว่างไหลอาบอยู่โดยรอบจนคนไม่กล้าจ้องมองตรงๆ

เส้นผมดำขลับถูกรัดไว้ด้วยหยกขาวนั้นดำสนิทกว่าท้องฟ้ายามราตรี เรียบลื่นกว่าแพรไหม ส่องประกายเหนืออัญมณีทั้งปวง

ใบหน้าของเขายากจะแยกว่าเป็นชาวฮั่นหรือชนต่างเผ่า เหลี่ยมมุมดูแข็งแรงกว่าชาวฮั่นหลายส่วน แต่ขณะเดียวกันก็ดูนุ่มนวลกว่าชนต่างเผ่าหลายส่วนเช่นกัน งดงามราวหยกสลัก

คนลักษณะนี้ไม่คู่ควรกับร้านบะหมี่โกโรโกโส น่าจะเหยียบอยู่บนบันไดหยก จูงมือโฉมสะคราญเดินอยู่หลังม่านเจียระไน แต่เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ อีกทั้งยังยิ้มอบอุ่นสนิทสนม พูดกับเถ้าแก่เจ้าของร้านอย่างสุภาพนอบน้อมราวกับอีกฝ่ายเป็นคนสำคัญ ฐานะสูงส่ง “รบกวนท่านช่วยทำบะหมี่ให้ข้าสักชาม”

เพราะการปรากฏกายของเขา ทุกคนถึงได้หยุดกินบะหมี่แล้วจ้องมองไปที่เขาแทบเป็นตาเดียว อับอายไม่กล้าสู้หน้า คิดจากไปเสียให้พ้นๆ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีผู้ใดตัดใจชักเท้าเดินจากไปได้

อวิ๋นเกอพบเจอผู้ที่มีบุคลิกโดดเด่นมาก็ไม่น้อย แต่คนผู้นี้กลับงดงามดุจจันทร์กระจ่างกลางสายธาร เคลื่อนไหวประหนึ่งเมฆากลางฟ้าสูง อบอุ่นดั่งสายลมแผ่วยามวสันต์ สดใสเฉกเงาสนสะท้อนในทะเลสาบยามคิมหันต์

แม้นางจะสามารถนึกถ้อยคำต่างๆ ออกมาได้มากมายในช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีถ้อยคำใดเลยที่จะเหมาะกับชายผู้นี้

หากมองเพียงแวบแรก ความรู้สึกที่ทุกคนมีต่อเขาอาจเหมือนแจ่มชัด แต่เมฆคล้อยไร้หลัก เงาในกระแสธารไร้รูป สายลมพลิ้วไหวไร้ร่องรอย ความรู้สึกแจ่มชัดเพียงชั่วครู่กลับแปรผันยากเกินกว่าจะคาดคะเน

คนเช่นนี้แม้ชั่วชีวิตก็ยากที่จะได้พบพาน

ชายหนุ่มมองดูอวิ๋นเกอที่กำลังจ้องมองเขา นัยน์ตาดำขลับราวหินโมรานั้นส่องประกายขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะหายลับไป