ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

พอได้ยินแบบนั้นจินเฟิ่งก็เก็บรอยยิ้มทันที นางถอยหลังกลับไปสองก้าว “ฝ่าบาท เมล็ดแตงหรือถั่วเปลือกแข็งใดๆ ในตำหนัก เมื่อวานหม่อมฉันก็ให้คนส่งไปพระตำหนักเซวียนหลัวแล้วถุงใหญ่ ที่เหลือหม่อมฉันก็กินหมดไปแล้วเช่นกัน”

ต้วนอวิ๋นจั้งแย้มพระสรวล “อัครมเหสี เรามาเพื่อเยี่ยมเยียนเจ้า มิได้มาขอแบ่งปันของกิน”

จินเฟิ่งมองดูเขาด้วยสายตาเย็นชา “ฝ่าบาททรงมีเรื่องสำคัญอันใดกระนั้นหรือเพคะ”

เยี่ยมนาง? คราวที่แล้วต้วนอวิ๋นจั้งตรัสเช่นนี้ ‘แน่นอนเรามาที่ตำหนักเซียงหลัวก็เพื่อกินเมล็ดแตง หรือเจ้าคิดว่าเราจะแวะเวียนมาที่นี่เพื่อดูสตรีอัปลักษณ์เช่นเจ้า’

ใจบุรุษล้วนยากแท้หยั่งถึง…

ต้วนอวิ๋นจั้งชี้นิ้วไปที่มุมปาก “อัครมเหสี เปลือกเมล็ดแตงยังติดอยู่บนปากเจ้า”

“…”

ซู่ฟางที่ยืนอยู่อีกด้านรีบเข้ามากำจัดหลักฐานที่เมื่อครู่จัดการไม่เรียบร้อยออก ทำให้อัครมเหสีรู้สึกเสียหน้าเป็นที่สุด

“อัครมเหสี วันนี้เรามาเพราะมีเรื่องต้องการจะปรึกษาเจ้า”

“เชิญฝ่าบาทรับสั่ง” จินเฟิ่งยิ้มประจบ

“เรื่องเวยกั๋วกงเชิญราชโองการปลดราชครูเว่ย เจ้ารู้หรือไม่”

จินเฟิ่งสีหน้าหม่นหมองลงทันที นางย่อมต้องรู้อยู่แล้ว เพียงแต่รู้แล้วเป็นเช่นไร

“อัครมเหสีเป็นศิษย์ที่ราชครูเว่ยภาคภูมิใจ ในเมื่อเวยกั๋วกงเป็นบิดาของอัครมเหสี ว่ากันตามเหตุผลเจ้าสมควรเป็นคนไปเกลี้ยกล่อมเวยกั๋วกงให้ล้มเลิกความคิดดังกล่าว”

จินเฟิ่งมองดูสีหน้าท่าทางของต้วนอวิ๋นจั้งประหนึ่งนกกระจอกนอกหน้าต่างลอกคราบกลายกลับเป็นพญาหงส์

“ฝ่าบาท ทรงตัดสินพระทัยให้หม่อมฉันไปเกลี้ยกล่อมเวยกั๋วกงให้ล้มเลิกความคิดที่จะปลดราชครูเว่ยหรือเพคะ” จินเฟิ่งพูดซ้ำอย่างระมัดระวัง

ต้วนอวิ๋นจั้งพยักหน้าเหมือนกับว่าตามหลักการแล้วมันก็สมควรจะเป็นเช่นนั้น

จินเฟิ่งรู้สึกคันเหงือก

คราวที่แล้วเขาให้นางไปเปลี่ยนความตั้งใจของพระพันปี มาคราวนี้กลับให้นางไปเปลี่ยนความคิดของผู้เป็นบิดา เขาคิดว่านางเป็นใครกัน เป็นหยางอวี้หวน* หรือเจ้าเฟยเยี่ยน** กระนั้นหรือ

“ทรงรู้สึกว่าหากหม่อมฉันไปเกลี้ยกล่อมแล้ว เวยกั๋วกงจะยินดีรับฟังหรือเพคะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งกุมมือทั้งสองข้างของนางด้วยความจริงใจ “เราเชื่อว่าเจ้าต้องมีหนทาง”

“…”

จินเฟิ่งนึกอยากใช้เมล็ดแตงทุ่มใส่เขาให้ตายเสียจริงๆ

แต่สีหน้าท่าทางของนางสงบนิ่งเยือกเย็นมาแต่ไหนแต่ไร

ดังนั้นยามนี้นางจึงได้แต่ทำใจเย็นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวขึ้น “ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ปรารถนาจะทำเช่นนั้นเพคะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งนึกว่าตนเองฟังผิด

ก็เหมือนกับที่เขามิเชื่อว่าขุนนางบู๊บุ๋นทั่วทั้งราชสำนักจะไม่มีแม้แต่คนเดียวที่กล้าลุกขึ้นมาคัดค้านเวยกั๋วกงอย่างไรอย่างนั้น เขาเองก็ไม่เชื่อว่าอัครมเหสีเฮยพั่งจะมีวันกล้าปฏิเสธเขาต่อหน้าเช่นกัน