ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

“ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์?”

ในที่สุดราชครูเว่ยก็กลับมาได้สติ ยังไม่ทันได้นึกเจ็บปวดกับแท่นฝนหมึกชิ้นโปรด เขาก็หลุดปากตอบออกมาอย่างยากลำบาก “นี่เป็นเรื่อง…ความสัมพันธ์ของมนุษย์”

“ทำไมการนอนร่วมเตียงกันถึงกลายเป็นเรื่องความสัมพันธ์ของมนุษย์ได้”

“อัครมเหสี…ความรู้ในเรื่องนี้…”

“เรารู้ว่าเรื่องนี้แฝงไว้ซึ่งหลักการ อาจารย์ปราดเปรื่องที่สุดในราชสำนัก ย่อมต้องรู้คำตอบ”

ราชครูเว่ยเริ่มดึงทิ้งหนวดเครางดงามของตัวเอง “อัครมเหสี…ศาสตร์แต่ละแขนงล้วนมีผู้เชี่ยวชาญแตกต่างกันไป เรื่องนี้ทรงไปถามท่านหมอหลวงหวาดูเถอะพ่ะย่ะค่ะ” พูดจบเขาก็หอบหนังสือ เตลิดหนีออกไปรวดเร็ว ดูจากแผ่นหลังไม่ต่างอะไรกับกระต่ายแก่ที่กำลังถูกหมาป่าวิ่งไล่

อัครมเหสีทรงคิดแล้วคิดอีก ก่อนจะทรงตัดสินพระทัยตอนกลับตำหนักนางจะแวะไปสำนักแพทย์หลวงสักครั้ง

หมอหลวงหวาเป็นหมอหลวงผู้เฒ่า ทำหน้าที่เป็นหัวหน้ากำกับดูแลสำนักแพทย์หลวง หนวดเคราขาวโพลนของเขาไม่แตกต่างจากหนวดเครางดงามที่ราชครูเว่ยภาคภูมิใจสักเท่าไหร่นัก หมอหลวงหวาเคยตรวจดูพระอาการประชวรให้จินเฟิ่งมาแล้วสองครั้ง ครั้งแรกเพราะไม่ระวัง กินเนื้อแพะที่หุยเจียง* นำมาบรรณาการถวายจนจุก ส่วนอีกครั้งก็เพราะถูกองค์จักรพรรดิไร้คุณธรรมลากให้วิ่งไปกลับประตูเมืองเมื่อคราวก่อน

เมื่อได้ยินว่าอัครมเหสีเสด็จมาด้วยพระองค์เอง หมอหลวงหวาก็รีบโยนตัวยาที่กำลังตรวจสอบในมือทิ้ง แล้วตรงดิ่งออกมารับเสด็จ

พอเข้ามาถึงห้องเก็บตำราแพทย์ เขาก็พบอัครมเหสีกำลังถือหนังสือภาพการฝังเข็ม พลิกดูภาพคนตัวเล็กๆ ที่วาดอยู่ด้านใน หมอหลวงหวาคุกเข่ากับพื้นดังตึง “อัครมเหสี หนังสือเล่มนั้นทรงอ่านไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”

จินเฟิ่งประหลาดใจ “ทำไม”

“หนังสือเล่มนั้นมิงดงามพ่ะย่ะค่ะ!”

จินเฟิ่งชำเลืองมองดูคนตัวเล็กๆ ในหนังสือที่มีจุดต่างๆ แต้มอยู่ทั่วทั้งร่างอย่างอาลัยอาวรณ์ จากนั้นนางจึงค่อยๆ ปิดมันลง

หมอหลวงหวาปาดเหงื่อ “มิทราบว่าอัครมเหสีเสด็จมา ทรงมีอันใดต้องการสอบถามหรือพ่ะย่ะค่ะ”

จินเฟิ่งกระตือรือร้นรีบประคองหมอหลวงหวาให้ลุกขึ้น “ไม่ขอปิดบัง เรามีเรื่องใคร่ขอความช่วยเหลือจากท่านหมอหลวง วันนี้เราไปถามราชครูเว่ยแล้ว แต่ราชครูเว่ยกลับบอกว่าเรื่องนี้ต้องถามท่านถึงจะได้”

หมอหลวงหวายิ้ม “คงไม่แคล้วเป็นเรื่องเกี่ยวกับการบำรุงร่างกายกระมัง เช่นนั้นก็เชิญอัครมเหสีถามมาเถอะ”

จินเฟิ่งฉีกยิ้ม “ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด เราเพียงแค่อยากรู้ ทำไมเราถึงต้องร่วมเตียงเดียวกับฝ่าบาท”

“เอ๋?” หมอหลวงหวานึกว่าตัวเองฟังผิดไป

“เราถามว่าทำไมเรากับฝ่าบาทถึงต้องร่วม…”

“อัครมเหสี!” ไม่รู้หมอหลวงหวาไปกินดีเสือมาจากไหน เขาคุกเข่าลงกับพื้น ขัดจังหวะการถามของอัครมเหสี “เรื่องนี้…เรื่องนี้…กระหม่อมมิอาจตอบได้จริงๆ…”

จินเฟิ่งแม้จะเป็นคนอารมณ์ดี แต่ยามนี้นางกลับระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ แค่คำถามใหญ่กว่าเมล็ดงาแค่นิดเดียวนางก็เฝ้าถามอยู่ตั้งนาน แต่ทุกคนกลับทำให้นางนึกโมโห