ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

แสงดาวสุกสกาวบนฟากฟ้าไม่ต่างอะไรกับคืนวันนั้น นัยน์ตาดำขลับราวรัตติกาลมืดมิดของเขาสุกสกาวเป็นประกาย

นางเข้าใจความหมายที่เขาพูดในวันนั้นได้ทันที ‘ข้ารับมันไว้แล้ว อวิ๋นเกอ เจ้าจงจำไว้ให้ดี!’

เขารับมันไว้แล้ว เขาให้คำสัญญาแล้ว

อวิ๋นเกอหวนนึกถึงทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันกับพี่หลิง สหายเพียงหนึ่งเดียวนับแต่เล็กจนโตของนาง

ใต้ทางช้างเผือกที่ส่องแสงแวววับจับตา อวิ๋นเกอนอนนึกไปว่าไม่แน่พี่หลิงที่อยู่ฉางอันอาจกำลังมองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนี้เช่นเดียวกันกับนาง ความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างก่อเกิดขึ้นในใจ อวิ๋นเกอมั่นใจว่าเขาในเวลานี้ต้องกำลังมองดูท้องฟ้าที่ดารดาษไปด้วยดวงดาว หวนระลึกถึงคำมั่นสัญญา และเฝ้ารอความปลื้มปีติที่จะบังเกิดยามได้พบหน้ากันอีกคราวอยู่เงียบๆ เช่นกัน

ความทุกข์ในใจนางเลือนหายไปทีละน้อย ความสุขยากจะบรรยายพลันก่อตัวขึ้นช้าๆ

อวิ๋นเกอนอนอยู่บนหลังคา กระซิบพูดกับดวงดาวบนท้องฟ้า “ข้าจำได้! มีดวงดาวเต็มท้องฟ้าเป็นสักขีพยานเช่นนั้น แล้วมีหรือข้าจะกล้าลืมคำสัญญา”

นับแต่นั้นอวิ๋นเกอก็มีความลับใหญ่หลวงเรื่องหนึ่งเก็บงำอยู่ในใจ

ยามอยู่ลำพัง นางก็อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้ม สตรีที่กลัวความเงียบเหงา ชอบความคึกคัก จู่ๆ ก็กลายเป็นคนเก็บตัว คอยเหม่อมองดูท้องฟ้าดารดาษด้วยดวงดาวยามค่ำเพียงลำพังอยู่เป็นประจำ ยามได้ยินเสียงมโหรีขับขาน ‘แต่งสะใภ้ ใส่ชุดแดง’ นางก็มักหน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หนำซ้ำยังไม่ยอมสวมใส่อาภรณ์แดงใดๆ เพราะนางแอบคิดอยู่เสมอว่าสักวันหนึ่งนางจะสวมมันให้คนผู้หนึ่งดู

นางคิดเตรียมการมาโดยตลอดว่าจะไปหาพี่หลิงเมื่อใด ตอนแรกนางยังนึกกลุ้มใจว่าจะหาเหตุอันใดอ้างไปฉางอันโดยที่ท่านพ่อท่านแม่ไม่นึกระแวงสงสัย แต่นึกไม่ถึงว่าท่านพ่อท่านแม่จู่ๆ ก็จับคู่ให้นาง ในเมื่อพวกเขาไม่ปรารถนาจะให้นางอยู่ด้วยอีกต่อไป เช่นนั้นนางก็ใช้โอกาสนี้หนีออกจากบ้านไปตามหาพี่หลิงที่ฉางอันเสียเลย

เพียงแต่เมื่อไม่มีเชือกที่ถักจากเส้นผมที่พี่หลิงมอบให้นางเส้นนั้น นางยังจะหาเขาพบได้อีกหรือ แล้วหากพบกัน นางจะอธิบายกับเขาเช่นไร บอกเขาว่าของสำคัญที่เขาให้นางถูกท่านแม่ริบไปแล้วกระนั้นหรือ

อวิ๋นเกอนึกถอนหายใจ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดกังวลเรื่องพวกนี้ ไว้ไปถึงฉางอันก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน! ทุกสิ่งย่อมต้องมีหนทางของมันเสมอ

ตลอดการเดินทางไปยังดินแดนทิศตะวันออก อวิ๋นเกอได้แต่เฝ้านึกชื่นชม มิน่าเล่าต้าฮั่นถึงได้ถูกยกย่องให้เป็นสวรรค์ ตลาดค้าขายคึกคักเกินกว่าแคว้นไหนจะเทียบได้ สิ่งแปลกตามีให้เห็นทั่วทุกหัวระแหง

ด้วยท่านพ่อท่านแม่และพี่ๆ ของนางต่างไม่ใช่คนที่ให้ความสำคัญกับสิ่งของนอกกาย ซ้ำนางเคยเห็นสมบัติล้ำค่ามานับไม่ถ้วนตั้งแต่เด็ก ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นของวิเศษหายากสักเพียงใด อย่างมากนางก็แค่มองซ้ำอีกรอบเท่านั้น สำหรับนางแล้วสิ่งต่างๆ เหล่านั้นล้วนเป็นของนอกกาย ที่นางใส่ใจที่สุดตลอดการเดินทางกลับเป็นอาหารในแต่ละมื้อ หากได้ยินว่าโรงเตี๊ยมไหนมีอาหารอร่อยแล้วล่ะก็ นางเป็นต้องดั้นด้นไปลองลิ้มชิมรสให้ได้

เฮ้อ! ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ล้วนไม่ต้องการนางแล้ว แล้วนางยังจะหัดทำอาหารเพื่อพวกเขาไปทำไมกัน

ถึงแม้ในใจจะเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกทุกข์ระทม แต่ความเคยชินตั้งแต่เล็กจนโต ไหนเลยจะบอกว่าเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้โดยง่าย

อวิ๋นเกออดไม่ได้ที่จะวิ่งไปตามโรงเตี๊ยมต่างๆ ในทุกๆ ที่ที่นางแวะผ่าน