ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 5

สวี่ผิงจวินยิ้มส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน ข้ามัวแต่ยุ่งทำอาหารเลยไม่ทันสังเกต แต่ข้าเห็นอวิ๋นเกอกับปิ้งอี่กระซิบกระซาบคุยอะไรกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหายตัวไปกันทั้งคู่ ปิ้งอี่คุ้นเคยกับพื้นที่รอบเมืองฉางอันยิ่งกว่าบ้านตัวเองเสียอีก ที่ไหนมีต้นอะไร บนต้นไม้ต้นนั้นมีนกอะไรอาศัยอยู่ เขาล้วนรู้ดี แล้วเช่นนี้มีหรือที่เขาจะหลงทาง”

“อ๋อ…” คุณชายใหญ่ลากเสียงยาว ยิ้มมองดูเมิ่งเจวี๋ย “พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน ถ้าเช่นนั้นคงไม่ใช่หลงทางเป็นแน่”

เมิ่งเจวี๋ยทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดแสดงความคิดเห็นของคุณชายใหญ่

หลังจัดการกับงานในมือเสร็จ เมิ่งเจวี๋ยก็นั่งนิ่ง มุมปากของเขาแฝงซึ่งรอยยิ้มจางๆ ดวงตาคอยจ้องดูดวงดาวที่กำลังปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าทีละน้อย

ที่ด้านล่างของเนินเขา เงาร่างของคนสองคนกำลังหัวร่อต่อกระซิกเดินเคียงไหล่กันขึ้นมา

สวี่ผิงจวินยิ้มกวักมือให้กับคนทั้งคู่

อวิ๋นเกอกระโดดพลางเอ่ยปากร้องตะโกน ‘พี่สวี่’ น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

“ขอโทษด้วย พวกเรามาช้าไปหน่อย” อวิ๋นเกอวางถุงในมือลงอย่างระมัดระวังไว้ที่อีกด้าน

นางเบียดกายชิดร่างของสวี่ผิงจวิน ใช้มือหยิบอาหารในจาน ปากก็บ่นพึมพำ “ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว”

สวี่ผิงจวินหยิบตะเกียบยัดใส่มืออวิ๋นเกอ “พวกเจ้าสองคนไปไหนมา ดูผมเผ้าเสื้อผ้าของพวกเจ้าสิ มีตรงไหนบ้างที่ไม่มีเศษใบไม้ใบหญ้า เสื้อผ้าหรือก็ยับยู่ยี่ แค่จากบ้านมาถึงที่นี่เท่านั้นมิใช่หรือไรกัน แล้วทำไมถึงดูอย่างกับไปบุกป่าฝ่าดงกันมาเช่นนี้”

อวิ๋นเกอก้มหน้ามองดูตัวเอง ไม่ตอบคำถามของสวี่ผิงจวิน ทำก็แต่เพียงแลบลิ้นใส่อีกฝ่าย

หลิวปิ้งอี่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนผ้าชุบน้ำมันต้นถง เขาคว้าเหล้ามารินให้กับตนเองจอกหนึ่ง ยิ้มมองอวิ๋นเกอไม่พูดไม่จา คุณชายใหญ่กลอกตารอบหนึ่ง มองดูเสื้อผ้าของอวิ๋นเกอที มองดูเสื้อผ้าของหลิวปิ้งอี่ที ยิ้มแฝงความหมายคลุมเครือ

อวิ๋นเกอมัวแต่สาละวนอยู่กับอาหาร ไม่ได้สนใจตอบคำถามของสวี่ผิงจวิน แต่ครั้นชำเลืองเห็นรอยยิ้มของคุณชายใหญ่ นางก็ได้แต่อึ้งทำอะไรไม่ถูก สองแก้มแดงระเรื่อขึ้นแทบจะในทันที โชคดีที่ได้ความมืดช่วยกลบเกลื่อนไว้ นางถลึงตาใส่คุณชายใหญ่คราหนึ่ง “คืนนี้ท่านอยากกินอาหารอย่างสงบหรือไม่”

ขณะกำลังคิดจะเย้ยหยันนาง พอหวนนึกถึงฝีมือของอวิ๋นเกอ คุณชายใหญ่ก็ลูบท้อง นั่งหลังตรงขึ้นมาทันที

หลิวปิ้งอี่กวาดตาผ่านใบหน้าคุณชายใหญ่ไปอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะเผอิญสบเข้ากับดวงตาของเมิ่งเจวี๋ย

ทันทีที่สบสายตากัน พวกเขาทั้งคู่ก็ต่างยิ้มน้อยๆ แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วหันเหสายตาไปทางอื่น

อวิ๋นเกอคีบอาหารที่อยู่ตรงหน้าเมิ่งเจวี๋ย แต่แค่กัดไปได้คำเดียวนางก็ถึงกับหน้าเบ้ ฝืนกลืนมันลงคอ ก่อนจะรีบดื่มน้ำตาม “ขมชะมัด!”

สวี่ผิงจวินรีบคีบขึ้นมาชิม หัวคิ้วของนางขมวดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว นางรีบเอ่ยปากขอโทษ “ท่านแม่ข้าคงยุ่งจนลืมช่วยข้าเอาผักหูปลาช่อนนี่ไปแช่น้ำก่อน”

นางพูดพลางหยิบเอาอาหารจานดังกล่าววางกลับเข้าตะกร้า ความรู้สึกเป็นทุกข์ปรากฏให้เห็นอยู่บนหว่างคิ้ว