ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

แน่นอน ไม่นับเรื่องวิ่งประตูเมืองครานั้น แม้แต่กระต่ายที่ร้อนรนยังกัดคนได้

องค์จักรพรรดิทรงตกตะลึง “เจ้าพูดใหม่อีกครั้งซิ”

“หม่อมฉันบอกว่า หม่อมฉันไม่ปรารถนาที่จะทำเช่นนั้นเพคะ” จินเฟิ่งพูดด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง จังหวะจะโคนชัดถ้อยชัดคำ

“เจ้าไม่ปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น หรือเจ้าไม่กล้ากันแน่” ต้วนอวิ๋นจั้งหยัน

“เพราะไม่กล้า ถึงไม่ปรารถนา ฝ่าบาท นั่นคือคมดาบ พระองค์ประสงค์ให้หม่อมฉันหลับหูหลับตาเดินเข้าไปหามันหรือเพคะ”

“แต่เขาเป็นบิดาของเจ้า”

“ตลอดชีวิตของหม่อมฉัน หม่อมฉันได้พบหน้าเขาแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น” จินเฟิ่งถอนหายใจ “ความจริงการให้ราชครูเว่ยกลับบ้านเดิมไปก็นับเป็นเรื่องที่ดีอยู่มิใช่น้อย”

ต้วนอวิ๋นจั้งมองดูนางด้วยสายตาเจ็บปวด “แม้แต่เจ้าก็ยังพูดเช่นนี้หรือ อัครมเหสี เรารู้ว่าเวยกั๋วกงอาจไม่รับฟังเจ้า แต่ว่าอย่างน้อยเจ้าก็น่าจะลองดูสักครั้ง”

“ในเมื่อรู้ว่าไม่เกิดผล แล้วไยต้องลองด้วยล่ะเพคะ” ในสายตาของเวยกั๋วกงผู้เป็นบิดา อัครมเหสีหลิวเฮยพั่งก็แค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น

“เจ้าไม่ไปจริงหรือ” ต้วนอวิ๋นจั้งกัดฟัน

“ไม่เพคะ” จินเฟิ่งก้มศีรษะนอบน้อม แต่ปากกลับฝ่าฝืนรับสั่ง “ฝ่าบาท หากจะให้หม่อมฉันไปให้ได้ พระองค์ก็คงมีเพียงต้องใช้ฐานะองค์จักรพรรดิสั่งหม่อมฉันเท่านั้น”

ต้วนอวิ๋นจั้งไม่พูดไม่จา และไม่คิดใช้ฐานะองค์จักรพรรดิสั่งให้จินเฟิ่งไปทำเรื่องนี้ด้วย

เพราะหากทำเช่นนั้นมันยังจะมีความหมายอันใดได้อีก

“ที่แท้ใต้หล้านี้ก็มิใช่ของตระกูลต้วนของเรา หากเป็นใต้หล้าของตระกูลหลิวของเจ้า” ต้วนอวิ๋นจั้งจ้องมองจินเฟิ่งด้วยสายตาเย็นชา “ได้ เจ้าไม่ไป เช่นนั้นเราไปเอง”

“ฝ่าบาท…” จินเฟิ่งเสียงสั่น

ต้วนอวิ๋นจั้งไม่แม้แต่จะมองดูนาง เขาหันหลังเดินออกจากประตูตำหนักเซียงหลัวไป

จู่ๆ จินเฟิ่งก็รู้สึกบางอย่าง คล้ายกับว่าเขาออกจากประตูไปในคราวนี้จะไม่มีวันหวนกลับมาอีก

ความจริงแล้วที่ต้วนอวิ๋นจั้งพูดมาก็ไม่ผิด เพื่อราชครูเว่ย อย่างน้อยนางก็ควรไปลองดูสักครั้ง เพียงแต่นางไม่กล้า ต่อหน้าหลิวเซียนางก็แค่สตรีต่ำต้อยคำพูดจาไร้น้ำหนักนางหนึ่งเท่านั้น พูดเรื่องนี้ไป หลิวเซียคงได้แต่หัวเราะเย้ยหยันนาง

อัครมเหสีเช่นนาง ไม่ว่าจะในสายตาของหลิวเซียหรือในสายตาของพระพันปี ล้วนไม่มีค่าอันใดทั้งสิ้น คงมีเพียงต้วนอวิ๋นจั้งคนเดียวเท่านั้นที่พอจะเห็นค่านางอยู่บ้างเป็นครั้งคราว

จินเฟิ่งยืนอยู่กลางโถงตำหนักเป็นนาน

“อัครมเหสี?” ซู่ฟางเรียกนางด้วยความวิตกกังวล

จินเฟิ่งหันหน้ากลับมายิ้ม “เอาเมล็ดแตงออกมาได้แล้ว”

องค์จักรพรรดิเสด็จมาถึงจวนเวยกั๋วกง นับเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

หากเปลี่ยนเป็นบ้านของขุนนางอื่น รับรองได้ว่าพวกเขาคงต้องออกมารับเสด็จกันทั้งตระกูล มีหน้ามีตากันถ้วนทั่ว แต่จวนเวยกั๋วกงกลับไม่เป็นเช่นนั้น ต้วนอวิ๋นจั้งนำเสี่ยวซุนจื่อมาถึงจวนเวยกั๋วกง แต่กลับไม่มีผู้ใดออกมาต้อนรับ