ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

แม้จะอยากถามมากว่าที่บ้านเขาเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมทุกคนในบ้านของเขาถึงตายกันหมด อีกทั้งยังอยากรู้ว่าหลายปีมานี้เขาดำเนินชีวิตเช่นไร แต่อวิ๋นเกอกลับไม่รู้เลยสักนิดว่านางควรเริ่มถามจากจุดไหน

บอกเขาว่าตนเองคืออวิ๋นเกอกระนั้นหรือ แต่เขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำว่าอวิ๋นเกอเลยแม้แต่น้อยไม่ใช่หรือไรกัน

ครั้นนึกถึงคำสัญญาที่ตกลงกันไว้ว่าไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามลืม อวิ๋นเกอพลันเจ็บปวดใจ นางได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่พูดอะไรออกมาแม้สักประโยค

หลิวปิ้งอี่ยืนเงียบอยู่อีกด้าน มองดูอวิ๋นเกอด้วยแววตาครุ่นคิดค้นหา

รอยยิ้มที่เคยแขวนอยู่บนมุมปากหายลับ เขาจ้องอวิ๋นเกอเขม็งพลางถาม “ข้าเบื่อเกินกว่าจะค่อยๆ สืบหาความจริงแล้ว เจ้าพูดมาดีกว่าว่าเจ้าเป็นใคร ทำไมถึงได้จงใจเข้ามาใกล้ชิดข้า”

อวิ๋นเกอตะลึงไปชั่วขณะกว่าจะเข้าใจได้ว่าที่แท้หลิวปิ้งอี่ก็จำได้แล้วว่านางคือขอทานขโมยหยกประดับคนนั้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

นางไม่รู้ว่าจะอธิบายเช่นไรจึงได้แต่เพียงอ้ำอึ้งพูด “ข้าไม่ใช่คนเลว ตอนแรกข้าคิดว่าพี่สวี่รังแกเหอเสี่ยวชี เลยคิดจะเอาคืนนางบ้าง ทั้งหมดก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น”

หลิวปิ้งอี่จ้องลึกเข้าไปในตาของอวิ๋นเกอราวกับจะมองผ่านเข้าไปให้ถึงจิตใจนาง

ลึกเข้าไปในดวงตาเขาเหมือนจะมีประกายดาบวาววับเย็นเยียบซ่อนอยู่

อวิ๋นเกอเริ่มรู้สึกกลัว นึกอยากเบือนสายตาหลบ แต่กลับไม่อาจขยับ

เขายื่นมือสัมผัสลงบนแก้มของอวิ๋นเกออย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วไล้ผ่านหว่างคิ้วของนาง มุมปากเผยยิ้มช้าๆ “ดวงตาของเจ้าไม่เหมือนคนร้ายจริงๆ”

นิ้วของหลิวปิ้งอี่เย็นเฉียบ แต่ทุกสัมผัสที่มันวาดผ่านกลับทำให้ใบหน้าของอวิ๋นเกอร้อนผ่าว

อวิ๋นเกอคิดหลบ แต่เขาเคลื่อนไหวเร็วกว่า มืออีกข้างจึงโอบเอวนางเอาไว้ ร่างของพวกเขาทั้งคู่แนบสนิทเข้าหากัน

ทันทีที่เห็นนัยน์ตาคุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า ใจของอวิ๋นเกอก็เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ร่างกายอ่อนระทวยหมดสิ้นเรี่ยวแรง

แต่ในเวลาเดียวกันดวงตาคู่นั้นก็เหมือนไม่ใช่ดวงตาที่นางคุ้นเคย เพราะที่นางมองเห็นก็มีแต่แววตาถากถางเย็นชาเท่านั้น

ซ้ำยังมีตัวนางที่กำลังจิตใจไหวหวั่นสะท้อนอยู่ในดวงตาทั้งคู่ของเขา

ร่างของนางสั่นสะท้าน ครั้นได้สติ อวิ๋นเกอก็รีบออกแรงผลักอีกฝ่าย

หลิวปิ้งอี่ไม่เพียงไม่ยอมคลายมือ ตรงกันข้ามกลับโอบอวิ๋นเกอที่กำลังดิ้นรนขัดขืนแน่น จากนั้นจุมพิตลงบนเปลือกตานาง

“ข้ามีค่าให้พวกเขาใช้แผนสาวงามมาจัดการด้วยหรือไรกัน ต้องการชีวิตข้า ใช้แค่คำพูดประโยคเดียวก็ได้แล้วมิใช่หรอกหรือ”

หลิวปิ้งอี่ยิ้มเหมือนไม่ยี่หระ แต่น้ำเสียงกลับรันทดยิ่งนัก

อวิ๋นเกอทั้งโกรธทั้งอาย มากไปกว่านั้นคือนางรู้สึกผิดหวังในตัวพี่หลิงของนาง แต่ด้วยเพราะตกใจกับคำพูดของเขาทำให้นางไม่ทันได้สนใจเรื่องโกรธเรื่องอายอะไรทั้งสิ้น อวิ๋นเกอรีบเอ่ยปากถาม “ใครคิดเอาชีวิตท่าน คนพวกนั้นเป็นใคร”