ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

แต่แม้เช่นนั้นเขากลับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ไม่อาจบอกแน่ชัด ในสายตาที่ยังคงคมกริบราวกับพญาอินทรีของผู้เป็นบิดาคล้ายกับกำลังนึกถึงสหายเก่าในอดีต

ชายหนุ่มลอบสงสัยอยู่ในใจ ต่อให้ฟ้าถล่ม อย่างมากผู้เป็นบิดาก็คงแค่ปัดเศษธุลีบนแขนเสื้อออกเท่านั้น เขานึกไม่ออกเลยว่ายังจะมีผู้ใดที่ทำให้ผู้เป็นบิดามีสีหน้าท่าทางเช่นนี้ได้

แม้จะหนีออกจากบ้านมาหลายวันแล้วก็ตาม แต่ใจอวิ๋นเกอกลับยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกกล้ำกลืน

นางไม่เข้าใจว่าทำไมท่านพ่อท่านแม่ที่เอ็นดูนางมาโดยตลอดถึงไม่ไล่ตะเพิดผู้ที่มาสู่ขอนางถึงบ้านไป ไม่เพียงไม่ไล่ พวกสาวใช้ยังบอกอีกว่าท่านพ่อท่านแม่ของนางยังต้อนรับชายผู้นั้นเป็นอย่างดีอีกด้วย

พี่สามยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เพียงไม่ช่วยนางออกความคิดเห็น หนำซ้ำยังทำทีเหมือนรำคาญนางเป็นที่สุดอีกต่างหาก

วาจาท่าทีของพี่สามยโสโอหังมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งในตอนนั้นก็ยิ่งเหมือนปรารถนาจะเห็นนางแต่งออกไปโดยเร็ว

เพราะไม่รู้จะไประบายความรู้สึกกล้ำกลืนที่มีอยู่เต็มอกนี้กับใคร ผนวกกับความรู้สึกโกรธแค้นเจ็บปวด คืนนั้นอวิ๋นเกอจึงตัดสินใจหนีออกจากบ้าน

คนก็ไม่อยู่แล้ว ดูซิพวกเขายังจะทำอะไรได้ จะแต่งก็แต่งกันเอาเอง หัวเด็ดตีนขาดยังไงนางก็ไม่มีทางยอมแต่งออกไปเด็ดขาด

ทุกคนอาจคิดว่านางลืมไปสิ้นแล้ว ท่านพ่อท่านแม่เองก็คงคิดว่านางลืมไปแล้วเช่นกัน แต่ความจริงแล้วนางกลับไม่เคยลืมเลือน

นางจดจำคำสัญญาที่นางเคยให้ไว้ได้ดี

วันนั้นหลังจากที่นางพาจ้าวพั่วหนูออกจากทะเลทรายแล้ว พอกลับถึงบ้านท่านพ่อท่านแม่เห็นเครื่องประดับบนคอนาง พวกเขาก็ถามว่านางไปเอามาจากที่ไหน ครั้นบอกความจริงออกไปก็นึกไม่ถึงว่าสีหน้าของท่านพ่อท่านแม่จะกลับกลายเป็นเคร่งเครียดจริงจัง

เพราะตื่นกลัว นางจึงไม่กล้าเล่าเรื่องสัญญานัดหมายกับเรื่องมอบรองเท้าแก่ผู้อื่นให้ท่านพ่อท่านแม่ได้รับรู้

ท่านแม่ริบเชือกที่ถักจากเส้นผมเส้นนั้นเอาไว้ ทั้งยังกำชับให้นางสาบานว่าจะไม่คิดไปหาพี่หลิงอีก นางร้องไห้โวยวายไม่ยอมรับปาก นั่นเป็นครั้งแรกที่ท่านพ่อท่านแม่ไม่ยอมตามใจนาง

สุดท้ายท่านแม่ก็ทนดูนางร้องไห้ไม่ได้ แม้จะไม่บังคับให้นางสาบาน แต่ไม่ว่าอย่างไรท่านแม่ก็ไม่ยอมคืนเชือกที่ถักจากเส้นผมนั้นให้กับนาง

ต่อมานางแอบไปรบเร้าท่านพ่อ คิดจะอ้อนเอาเชือกถักเส้นนั้นกลับคืน แต่นึกไม่ถึงว่าท่านพ่อผู้ที่นางเข้าใจว่าแม้ภูผาถล่มลงตรงหน้าก็ไม่มีทางแม้แต่จะขมวดคิ้วกลับถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเอ่ยปากบอกนาง ‘อวิ๋นเกอ ท่านแม่ทำเช่นนี้ก็เพราะหวังดีกับเจ้า อย่าทำให้ท่านแม่ต้องลำบากใจเลย’

ถึงแม้จะผ่านไปหลายปี ใบหน้าของพี่หลิงจะเลือนรางจากความทรงจำของนางไป แต่รอยยิ้มใต้แสงดาวพร่างพรายนั้นกลับคอยย้ำเตือนนางอยู่ตลอด เตือนให้นางระลึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้

ครั้นนางเข้าใจถึงเนื้อหาในหนังสือได้เป็นครั้งแรก และรู้ว่าที่แท้การที่สตรีมอบรองเท้าให้กับบุรุษนั้นคือการหมั้นหมายกันเอง ใจนางก็เต้นรัวแทบกระเด็นหลุดออกจากอก ทั้งที่รอบข้างไม่มีใครอยู่ แต่นางกลับรีบปิดหนังสือราวกับกระทำสิ่งที่ไม่สมควรลงไป

วันนั้นทั้งวันนางได้แต่เหม่อลอย ท่าทางคล้ายมีความสุขแต่ก็คล้ายมีความทุกข์ ตกค่ำไม่อาจข่มตาหลับ ได้แต่วิ่งขึ้นไปดูดาวอยู่บนหลังคา