ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

สวี่ผิงจวินยิ้มพลางฉุดอวิ๋นเกอให้ลุกขึ้น โบกมือไปมาที่หน้าจมูก “เหม็นเปรี้ยวจะแย่! พวกเจ้าสองคนทำไมถึงทำตัวมากพิธีรีตองกันแบบนี้ อวิ๋นเกอ ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าพี่สวี่ งั้นก็เรียกปิ้งอี่ว่าพี่ใหญ่ก็แล้วกัน ส่วนปิ้งอี่ก็ให้เรียกเจ้าว่าอวิ๋นเกอ เจ้าว่าดีหรือไม่”

อวิ๋นเกอเอาแต่ยิ้ม ยิ้มจนปากขมเมื่อยระบมไปหมด นางพยักหน้าหนักแน่น

“ดี”

อวิ๋นเกอกำลังปั้นลูกชิ้นอยู่ในครัว สองมือมันเยิ้ม พอได้ยินเสียงแหวกม่าน แทนที่จะหันกลับไปมอง นางกลับเอ่ยปากขึ้นก่อน “พี่สวี่ ช่วยผูกผ้ากันเปื้อนให้ข้าที เชือกมันคลายหมดแล้ว”

ผู้ที่เดินเข้ามาช่วยนางผูกผ้ากันเปื้อนอย่างเชื่องช้าแผ่วเบา

อวิ๋นเกอรู้สึกมีบางอย่างไม่ถูกต้อง สวี่ผิงจวินชอบคุยเล่นสนุกสนาน ไม่ทำตัวเงียบเชียบเหมือนคนที่อยู่ด้านหลังนางในยามนี้

ขณะที่กำลังจะหันไปดู จมูกนางก็ได้กลิ่นกายชายหนุ่มระคนอยู่กับกลิ่นหอมของต้นหนามที่ผู้คนมักใช้ชำระร่างกาย อวิ๋นเกอรู้ได้ทันทีว่าผู้ที่มาเป็นใคร

ใบหน้านางร้อนผ่าว ร่างกายแข็งทื่อ ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กล้าขยับตัว

หลังช่วยผูกผ้ากันเปื้อนให้นางเสร็จ หลิวปิ้งอี่ก็หลบไปยืนยิ้มอยู่ข้างๆ พร้อมเอ่ยปากถามเหมือนไม่ใส่ใจ “ยังมีอะไรต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่ ผักพวกนี้ต้องล้างหรือเปล่า”

อวิ๋นเกอก้มหน้า นางปั้นลูกชิ้นไปพูดไป น้ำเสียงแผ่วเบา “ไม่เป็นไร ข้าจัดการเองได้”

แต่หลิวปิ้งอี่กลับยกผักที่วางเรียงรายอยู่ในอ่างไปล้าง “เจ้าทั้งออกเงิน ทั้งออกแรง แล้วจะให้ข้านั่งรอกินอยู่เฉยๆ ได้อย่างไรกัน”

อวิ๋นเกอได้แต่ก้มหน้าปั้นลูกชิ้น ระหว่างนางและเขายามนี้มีเพียงความเงียบงัน ผ่านไปครู่ใหญ่ นอกจากเสียงน้ำแล้วก็ยังคงไม่มีเสียงอื่น

อวิ๋นเกอรู้สึกว่าบรรยากาศภายในครัวเงียบสงัดเกินไป หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นโครมครามอยู่เป็นแน่

นางรีบเอ่ยปากพูดทำลายความเงียบ “ท่าน…”

“เจ้า…” นึกไม่ถึงหลิวปิ้งอี่เองก็เอ่ยปากหมายพูดอะไรบางอย่างเช่นกัน

พวกเขาทั้งคู่ต่างนิ่งอึ้ง ก่อนจะเอ่ยพร้อมกันเป็นครั้งที่สอง “ท่าน/เจ้าพูดก่อน”

หลิวปิ้งอี่อดยิ้มออกมาไม่ได้ อวิ๋นเกอเองก็เช่นกัน ความสนิทสนมเริ่มก่อตัวขึ้นในใจโดยที่พวกเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว

หลิวปิ้งอี่ยิ้มถาม “เจ้าคิดจะพูดอะไร”

เดิมทีอวิ๋นเกอก็แค่คิดจะหาเรื่องพูดเรื่อยเปื่อยเท่านั้น แต่พอเห็นหลิวปิ้งอี่ล้างผักเสียสะอาด อีกทั้งยังจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบสะดวกต่อการหยิบใช้ นางก็ยิ้มเอ่ยปากชื่นชม “พี่สามข้าชอบเรื่องอาหารการกินเป็นที่สุด แต่กลับไม่เคยยอมเข้าครัว พี่รองแม้จะยินดีช่วย แต่ทุกครั้งก็มัก ‘ช่วยให้ยุ่ง’ มากกว่า ‘ช่วยเหลือ’ ไม่เหมือนท่านที่ช่วย ‘ผ่อนแรง’ ข้าจริงๆ!”

“คนที่มีคนคอยดูแลรับใช้ย่อมไม่จำเป็นต้องทำเรื่องพวกนี้”

หลิวปิ้งอี่ยิ้มจางๆ ลุกขึ้นจัดวางผักเป็นอย่างดี ก่อนจะหันไปเก็บกวาดเศษผักที่ไม่ต้องการจนสะอาด ท่วงท่าแคล่วคล่องกระฉับกระเฉง