ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 3

พอฟังคำพูดของเมิ่งเจวี๋ยจบ อวิ๋นเกอก็รีบแสดงคารวะต่อฮั่วกวง “ข้าน้อยอวิ๋นเกอน้อมคำนับใต้เท้าฮั่ว”

“เจ้าชื่ออวิ๋นเกอ? ไพเราะน่าฟังยิ่งนัก ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคงปรารถนาให้เจ้ามีอิสระไร้ทุกข์โศกไปชั่วชีวิตกระมัง” ฮั่วกวงเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพร้อมเรียกให้อวิ๋นเกอลุกขึ้น “ทั้งๆ ที่อายุยังน้อย แต่กลับต้องออกมาเผชิญโลกภายนอกตามลำพังเช่นนี้ ดูท่าเจ้าคงลำบากมิใช่น้อย ต่างจากลูกข้าเฉิงจวิน อายุอานามของนางก็ไล่เลี่ยกับเจ้า แต่วันๆ กลับดีแต่กระเง้ากระงอดเอาแต่ใจ”

อวิ๋นเกอพูด “คุณหนูฮั่วเสมือนหยกทองล้ำค่า ผู้น้อยจะกล้าไปเปรียบเทียบได้อย่างไร”

สายตาของฮั่วกวงหยุดอยู่บนใบหน้าของอวิ๋นเกอ แววตาเหม่อลอยน้อยๆ “ไม่รู้ทำไมเห็นเจ้าแล้วข้าถึงได้รู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยขึ้นมาอย่างประหลาด นี่คงเป็นวาสนาแรกพบอย่างที่เขาว่ากันไว้กระมัง!”

คำพูดของอีกฝ่ายอยู่เหนือความคาดหมายของอวิ๋นเกอ จนนางลืมตัวเผลอใช้สายตาจับจ้องพินิจพิจารณาฮั่วกวงโดยละเอียดอยู่เป็นนาน บางทีอาจด้วยเพราะท่าทีอ่อนโยนของฮั่วกวงทำให้นางเองก็รู้สึกสนิทสนมกับอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อยเช่นกัน อวิ๋นเกอคำนับยิ้ม “ขอบคุณใต้เท้าฮั่วที่เมตตา”

ฮั่วกวงลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเดินออกไปภายนอก “เรื่องที่เจ้าพูด ข้าจะให้คนสืบดูอีกครั้ง และจะให้พวกเขาดำเนินคดีตามหลักกฎหมายต้าฮั่นด้วยความยุติธรรม”

ครั้นแผ่นหลังของฮั่วกวงห่างออกไปไกล อวิ๋นเกอก็หันกลับมาหาเมิ่งเจวี๋ย นางจับแขนอีกฝ่ายไว้แน่นพลางกระโดดร้องตะโกนดีใจ “พวกเราทำสำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว! ขอบคุณมาก! ขอบคุณท่านมากจริงๆ! ขอบคุณมาก!”

ร่างของเมิ่งเจวี๋ยถูกอวิ๋นเกอเขย่าจนโงนเงนไปมา “พอแล้วๆ ไม่ต้องขอบคุณแล้ว!”

สุดท้ายเขาพบว่าอวิ๋นเกอไม่ได้สนใจฟังคำพูดเขาเลยแม้แต่น้อย แต่พอนึกถึงคิ้วของอวิ๋นเกอที่ขมวดแน่น กับรอยยิ้มที่ยากจะพบเห็นตลอดช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เมิ่งเจวี๋ยก็ใจอ่อน ได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้อวิ๋นเกอกระโดดไปมาอยู่ข้างตัว

หลังจากกระโดดโลดเต้นส่งเสียงเอ็ดตะโรอยู่พักใหญ่ ครั้นสังเกตเห็นว่าตัวเองกำลังทำตัวสนิทสนมกับเมิ่งเจวี๋ยจนเกินงาม นางจึงรีบคลายมือออกจากแขนของเขา ชักเท้าถอยไปหนึ่งก้าวใหญ่ สองแก้มแดงระเรื่อพร้อมพึมพำพูด “ข้าจะไปบอกข่าวดีนี้ให้พี่สวี่รู้”

พูดไม่ทันขาดคำ อวิ๋นเกอก็รีบหันหลังออกวิ่ง ไม่กล้ามองหน้าเมิ่งเจวี๋ยอีก ร่างของนางหายลับไปบนท้องถนนที่อาบไปด้วยแสงตะวันส่องสว่างราวกับผีเสื้อตัวน้อย

เมิ่งเจวี๋ยมองดูแผ่นหลังของอวิ๋นเกอผ่านหน้าต่าง แววตาบอกไม่ถูกว่ากำลังเย้ยหยันหรือเวทนานางกันแน่

ช่างโง่งมยิ่งนัก!

คำพูดของฮั่วกวง เจ้าเข้าใจสักกี่ส่วนกัน

จู่ๆ เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ช่างเถอะ! เขาไม่มีเวลาวุ่นวายกับนางอีกแล้ว

ท่าทางของนางที่มีต่อเขาในยามนี้ เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายที่วางไว้นั้นบรรลุต้องตามวัตถุประสงค์เป็นที่เรียบร้อยทุกประการ และเขาเองก็ควรจะหยุดมือได้แล้ว

หลิวปิ้งอี่ ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน

“อีเยวี่ย”