ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

อวิ๋นเกอแอบนึกตำหนิพี่สามอยู่ในใจ ทำไมถึงบังคับมือกระบี่ชั้นยอดคนหนึ่งให้มาเข้าครัวเช่นนี้ ทันใดนั้น จู่ๆ สาวใช้คนหนึ่งก็วิ่งร้อนรนมาถึงหน้าประตูพร้อมเอ่ยปากร้องตะโกน “คุณหนู มีพวกไม่กลัวตายมาสู่ขอคุณหนูอีกแล้ว”

อวิ๋นเกอส่งเสียงประชดออกจมูกคราหนึ่ง “รอให้ท่านแม่ไล่คนพวกนั้นไปก่อน แล้วเจ้าค่อยมาเรียกให้ข้าไปดูเรื่องสนุก”

สาวใช้ยิ้มแล้ววิ่งจากไป แต่สุดท้ายคนก็หาได้ย้อนกลับมาให้เห็นอีก

อวิ๋นเกอชักนึกสงสัย นางหันไปบอกกับอาจู๋ “ข้าแวะไปโถงหน้าสักครู่ ไม่นานก็กลับ”

อาจู๋พยักหน้า แต่นึกไม่ถึงว่าคำว่าไม่นานก็กลับของอวิ๋นเกอจะกลายเป็นไปแล้วไปลับไม่กลับมาอีกเลย

อาจู๋ยืนรออยู่ในครัวจนค่ำก็ไม่เห็นแม้แต่เงาร่างของอวิ๋นเกอ

อวิ๋นเกอแบกห่อสัมภาระขึ้นหลัง อาศัยความมืดมิดแอบปีนกำแพงสวนออกไปเงียบๆ

นางหันกลับมามองอยู่สองสามทีคล้ายนึกลังเล แต่สุดท้ายก็สาวเท้ายาวๆ วิ่งจากไป

ภายในเงามืดที่อยู่ทางด้านหลัง มีเสียงชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น “เหมือนอย่างที่ท่านพ่อคิดไว้ไม่มีผิด แค่ข้าพูดยั่วยุไม่กี่ประโยค นางก็หอบผ้าหอบผ่อนหนีออกจากบ้านไปจริงๆ ในเมื่อคนก็ไม่อยู่แล้ว เช่นนั้นผู้ที่มาสู่ขอก็คงกลับไปได้เสียที ท่านแม่เองจะได้ไม่ต้องหาเรื่องแกล้งเขาอีก ท่านพ่อ จะปล่อยนางไปสักสองสามวันก่อนแล้วค่อยให้ข้าไปตามจับตัวนางกลับมาหรือไม่”

อีกเสียงถอนหายใจแผ่ว สีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายอาลัยอาวรณ์ “หากข้าเฝ้าจับตาดูการเคลื่อนไหวของเจ้าเพราะเป็นห่วง เจ้าจะพอใจหรือไม่”

ชายหนุ่มไม่ตอบ

“ลูกนกอินทรีเมื่อเติบใหญ่ย่อมต้องบินจากรังรวง พ่อแม่ของมันไม่มีทางคอยเฝ้าดูแลพวกมันไปตลอดชีวิต อวิ๋นเกอเองก็ต้องหัดรู้จักดูแลตัวเองเช่นกัน ปล่อยนางไปเถอะ! ลูกสาวของข้ามีหรือจะดูแลตัวเองไม่ได้”

“หมายความว่าพวกเราไม่ต้องสนใจนางกระนั้นหรือ” แม้น้ำเสียงจะราบเรียบไร้ความรู้สึก แต่ใบหน้าเขากลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ

“…”

หลังนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงถอนหายใจเย้ยหยันตัวเองก็ดังขึ้น “เหตุผลก็เรื่องหนึ่ง ความจริงก็อีกเรื่องหนึ่ง กว่าจะมีแก้วตาดวงใจเป็นลูกสาวสักคน ข้าต้องรอจนอายุสี่สิบกว่า และก็ด้วยเหตุนี้ข้าจึงอดเอ็นดูนางเป็นพิเศษไม่ได้ และมักคิดอยู่เสมอว่าอวิ๋นเกอยังเด็กอยู่ ถ้ามีเวลา เจ้าเองก็ช่วยข้าสอดส่องดูแลนางบ้างก็แล้วกัน”

“แล้วท่านพ่อเล่า ท่านจะออกเดินทางไปกับท่านแม่อีกกระนั้นหรือ”

น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความสุข “กว่าจะรอจนพวกเจ้าเติบใหญ่ไม่ใช่ง่าย แน่นอนว่ายามนี้ถึงเวลาที่ข้าควรออกไปทำในสิ่งที่ควรกระทำแล้ว”

ชายหนุ่มเองก็หัวเราะเช่นกัน น้ำเสียงของคนทั้งคู่ฟังดูคล้ายมิตรสหายกำลังพูดคุยกันมากกว่าพ่อลูก “อวิ๋นเกอเกาะติดพวกท่านแจ ท่านพ่อ ที่ท่านไม่ปฏิเสธการสู่ขอในครั้งนี้คงไม่ใช่ว่าตั้งใจยั่วเจ้าหางน้อย* อวิ๋นเกอให้โกรธจนหนีออกจากบ้านไปกระมัง”

สายลมพัดโชยแผ่ว เสียงหัวเราะของคนทั้งคู่แว่วดัง

* เจ้าหางน้อย ใช้เรียกคนที่ทำตัวเกาะติดอยู่กับอีกคนจนจับแยกออกมาไม่ได้