ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

ครั้นพบเครื่องปรุงชั้นเลิศนางก็มักห้ามใจไม่อยู่ต้องซื้อพกติดตัวไว้เสมอ

แม้ใจจะเป็นทุกข์ แต่นางก็ไม่วายหน้าแดงคิด ไม่ได้ทำให้พี่สามกิน นางทำให้พี่หลิงกินก็ได้

นางมักเลือกแต่งตัวเป็นขอทาน เหตุผลก็มีทั้งนึกสนุก และเพราะเป็นทุกข์โกรธเคืองท่านพ่อท่านแม่ไม่หาย นางรู้สึกว่ายิ่งทำตัวตกอับสกปรกมอมแมมมากเท่าใดก็ยิ่งทำให้ท่านพ่อท่านแม่เป็นทุกข์ได้มากเท่านั้น หนำซ้ำยังช่วยบรรเทาความทุกข์ใจของนางได้อีกด้วย

ตอนออกจากบ้าน สภาพอากาศยังคงหนาวเหน็บ แผ่นดินปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง กว่าจะเที่ยวเล่นมาจนถึงฉางอัน อากาศก็เปลี่ยนเป็นอบอุ่น ดอกไม้ผลิบาน ฤดูกาลผันผ่านย่างเข้าสู่วสันตฤดูแล้ว

มาถึงที่ราบเซ่าหลิงนอกเมืองฉางอันได้ไม่ทันไร อวิ๋นเกอก็ได้ยินว่าสุราของหอสุราชีหลี่เซียง (หอมเจ็ดลี้) มีชื่อเสียงโด่งดังมิใช่น้อยจึงตัดสินใจที่จะไปลิ้มลองรสชาติ ดูซิว่าหอมไกลถึงเจ็ดลี้แบบไหนประการใด

ยังไม่ทันถึง นางก็เห็นผู้คนมากมายยืนห้อมล้อมหน้าหอสุราอยู่ก่อนแล้ว อวิ๋นเกอนึกดีใจที่มีเรื่องสนุกให้ดู!

ไม่ว่าใครก็ชอบดูเรื่องสนุกๆ ด้วยกันทั้งนั้น แต่ละคนต่างเบียดเสียดชะเง้อคอมองเข้าไปยังด้านใน ถึงจะกระโดดโลดเต้นอยู่นาน นางก็ยังคงไม่อาจมองเห็นว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เห็นด้านในมีคนล้อมแปดชั้นด้านนอกอีกแปดชั้นเช่นนั้น อวิ๋นเกอก็เม้มปากยิ้ม ล้วงเข้าไปในถุงหยิบเอาหญ้าคาวปลา* ที่เมื่อวานนางเพิ่งเก็บออกมา ขยี้มันจนแหลก ใช้น้ำที่ได้จากหญ้านั้นชโลมลงบนมือทั้งสองข้าง หลังจากนั้นก็สอดมือผ่านเข้าไปกลางฝูงชน

หญ้าคาวปลา แค่เพียงชื่อก็รู้ได้แล้วว่ากลิ่นของมันไม่น่าอภิรมย์ขนาดไหน คนที่อยู่ด้านหน้าครั้นได้กลิ่นแปลกๆ หันกลับมามอง พอเห็นเสื้อผ้าเนื้อตัวสกปรกของอวิ๋นเกอก็ต่างพากันย่นจมูก ขยับตัวหนีพลางพึมพำร้องด่า

ในที่สุดอวิ๋นเกอก็เข้าไปครอบครองตำแหน่งดีที่สุดได้โดยสะดวก หนำซ้ำยังไม่มีใครกล้าเบียดกับนางอีกต่างหาก

นางโยนพุทราเปรี้ยวผลหนึ่งเข้าปาก รวบมือทั้งสองข้างเข้าหากัน เบิกตากว้าง เตรียมตั้งอกตั้งใจดูเรื่องสนุก

สตรีอายุมากกว่าอวิ๋นเกอไม่กี่ปีนางหนึ่ง ใบหน้างดงามสว่างไสว สีหน้าแววตาดุดัน เวลานี้กำลังตวาดด่าเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่านางเล็กน้อย มือของสตรีนางนั้นข้างหนึ่งถือคานหาม ข้างหนึ่งบิดหูของเด็กหนุ่มไว้ “ดูซิคราวนี้เจ้าจะยังกล้าขโมยเงินอีกหรือไม่”

เด็กหนุ่มเสื้อผ้าขาดวิ่น รูปร่างผอมบาง ถูกสตรีนางนั้นข่มขู่เสียจนขวัญหนีดีฝ่อ เนื้อตัวสั่นระริก ได้แต่เอ่ยปากร้องขอความเมตตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “พี่สวี่เห็นแก่ที่ข้าตัวคนเดียว ไม่มีแม่แก่เฒ่าอายุแปดสิบ ไม่มีลูกน้อยวัยแปดขวบ เมตตาปล่อยข้าสักครั้ง…”

สตรีนางนั้นสีหน้าโกรธเกรี้ยว ตะคอกด่าเด็กหนุ่มไม่หยุดปาก นางไม่เพียงด่า หนำซ้ำยังใช้คานหามหวดเด็กหนุ่มเสียหลายที

เด็กหนุ่มใบหูแดงก่ำราวกับจะถูกดึงหลุดในอีกไม่ช้า เจ้าของทรัพย์คิดจะเอ่ยปากอ้อนวอนแทน แต่กลับถูกความห้าวหาญของนางผู้นั้นทำเอาขวัญผวา ได้แต่พึมพำพูด ‘พอแล้วๆ’

ตลอดการเดินทาง อวิ๋นเกอที่ปลอมตัวเป็นขอทานพบเจอกับสายตาหยามเหยียดดูแคลนของผู้คนมาไม่ใช่น้อย ยามนี้พอเห็นท่าทางของเด็กหนุ่ม ผนวกกับคำว่าลำพังตัวคนเดียว นางจึงอดนึกเห็นใจคนหัวอกเดียวกันขึ้นมาไม่ได้

* หญ้าคาวปลาหรือหญ้าอวี๋ซิง (Houttuynia cordata) คนไทยรู้จักกันในชื่อผักคาวปลา หรือพลูคาว เป็นพืชสมนุไพรชนิดหนึ่ง มีกลิ่นคาว นำมาประกอบอาหารและเป็นยารักษาโรคสตรี แก้บวมน้ำ ลดอาการอักเสบได้