ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

อวิ๋นเกอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นางรีบยิ้มพูด “พี่สวี่ ในเมื่อท่านบอกเคล็ดลับให้กับข้า เช่นนั้นเงินก็ไม่จำเป็นต้องคืนข้าแล้ว”

“ข้าบอกเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าข้าจะขายวิธีการหมักเหล้าของข้าให้กับเจ้า ยืมเงินก็คือยืมเงิน เลิกพูดมากได้แล้ว ถ้าเจ้าไม่ให้ยืม เช่นนั้นข้าจะไปยืมพี่เมิ่งแทน” สวี่ผิงจวินชักหน้าปั้นปึ่ง

อวิ๋นเกอรีบยิ้มพูดขอโทษ “พี่สวี่ ข้าพูดผิดไปแล้ว ยืมเงินก็เรื่องหนึ่ง วิธีหมักเหล้าก็อีกเรื่องหนึ่ง แบบนี้ถูกหรือไม่”

สวี่ผิงจวินมองค้อนใส่อวิ๋นเกอแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา

อาหารของอวิ๋นเกอทยอยเสร็จไปทีละอย่าง เหลือก็แต่เพียงน้ำแกงอย่างสุดท้ายเท่านั้นที่ยังไม่เรียบร้อยดี

อวิ๋นเกอเรียกให้สวี่ผิงจวินเอาอาหารออกไปขึ้นโต๊ะก่อน “พวกท่านกินกันก่อนได้เลย! ไม่ต้องรอข้า ทางนี้อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

หลังบรรจุอาหารต่างๆ ลงในตะกร้า สวี่ผิงจวินก็เดินออกไปจากห้องครัว

อวิ๋นเกอเอาหม้อดินเผาร้อนๆ ใส่ลงไปในตะกร้าสาน คว้ามันเดินออกไปยังสวนดอกไม้

ฟ้าย่ำสายัณห์

เดือนเสี้ยวเรียวโค้งประหนึ่งคิ้วงามของสตรีเพิ่งลอยผ่านพ้นยอดหลิวออกมา

อากาศกำลังเย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป

การได้ออกมาเดินอยู่ท่ามกลางพุ่มพฤกษ์ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของพรรณไม้นานาเช่นนี้ช่างสบายกายสบายใจยิ่งนัก

อวิ๋นเกออดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด กลิ่นหอมเข้มของดอกแปะเจียกที่ระคนอยู่กับกลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์กำซาบซ่านไปทั้งหัวใจ

พลันนางชะงักฝีเท้า แม้จะพักอาศัยอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน แต่นางก็คุ้นเคยกับต้นไม้ใบหญ้าในสวนนี้ทุกต้น ที่นี่ไม่มีต้นจันทน์

เสียงอาภรณ์ยาวสะบัดไหวแว่วดัง

“ใคร ใครแอบอยู่ที่นั่น”

“ข้านอนชมจันทร์ของข้าอยู่ตรงนี้ดีๆ จะบอกว่าข้าแอบได้อย่างไรกัน”

ภายใต้สายลมยามค่ำกรุ่นกลิ่นดอกแปะเจียก น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มฟังดูเปี่ยมเสน่ห์ยิ่งนัก

อวิ๋นเกอประหลาดใจ คนที่พำนักอยู่ในเรือนนี้มีเพียงนางและเมิ่งเจวี๋ยเท่านั้น ทำไมถึงมีชายแปลกหน้าอีกคนมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้

นางแหวกพุ่มไม้ออก เดินลึกเข้าไปอีกสองสามก้าว

ที่อยู่หลังต้นหลิวคือสวนที่เต็มไปด้วยต้นแปะเจียก

จากกิ่งที่ควรมีดอกบานสะพรั่ง ยามนี้กลับแทบไม่มีเหลือให้เห็น

ดอกแปะเจียกที่ควรบานเต็มสวนถูกริดลงมากองอยู่บนหินเขียวครามสิ้น

ท่ามกลางกลิ่นหอมอบอวลของกลีบดอกสีฟ้าจาง มีร่างของบุรุษหนุ่มในอาภรณ์ยาวสีม่วงเข้มเดินด้ายปักลายด้วยดิ้นทองเอนกายนอนอยู่

ใบหน้างดงามอย่างประหลาด นัยน์ตากึ่งหลับกึ่งตื่น มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยคล้ายอิ่มเอิบด้วยอารมณ์แห่งรัก แต่ขณะเดียวกันก็คล้ายไม่มีใจ