ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

อวิ๋นเกอแลบลิ้นปลิ้นตาใส่อีกฝ่าย “อาศัยโอกาสพรุ่งนี้ไปจากฉางอัน ท่านกับข้าไปเที่ยวเล่นด้วยกันดีกว่า เอ่ยถึงเรื่องดื่มกินเที่ยวเล่นแล้ว ข้าพอมีความรู้อยู่บ้าง พวกเราออกทะเลไปหาอาหารทะเลกินกัน นอนดูนกนางนวลอยู่บนดาดฟ้าเรือ นอกจากนี้พวกเรายังไปปีนภูเขาหิมะด้วยกันได้ บนนั้นมีไก่ฟ้าหูขาวอยู่ชนิดหนึ่ง เหมาะจะเอามาตุ๋นกับบัวหิมะเป็นที่สุด รสชาติของมันรับรองว่าทำท่านลืมชื่อแซ่ได้ไม่ยาก แล้วท่านเคยไปเขาเทียนซานหรือยัง ทะเลสาบสวรรค์นับเป็นจุดชมจันทร์ชั้นยอด ยามค่ำพวกเราออกไปล่องเรือ มีเหล้าสักกา กับข้าวอีกสักสองสามอย่าง เรียกว่าสวรรค์บนแดนดินก็ไม่ได้เป็นการเกินเลยแต่อย่างใด คนเรารู้จักแต่ต้องปีนเขาขึ้นไปชมพระอาทิตย์ยามเช้า ทั้งที่ความจริงแล้วภาพพระอาทิตย์ยามเช้าในทะเลกว้างใหญ่ก็…”

อวิ๋นเกอพูดเบิกบานใจ คุณชายใหญ่ฟังแล้วก็ตะลึง เขาพิจารณาดูอวิ๋นเกอพลางเอ่ยปากยกย่อง “ข้าคิดอยู่เสมอว่าตัวเองเชี่ยวชาญเรื่องกินเรื่องเที่ยวมากกว่าผู้ใด ดินแดนกว่าครึ่งของราชวงศ์ฮั่นข้าล้วนแอบเที่ยวมาจนสิ้น แต่พอเทียบกับเจ้าแล้ว ข้ากลับไม่ต่างอะไรกับนกขมิ้นในกรงที่คุยโตโอ้อวดกับพญาอินทรีว่าตนเองพบเจอสิ่งต่างๆ มามากมายขนาดไหน กรงทองชั้นหยกแล้วเช่นไร สุดท้ายก็แค่ถูกขังอยู่ในกรงเท่านั้น”

อวิ๋นเกอยิ้มแลบลิ้น ลุกขึ้นเดินจากไป “ข้าไปนอนล่ะ ไม่อยู่เล่นเป็นเพื่อนท่านแล้ว อย่าลืมเอาพิณคืนให้ราชันในหมู่หยกด้วย”

อวิ๋นเกอเดินจากไปไกล เสียงพิณทางด้านหลังดังไม่เป็นจังหวะ แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงฟังออกว่าเป็นบทเพลงแบกหนามรับผิด

โดยไม่หันหน้ากลับไปมอง ริมฝีปากของอวิ๋นเกอเม้มยิ้ม

โปรดติดตามตอนต่อไป…