ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ซู่ฟางหน้าแดงก่ำ “เรื่อง…เรื่องนี้แฝงไว้ซึ่งหลักการ…หม่อมฉันไม่สะดวกที่จะพูดเพคะ”

จินเฟิ่งตาเป็นประกาย “หลักการ? ราชครูเว่ยมีความรู้มากกว่าผู้ใด พรุ่งนี้ตอนเรียนเราจะถามเขา”

ซู่ฟางหน้ายิ่งแดง ราชครูเว่ยช่างน่าสงสารแท้

แต่ว่า ผู้เป็นอาจารย์มีหน้าที่ถ่ายทอดความรู้ กำจัดข้อสงสัยให้กับผู้เป็นศิษย์ การคลี่คลายข้อสงสัยมิใช่เป็นหน้าที่ของราชครูเว่ยหรอกหรือ พอคิดถึงจุดนี้ซู่ฟางก็รู้สึกโล่งอก

เดิมวันที่เกิดเรื่องนั้น ราชครูเว่ยก็รู้สึกหมดสิ้นกำลังใจ แม้แต่บรรทัดกำราบพระราชทานก็ยังไม่ต้องการ เขาตั้งใจว่าจะขอลาออกจากราชการกลับบ้านเกิด แต่ขณะกำลังจะกลับถึงบ้าน เขาก็ได้ยินข่าวจากวังหลวงว่าฝ่าบาททรงวิ่งไปกลับประตูเมืองด้วยพระองค์เอง แรกๆ ราชครูเว่ยก็รู้สึกประหลาดใจ หลังจากนั้นเขาก็กลับกลายปีติยินดี ว่ากันว่าราชครูเว่ยขังตัวอยู่ในห้องหนังสือจิบสุราที่หมักบ่มระยะสั้น เมาส่งเสียงเอะอะเอ็ดตะโรผ่านหน้าต่างกระดาษว่า ’นี่คือวาสนาของราชสำนัก วาสนาของแผ่นดิน!’

ต่อมาฮูหยินราชครูก็เป็นคนถีบประตูเปิด เดินเข้าไปลากตัวชายชราออกมา

ครั้นสร่างเมา เช้าวันถัดมาราชครูเว่ยก็เดินทางไปสอนหนังสือด้วยท่าทางฮึกเหิม พอเห็นองค์จักรพรรดิกับอัครมเหสี เขาก็เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมาให้เห็น องค์จักรพรรดิกับอัครมเหสีหลังจากทรงตกประหวั่นอยู่หลายวัน ในที่สุดพวกเขาก็รู้สึกโล่งอก

ในใจของราชครูเว่ยกลับกำลังคิดว่าองค์จักรพรรดิกับอัครมเหสีสองพระองค์ล้วนมิใช่คนธรรมดา แน่นอนว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่รู้เรื่องที่จินเฟิ่งถูกลากให้วิ่งเลยแม้แต่น้อย

วันนี้ราชครูเว่ยมาสอนหนังสือด้วยท่าทีลิงโลด เขาพูดถึงขนบจารีตแห่งโจว และขณะกำลังจะอ้างอิงตำราอธิบายถึงเรื่อง ‘ขนบจารีตไม่อาจละเลย’ จู่ๆ เขากลับตัดสินใจปล่อยบรรดาลูกศิษย์ให้เลิกเรียนได้ ขณะที่ราชครูเว่ยกำลังเก็บหนังสือ เขาก็พบว่าอัครมเหสีมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะ จ้องมองดูเขาด้วยแววตาเป็นประกายราวกับมีเรื่องลำบากใจอะไรบางอย่าง

“อัครมเหสีมีอันใดใคร่รู้กระนั้นหรือ”

จินเฟิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านอาจารย์ เรามีคำถามเกี่ยวกับเรื่อง ‘ขนบจารีตไม่อาจละเลย’ พอดี”

ราชครูเว่ยนึกอยากรู้ขึ้นมาทันที “เชิญอัครมเหสีรับสั่ง”

“ ‘ขนบจารีตไม่อาจละเลย’ ล้วนมิอาจยืดหยุ่นผ่อนผันได้ใช่หรือไม่”

ราชครูเว่ยพูดสีหน้าเคร่งขรึม “ขนบจารีตคือรากฐานของการปกครองแผ่นดิน ในเมื่อเป็นธรรมเนียมก็ย่อมต้องเป็นข้อบังคับ ไหนเลยจะผ่อนปรนได้”

จินเฟิ่งหน้าตาเจ็บปวดรวดร้าว “ ‘ขนบจารีต’ ทุกอย่างล้วนไม่อาจผ่อนปรนได้กระนั้นหรือ”

ราชครูเว่ยครุ่นคิด “ก็ไม่ถึงเพียงนั้น หากแต่ขึ้นอยู่กับเนื้อหาของขนบจารีตนั้นๆ ‘บันทึกขนบธรรมเนียม’ กล่าวไว้ว่า ขนบจารีตมีไว้ชี้ขาดสายสัมพันธ์ชิดใกล้ไกลห่าง ชี้ขาดข้อสงสัย แยกแยะเหมือนต่างถูกผิด หากไม่อาจชี้ขาดสายสัมพันธ์ ชี้ขาดข้อสงสัย แยกแยะเหมือนต่างถูกผิด เช่นนั้นมิสู้ละเลยมันเสีย”

จินเฟิ่งก้มหน้า ขมวดคิ้วอยู่เป็นนาน “ท่านอาจารย์ เช่นนั้นทำไมเรากับองค์จักรพรรดิถึงต้องนอนร่วมเตียงเดียวกันด้วย หรือว่าพวกเราอยู่ร่วมเตียงเดียวกันแล้วจะสามารถชี้ขาดสายสัมพันธ์ ชี้ขาดข้อสงสัย แยกแยะเหมือนต่างถูกผิดได้?” แท่นฝนหมึกลายดอกบัวชิ้นโปรดของราชครูเว่ยหล่นกระแทกพื้นแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี