ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 3

เรื่องนอกเหนือความคาดหมายมีมากมายเหลือเกิน เมิ่งเจวี๋ยคิดไม่ถึงว่าเพราะอวิ๋นเกอเขาถึงได้พบกับหลิวสวิน หรือก็คือหลิวปิ้งอี่ และนึกไม่ถึงว่านางจะใส่ใจหลิวปิ้งอี่มากมายเช่นนี้ เวลานี้แม้เขากับฮั่วกวงจะเป็นสหายกันแล้ว แต่ท่าทีของฮั่วกวงที่มีต่อหลิวปิ้งอี่เป็นเช่นใดนั้น เขาเองก็ไม่อาจคาดเดา

ตอนนั้นเพื่อช่วงชิงตำแหน่งรัชทายาท ทั้งเยี่ยนอ๋องและก่วงหลิงอ๋องต่างล้วนคิดการใหญ่ แค่ติดขัดตรงที่เว่ยชิงยังอยู่ทำให้แผนการไม่อาจลุล่วง

แต่ครั้นเว่ยชิงผู้เสมือนเทพปกป้องคุ้มครองสกุลเว่ยสิ้น การใส่ร้ายป้ายสีอย่างพร้อมเพรียงทั้งจากที่ลับและที่แจ้งก็บีบบังคับให้รัชทายาทเว่ยจำต้องก่อกบฏ เมื่อล้มเหลว พระอัครมเหสีเว่ยจื่อฟูปลิดชีวิตตนเอง ส่วนรัชทายาทก็ถูกสังหารทั้งตระกูล เหลือแค่เพียงหลิวสวินผู้สืบสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่ซ่อนตัวใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับชาวบ้านทั่วไปเท่านั้น

เพื่อเป็นการขุดรากถอนโคน ทั้งเจียงชงที่อยู่ในที่แจ้ง ชางอี้อ๋อง เยี่ยนอ๋อง ก่วงหลิงอ๋องที่อยู่ในที่ลับ รวมทั้งซั่งกวนเจี๋ยกับโกวอี้ฮูหยิน** ต่างพยายามคิดหาหนทางสังหารหลิวสวิน แต่ฮั่วกวงกลับเสี่ยงอันตรายแอบให้การคุ้มครองหลิวสวินอย่างลับๆ จนผู้คนต่างเข้าใจไปว่าหลิวสวินตายไปนานแล้ว

ทว่าหลายปีมานี้ ฮั่วกวงกลับไม่เคยถามถึงหลิวสวินเลยแม้แต่สักครั้ง ได้แต่ปล่อยให้เขาเป็นตายตามยถากรรม ราวกับว่าส่วนลึกในใจของฮั่วกวงเองก็ปรารถนาจะเห็นหลิวสวินตายเช่นกัน

เมิ่งเจวี๋ยไม่แน่ใจว่าฮั่วกวงรู้หรือไม่ว่าหลิวปิ้งอี่ก็คือหลิวสวิน และเขาก็ไม่มั่นใจว่าแท้จริงแล้วฮั่วกวงคิดเช่นไรกับหลิวปิ้งอี่ นอกจากนี้ตัวเขาเองในเวลานี้ก็ยังไม่คิดอยากจะไปใส่ใจอะไรกับฮั่วกวงนัก

ยิ่งไปกว่านั้นถึงเขาจะไม่ชอบหลิวปิ้งอี่ แต่เขาก็ไม่อยากให้เรื่องของหลิวปิ้งอี่ทำให้ซั่งกวนเจี๋ยหวนคิดถึงเรื่องในอดีตจนเกิดหวาดระแวง ทำลายแผนการของเขาไปจนสิ้น

อีเยวี่ยค้อมกาย “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”

ขณะที่อีเยวี่ยกำลังจะจากไป เมิ่งเจวี๋ยก็พูดสำทับ “บอกคุณชายใหญ่ด้วยว่าขอให้เขาใส่ใจเพียงความปลอดภัยของตนเองเป็นอันดับหนึ่ง หากมีคนรู้ว่าเขาลอบมาฉางอันเพียงลำพังแล้วล่ะก็ โทษฐานก่อกบฏคงไม่ใช่เรื่องเกินเลยไปแต่อย่างใด ขอให้เขารีบกลับชางอี้โดยด่วน”

อีเยวี่ยรู้สึกลำบากใจเป็นที่สุด เมิ่งเจวี๋ยนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “หากเขาไม่ฟังก็ช่างเถอะ อีกสองสามวันเขากับข้าก็ต้องกลับไปด้วยกันอยู่ดี ช่วงนี้เจ้าก็จับตาดูเขาไว้ให้ดี ระวังอย่าให้ใครสังเกตเห็นพวกเจ้าได้”

ครั้นค้อมคำนับเสร็จ เงาร่างของนางก็หายลับไปในความมืดอย่างเงียบเชียบ

เมิ่งเจวี๋ยยืนมือไขว้หลังอยู่ริมหน้าต่าง ค้อมกายมองดูผู้คนในฉางอันเดินไปมาอยู่ใต้ฝ่าเท้าของตน

แสงอาทิตย์ยามบ่ายลอดผ่านหน้าต่างเกิดเป็นเงามืดทาบทับลงบนร่างของเมิ่งเจวี๋ย ไออุ่นบนด้านที่สว่างลดน้อยลงไปหลายส่วน ขณะเดียวกันไอเย็นที่อยู่ในเงามืดกลับเพิ่มมากขึ้น

** ฮูหยิน (ฟูเหริน) เดิมเป็นตำแหน่งของสตรีในวัง ในสมัยโบราณเป็นบรรดาศักดิ์อนุภรรยาของกษัตริย์ ลำดับขั้นแตกต่างไปตามแต่สมัย ต่อมาใช้เป็นขั้นยศของภรรยาเอกขุนนางชั้นสูง (นายหญิงบรรดาศักดิ์) ก่อนจะใช้เป็นคำเรียกขานภรรยาเอกของผู้มีฐานะโดยทั่วไป บางสำนวนจึงแปลว่าคุณหญิงหรือคุณนาย

โปรดติดตามตอนต่อไป…