ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

ที่บริเวณด้านหน้าของตำหนักเซวียนหลัว จักรพรรดิน้อยต้วนอวิ๋นจั้งทรงหักกิ่งต้นกุ้ยพร้อมทั้งส่งเสียงฮื่อฮ่าทำมือทำไม้อยู่กับพระอนุชาต้วนอวิ๋นจ้ง

ต้วนอวิ๋นจ้งครั้นถูกแทงเข้าที่อกก็รีบกุมอกร้องเสียงดัง โซซัดโซเซหมุนไปเวียนมาอยู่บนพื้น ต้วนอวิ๋นจั้งเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมล้มก็ถีบก้นอีกฝ่ายเข้าเต็มรัก ต้วนอวิ๋นจ้งมองดูพระเชษฐาด้วยสายตาเศร้าโศกเคียดแค้น ก่อนจะทรุดล้มลงกับพื้นดังโครม น้ำลายฟูมปากตาย

ต้วนอวิ๋นจั้งใช้กิ่งต้นกุ้ยค้ำยันไว้กับพื้น ยืนอย่างสง่าผ่าเผยประหนึ่งต้นไม้หยกต้านลม แล้วมองดูใต้หล้าด้วยสายตาอหังการ

ในยามนี้ ไม่ว่าเช่นไรเขาก็ไม่มีทางคาดเดาได้เลยว่าตนเองได้ถูกผู้เป็นมารดาทรยศหักหลัง เอาเขาไปขายเรียบร้อยแล้ว และยิ่งไม่รู้ว่าหลังจากที่อัครมเหสีพระองค์ใหม่เดินทางมาถึง บุญคุณความแค้นในวัยเยาว์ของตนจะเสมือนหนึ่งว่าวกระดาษงดงามกะทัดรัดที่ลอยลับหายไปจากกำแพงวัง…

ครั้นเดินผ่านตำหนักกลาง หลิวเซียก็มองเห็นเสาหลักแห่งราชสำนักทั้งสี่นั่งยองๆ พูดคุยจ้อกแจ้กอยู่มุมมุมหนึ่งเฉกเช่นทุกครั้ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงทำเพียงชายตามองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชาปราดหนึ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าเดินจากไปโดยไม่รั้งรอ

การชายตามองของเขาอัดแน่นไปด้วยความเจนจัดของชีวิตบนเส้นทางการเมืองและสายตาอันยอดเยี่ยมเฉียบคม เป็นการปราดมองอย่างมีชั้นเชิง การชายตามองของเขาในคราวนี้ไม่ต่างอะไรกับน้ำเย็นอ่างหนึ่งที่สาดใส่พวกที่ชอบนินทากาเลอย่างใต้เท้าหลิง ใต้เท้าหลี่ว์ และใต้เท้าโจวจนหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ แม้แต่อัครเสนาบดีฝูที่สุขุมเยือกเย็นก็ยังอดลูบคลำหน้าอกตัวเองไม่ได้

หลิวเซียนึกยิ้มหยันอยู่ในใจ เสาหลักแห่งราชสำนักทั้งสี่คนนี้คอยคิดหาวิธีเล่นงานเขามาโดยตลอด เรื่องนี้ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ เพียงแต่เขาไม่เคยเห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตาก็เท่านั้น

คนหนึ่งเป็นตาเฒ่าที่ชอบทำเป็นมีลับลมคมใน คนหนึ่งมุทะลุบุ่มบ่าม คนหนึ่งปัญญาชนคร่ำครึจะตายวันตายพรุ่งก็มิอาจรู้ได้ ส่วนอีกคนก็พวกอารมณ์สุนทรีย์ได้แต่ร้อยเรียงบทกวี พวกเขาสี่คนรวมหัวอยู่ด้วยกัน ไหนเลยจะทำการใหญ่อันใดได้

ความจริงแล้วบุตรีของเขาหลิวเซียจะได้เป็นอัครมเหสีหรือไม่ เขาหาได้ใส่ใจ ด้วยฐานะของเขาในเวลานี้เขาไม่จำเป็นต้องมีฐานะพระสสุระขององค์จักรพรรดิเพิ่มแม้แต่น้อย แต่ในเมื่อพระพันปีทรงมีรับสั่ง เขาเองก็มิควรขัดพระประสงค์นาง

มุมปากของหลิวเซียปรากฏรอยยิ้มโหดเหี้ยมอำมหิต

ครั้นคิดถึงบุตรีขึ้นมา รอยยิ้มโหดเหี้ยมอำมหิตก็จางหายไปจนสิ้น มุมปากแลดูคล้ายเป็นตะคริว

เพราะหลิวเซียพลันนึกขึ้นได้ว่าเขามีบุตรีอยู่คนหนึ่งจริงๆ…

ราชสำนักยามนั้น มีเวยกั๋วกงหลิวเซียดำรงตำแหน่งราชเลขาธิการ เวยกั๋วกงกับอดีตองค์จักรพรรดิต้วนปิ่งรื่อ และพระปิตุลาต้วนหล่งเยวี่ยทั้งสามล้วนเป็นสหายสนิท สายสัมพันธ์ลึกซึ้งไม่ธรรมดา อดีตองค์จักรพรรดิเป็นเพียงบุตรชายของพระสนมองค์หนึ่งเท่านั้น ยามนั้นโชคดีได้หลิวเซียกับต้วนหล่งเยวี่ยให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มกำลังจึงสามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างราบรื่น

ตอนอดีตองค์จักรพรรดิสิ้นพระชนม์ จักรพรรดิน้อยต้วนอวิ๋นจั้งเพิ่งเจริญพระชนมพรรษาได้เพียงเจ็ดชันษาเท่านั้น กลายเป็นเด็กกำพร้ามารดาม่ายไร้ที่พึ่งพิง หลิวเซียจึงเข้ามาแบกรับหน้าที่ดูแลบริหารราชสำนักต่ออย่างไม่ลังเล นับแต่นั้นอำนาจเหนือใต้หล้าก็ตกอยู่ในกำมือของเขา ส่วนพระปิตุลาต้วนหล่งเยวี่ย วันๆ ก็เอาแต่ถือพัดเดินไปเดินมาอยู่ในวังหลวง ก่อกวนสร้างเรื่องให้พระพันปีต้องทรงปวดพระเศียรมิได้ขาด แม้ไม่ไปเดินหมากสองสามกระดานกับราชครู ก็จะไปกระเซ้าเย้าแหย่เหล่านางกำนัลแทน สรุปก็คือเขาไม่เคยนึกสนใจงานราชกิจใดๆ เลยแม้แต่น้อย