ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

เดิมทีหลิวปิ้งอี่คิดว่าอวิ๋นเกอมาด้วยเพราะมีเจตนาอื่นแอบแฝง แต่ปฏิกิริยาของนางตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะดูเช่นไรก็ไม่เหมือนคนกำลังเสแสร้ง ยิ่งกับความห่วงใยที่นางมีให้เขาในเวลานี้ด้วยแล้ว ยิ่งเห็นได้ชัดว่ามันพุ่งตรงออกมาจากส่วนลึกในดวงตานาง

แต่ไหนแต่ไรเขาก็มั่นใจว่าตนเองอ่านใจคนไม่เคยพลาด แม้จะเชื่อในคำว่า ‘แค่เรื่องบังเอิญ’ ที่อวิ๋นเกอพูดอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจถึงท่าทีห่วงใยเขาเกินกว่าธรรมดาของนางอยู่ดี หลิวปิ้งอี่อดจ้องมองพินิจพิจารณาดูอวิ๋นเกอไม่ได้

เมิ่งเจวี๋ยเลิกม่านเดินเข้ามา มองเห็นภาพพวกเขากำลังโอบกอดกันแนบแน่นพอดี

ฝ่ายหนึ่งกำลังจ้องมองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ อีกฝ่ายหนึ่งกำลังน้ำตาคลอเบ้า สองแก้มแดงระเรื่อ

แววตาเย็นเยียบของเมิ่งเจวี๋ยปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง แต่ถึงกระนั้นใบหน้ายังคงแขวนไว้ซึ่งรอยยิ้มอบอุ่นราวลมวสันต์ เขาเอ่ยปากขอโทษ “ดูเหมือนข้าจะเข้ามาผิดจังหวะ”

อวิ๋นเกอกระโดดออกจากอ้อมแขนของหลิวปิ้งอี่ในทันที ใบหน้าแดงก่ำ นางรีบอธิบาย “ไม่ ไม่ใช่”

หลิวปิ้งอี่กอดอก พิงร่างกับตู้ครัว วางตัวตามสบายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ท่านคงเป็นพี่เมิ่ง ตลอดบ่ายสวี่ผิงจวินเอาแต่พูดถึงเรื่องของท่าน ไม่ผิดจากที่นางพูดจริงๆ พี่เมิ่งรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา กิริยาท่าทางหรือก็งามสง่าสูงส่ง โอกาสที่คนอย่างพี่เมิ่งจะยอมลดเกียรติมาเป็นสหายร่วมกับคนอย่างพวกเราเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก”

เมิ่งเจวี๋ยประสานมือคำนับ “เรียกข้าว่าเมิ่งเจวี๋ยก็พอแล้ว ว่ากันตามวรรณะทั้งสี่อันประกอบด้วย บัณฑิต กสิกร กรรมกร และวาณิช* แล้ว ข้าก็เพียงแค่พ่อค้าผู้มีฐานะต่ำต้อยที่สุดเท่านั้น ยังจะมีเกียรติอันใดให้ลดได้อีก”

“สมัยโบราณ วาณิชหลี่ว์ปู้เหวยใช้ตัวพระนัดดาของอ๋องเสมือนสินค้าล้ำค่า จนครอบครองการค้าทั่วหล้า แม้แต่องค์จักรพรรดิฉินสื่อหวง* ผู้รวมหกแคว้นเป็นหนึ่งก็ยังต้องเรียกเขาเป็นบิดาบุญธรรม” หลิวปิ้งอี่ชำเลืองมองไปทางอวิ๋นเกอ “การที่วิเสทประณีตสามารถมีชื่อเสียงเลื่องลือเป็นที่ประจักษ์ไปทั่วฉางอันภายในชั่วระยะเวลาสั้นๆ เช่นนี้ นางคนเดียวคงไม่อาจทำได้แน่ เกรงว่าคนที่ช่วยออกแรงวางแผนอยู่หลังม่านคงหนีไม่พ้นพี่เมิ่ง เช่นนี้แล้วผู้ใดไหนเล่าจะกล้าดูแคลนพี่เมิ่งได้”

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มจางๆ “พี่ปิ้งอี่ต่างหากเล่าที่สมควรแก่การยกย่อง เพิ่งพ้นคุกไม่ทันไรก็ล่วงรู้ถึงความเคลื่อนไหวต่างๆ ในฉางอันกระจ่างสิ้นแล้ว”

…

อวิ๋นเกอมองดูเมิ่งเจวี๋ยที่อ่อนโยนละมุนละไมทีหนึ่ง หันมองไปทางหลิวปิ้งอี่ที่ทำตัวอิสระตามแต่ใจอีกทีหนึ่ง นางถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ก้มหน้าตั้งอกตั้งใจทำงาน ปล่อยให้พวกเขาถกปริศนาธรรมอยู่ตรงนั้นกันตามอำเภอใจ

อันนี้ตุ๋นได้ที่แล้ว ปิดฝาต้มต่ออีกนิดก็ใช้ได้

ลูกชิ้นยกลงจากเตาได้แล้ว

จานใส่ต้นหอมวางไว้ตรงนี้ จานใส่ขิงวางไว้ตรงนี้ จานใส่น้ำมันวางไว้ตรงนี้

อันนี้วาง…

ตรงนั้นหลิวปิ้งอี่ยืนขวางอยู่

ถ้าอย่างนั้น…

หลิวปิ้งอี่รับจานไปถือไว้โดยไม่รู้ตัว

อืม! วางตรงนี้ก็แล้วกัน

* สี่วรรณะของจีน มาจากคำว่าซื่อหมิน แปลว่าประชาชนสี่เหล่า เป็นระบบชนชั้นวรรณะของจีนโบราณที่แบ่งแยกและเรียงลำดับความสำคัญของประชาชนออกตามอาชีพซึ่งสร้างคุณูปการให้กับประเทศจากมากไปหาน้อย ได้แก่ บัณฑิต (ซื่อ) กสิกร (หนง) กรรมกร (กง) และวานิช (ซาง)

* จิ๋นซีฮ่องเต้