ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

ขณะกำลังคิดว่าจะช่วยเด็กหนุ่มเช่นไรอยู่นั้นเอง เถ้าแก่เจ้าของหอสุราชีหลี่เซียงก็เดินออกมา เพราะผู้คนเบียดเสียดออกันอยู่หน้าหอสุราเขาเต็มไปหมด สร้างผลกระทบใหญ่หลวงต่อการค้า ดังนั้นเถ้าแก่เจ้าของหอสุราจึงออกมาช่วยเอ่ยปากขอร้อง

สตรีนางนั้นเหมือนจะคุ้นเคยกับเถ้าแก่เจ้าของหอสุราเป็นอย่างดีจึงไม่แสดงอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงอันใดอีก นางถลึงตาใส่เด็กหนุ่มสองสามที ก่อนจะปล่อยตัวเขาไปอย่างไม่สู้เต็มใจนัก

นางเอาสุราที่แบกมาขายให้กับเถ้าแก่เจ้าของหอสุรา นับเงินที่ได้มาอย่างละเอียด เสร็จแล้วก็เก็บมันเข้าอกเสื้อ ถือคานหามเดินจากไป

อวิ๋นเกอกลอกตาไปมาสองสามที นางตัดสินใจเดินตามอีกฝ่ายไปเงียบๆ

อวิ๋นเกอคิดว่าไม่มีใครสนใจนาง แต่นางกลับไม่รู้เลยว่าขณะที่ตัวเองกำลังดูชาวบ้านมีเรื่องกันอยู่ด้านนอกนั้น บนหอสุรา บุรุษในอาภรณ์ไหมสวมงอบสีดำปิดบังใบหน้าที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างนั้นคอยจ้องมองดูนางอยู่ตลอด พอเห็นนางจากไป เขาก็รีบลงจากชั้นบน เดินตามนางอยู่ทางด้านหลังไม่ห่าง

อวิ๋นเกอตามนางผู้นั้นไปได้ระยะหนึ่งจนมาถึงตรอกเล็กๆ สงบเงียบห่างไกลผู้คน ครั้นมองซ้ายมองขวาพบว่าไม่มีใคร ขณะที่คิดจะลงมือนั้นเอง จู่ๆ นางก็ได้ยินเสียงเรียก ‘ผิงจวิน’ ดังขึ้น อวิ๋นเกอกินปูนร้อนท้อง รีบหดตัวหลบเข้าไปอยู่หลังมุมกำแพง

ชายรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหล่าคนหนึ่งเดินมาแต่ไกล

อาภรณ์ยาวสีดำบนร่างถูกซักจนซีดกลายเป็นสีเทา รองเท้าเต็มไปด้วยรอยปะชุน ไก่ที่อยู่ในวงแขนขนหลุดร่วงแทบสิ้น

แม้อาภรณ์ที่สวมใส่จะดูยากจนข้นแค้นไร้สิ้นสง่าราศี แต่คนกลับมิได้เป็นเช่นนั้น กิริยาท่าทางของเขาดูเกียจคร้านเอาแต่ใจประหนึ่งราชสีห์ แววตาเมินเฉยคล้ายไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับรื่นเริงเบิกบาน อบอุ่นเฉกชาวบ้านต้อยต่ำทั่วไป

สูงส่ง ต่ำต้อย เย็นชา อบอุ่น ท่วงทำนองย้อนแย้งกันโดยสิ้นเชิงเหล่านี้กลับผสมผสานซ่อนแฝงอยู่ในร่างชายคนดังกล่าว

อวิ๋นเกอถลึงตามองไปยังชายที่อุ้มไก่ไว้ในอ้อมแขน ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ถึงแม้รอยยิ้มอากัปกิริยาจะไม่เหมือนกัน แต่ดวงตาคู่นั้น…กลับคุ้นตายิ่งนัก!

ต่อให้อยู่ใต้แสงตะวันสุกสว่าง ต่อให้ริมฝีปากยกยิ้ม แต่ความรู้สึกก็ยังอึมครึมเย็นชาอยู่ดี แต่อวิ๋นเกอรู้ หากดวงตาคู่นั้นยิ้มด้วยแล้วล่ะก็ แม้แต่ดวงดาวยามค่ำคืนก็ยังไม่อาจเทียบเคียง

สตรีที่ชื่อผิงจวินล้วงเอาเงินที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมานับครึ่งหนึ่ง ก่อนจะยื่นส่งให้กับชายที่กำลังอุ้มไก่ “เอาไป!”

ชายหนุ่มไม่ยอมรับ “วันนี้ข้าชนไก่ชนะ ได้เงินมาก้อนหนึ่ง”

“เงินที่แข่งชนะมายังต้องเอาไปใช้หนี้เมื่อหลายวันก่อน นี่เป็นเงินที่เหลือจากการขายเหล้า แม่ข้าไม่มีทางรู้ เจ้าไม่ต้องวิตกว่านางจะพูดมาก อีกอย่าง…” ผิงจวินเลิกคิ้วยิ้ม ล้วงเอาหยกประดับชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ปล่อยมันหมุนแกว่งไกวไปมาอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเก็บมันกลับเข้าอกเสื้อโดยเร็ว “ในเมื่อเจ้าเอาของมาค้ำประกันไว้กับข้า แล้วทำไมข้ายังจะต้องกลัวเจ้าไม่ยอมใช้คืนด้วย หากเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริง ถึงตอนนั้นข้าจะคิดทั้งต้นทั้งดอกพร้อมกันเลย”

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดัง น้ำเสียงเบิกบาน เขารับเงินไว้ ยัดเก็บเข้าในอกเสื้อ ไม่ดึงดันปฏิเสธอีก หลังจากนั้นก็รับเอาคานหามจากมือผิงจวินมาถือไว้ ทั้งสองพูดคุยหัวร่อต่อกระซิก เดินเคียงไหล่ไปตลอดทาง