ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

“…” ต้วนหล่งเยวี่ยนิ่งไม่พูดไม่จา

“เสด็จอา!”

“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าความรู้สึกที่พระองค์ทรงมีต่อราชครูเว่ยก็ใช่ว่าจะดีอะไรนัก”

ต้วนอวิ๋นจั้งตะลึงงัน หลังจากนั้นเขาก็พูดขึ้น “แม้ทัศนคติของราชครูเว่ยกับเราจะไม่เหมือนกันสักเท่าใดนัก แต่เราก็ยังรู้สึกว่า ราชครูเว่ยเป็นอาจารย์ที่ดีคนหนึ่ง มิสมควรที่จะปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้ แต่ขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนักกลับไม่มีผู้ใดลุกขึ้นยืนและพูดเพื่อราชครูเว่ยแม้แต่คำเดียว!”

“ฝ่าบาท พระองค์ก็มิได้ทรงยืนขึ้นมิใช่หรือ” ต้วนหล่งเยวี่ยพูดเตือนสติเขา

“เรา…”

“ฝ่าบาท พระองค์ทรงประสงค์จะให้ราชครูเว่ยยังอยู่ต่ออีกจริงหรือ”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

“ฝ่าบาท พระองค์ทรงลืมนึกถึงเรื่องเรื่องหนึ่งไป”

“เรื่องใด”

“อัครมเหสีที่พำนักอยู่ในตำหนักเซียงหลัวของพระองค์ นางเป็นบุตรีโดยสายเลือดของเวยกั๋วกง ให้นางไปเอ่ยปาก เช่นนี้มิเป็นการดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งตกใจ แต่แล้วก็กลับกลายยินดี ทำไมเขาถึงนึกไม่ออกนะ “เสด็จอา ไม่เสียทีที่มาปรึกษาพระองค์จริงๆ!” ต้วนอวิ๋นจั้งตื่นเต้น ชักเท้ามุ่งหน้าไปตำหนักเซียงหลัวทันที

“ฝ่าบาท แต่ไม่ว่าเช่นไรกระหม่อมก็รู้สึกว่ายามนี้ไม่เหมาะที่จะทำตัวเป็นปฏิปักษ์กับเวยกั๋วกง ทรงทำเช่นนี้มิฉลาดหลักแหลมเลยแม้แต่น้อย…” ต้วนหล่งเยวี่ยยังพูดไม่ทันจบ เงาร่างของต้วนอวิ๋นจั้งก็หายลับไปจากพระตำหนักเซวียนหลัวแล้ว

ต้วนหล่งเยวี่ยถอนหายใจออกมายาวๆ ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ* จริงๆ คนหนุ่มช่างดีแท้ จะว่าไป เขาหล่งเยวี่ยอ๋องเองก็ยังไม่ถึงสี่สิบ แต่เดือนก่อนกลับเริ่มมีรอยตีนกาขึ้นที่หางตาเสียแล้ว เช่นนี้ไหนเลยจะเรียกว่าดีได้!

หล่งเยวี่ยอ๋องคลี่พัดออก ตอนเดินกลับเข้าไปในเกี้ยว เขาสั่งคนหามเกี้ยวว่า “พาข้ากลับไปนอนที่จวนอ๋องให้เหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น” สำหรับเขาในยามนี้การได้กลับขึ้นไปนอนบนตั่งเตียงอีกครั้งต่างหากถึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

ต้วนอวิ๋นจั้งรีบตรงดิ่งมายังตำหนักเซียงหลัว รู้สึกว่าจินเฟิ่งคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เขามองเห็นท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี

ขันทีรับใช้ฝ่ายในที่หน้าประตูร้องประกาศ “ฝ่าบาทเสด็จแล้ว!”

หลังจากนั้นเสียงตึงตังโครมครามในตำหนักเซียงหลัวก็ดังซ้ำไปซ้ำมา แทรกด้วยเสียงร้องตกใจของอัครมเหสี “รีบเก็บเมล็ดแตงเร็วเข้า! อา เหอเถา* ด้วย เหอเถาๆ!”

ต้วนอวิ๋นจั้งกลั้นสรวลย่างเท้าเดินเข้ามา “ระยะนี้ดูเหมือนอัครมเหสีจะสุขสบายมิใช่น้อย”

บนปากจินเฟิ่งยังมีเปลือกเมล็ดแตงครึ่งซีกติดอยู่ นางยิ้มเดินตรงเข้ามา “หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท”

“อัครมเหสี เรารู้สึกว่าวันนี้เจ้าดูมีเสน่ห์เย้ายวนมากเป็นพิเศษ” ไม่นึกว่าแม้แต่เปลือกเมล็ดแตงก็ยังทำคนใจสั่นไหวได้