ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ขันทีเสี่ยวซุนจื่อเสี่ยงตายขุดต้วนหล่งเยวี่ยออกมาจากเตียง อาศัยตอนอีกฝ่ายยังสะลึมสะลือ ป้อนข้าวป้อนน้ำให้สองสามคำ ก่อนจะจับตัวยัดขึ้นเกี้ยวแบกเข้าวังมา

ครั้นเกี้ยวมาถึงหน้าประตูพระตำหนักเซวียนหลัว ต้วนหล่งเยวี่ยก็ได้สติขึ้นมาแล้วหลายส่วน เขาใช้พัดเขี่ยเปิดม่านเกี้ยว เห็นผู้เป็นราชนัดดากำลังเดินวนเวียนไปมาอยู่ในตำหนัก ท่าทางกลัดกลุ้มยิ่งยวด

ต้วนหล่งเยวี่ยก็เบิกตากว้าง กระโดดออกมาจากเกี้ยว ตรงดิ่งไปหาองค์จักรพรรดิแล้วกอดอีกฝ่ายไว้เต็มอ้อมแขน

“หลานรัก ไม่เจอกันเพียงครึ่งปีไฉนถึงได้ดูเต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาเช่นนี้!” ต้วนหล่งเยวี่ยซาบซึ้งจนน้ำตาอุ่นร้อนหลั่งออกมาหยดหนึ่ง

ต้วนอวิ๋นจั้งทนรำคาญไม่ไหว เขาจึงผลักใบหน้าของอีกฝ่ายไปอีกด้าน “เสด็จอา เราเรียกท่านมาก็เพราะมีเรื่องสำคัญต้องการปรึกษา!”

“เรื่องสำคัญ?” ต้วนหล่งเยวี่ยประหลาดใจ “คงมิใช่เรื่อแต่งตั้งพระสนมกระมัง เรื่องนี้หาเป็นการเหมาะสมไม่ พระองค์เพิ่งมีพระชนมพรรษาไม่เท่าไหร่ พระองค์ควรทราบว่าธารน้ำไหลยาวไกล…”

“เสด็จอา!” ต้วนอวิ๋นจั้งตบโต๊ะ

ต้วนหล่งเยวี่ยก็ปิดปากเงียบ “ดูท่าฝ่าบาทจะทรงเติบใหญ่แล้ว อารมณ์ถึงได้โตขึ้นตามวัยด้วย ว่ามาๆ”

ต้วนอวิ๋นจั้งถอนหายใจ สำหรับเขาแล้วต้วนหล่งเยวี่ยเป็นทั้งบิดาทั้งสหาย แต่เป็นบิดาก็เหมือนบิดาที่ไม่มีความรับผิดชอบ เป็นสหายก็เหมือนสหายเช่นสุนัขสหายจิ้งจอก แต่ครั้นพบอุปสรรคใหญ่หลวง เขาเองก็นึกไม่ออกว่านอกจากต้วนหล่งเยวี่ยแล้วตนเองยังจะหันหน้าไปปรึกษาผู้ใดได้อีก

ทุกคนต่างพูดว่ายามที่เสด็จพ่อของเขาแสดงความสามารถให้เป็นที่ประจักษ์แล้วขึ้นครองบัลลังก์ท่ามกลางการช่วงชิงขององค์ชายองค์อื่นๆ ได้ ต้วนหล่งเยวี่ยเองก็มีส่วนออกแรงสนับสนุนอยู่มิใช่น้อย แต่ในยามนี้เขามองไม่ออกจริงๆ ว่าเรื่องเล่าที่มานั้นจะเป็นจริงได้เช่นไร

ต้วนอวิ๋นจั้งถอนลมหายใจหนักหน่วงออกมาอีกครั้ง “เสด็จอา ท่านรู้เรื่องเวยกั๋วกงขอให้เรามีราชโองการปลดราชครูเว่ยหรือไม่”

“เรื่องนี้ ตอนเพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงใหม่ๆ กระหม่อมก็พอได้ยินอยู่” ต้วนหล่งเยวี่ยเกาศีรษะ

“แล้วเสด็จอาคิดเห็นเช่นไร”

ต้วนหล่งเยวี่ยมองต้วนอวิ๋นจั้งกลับด้วยสายตาตะลึงงัน “กระหม่อมคิดเห็นเช่นไรมิใช่เรื่องสำคัญ แม้แต่ฝ่าบาททรงคิดเห็นเช่นไร…หากจะให้พูดกันอย่างไม่ไว้หน้าก็ไม่สำคัญเช่นกัน ในเมื่อเวยกั๋วกงขอให้มีพระราชโองการ นั่นก็เห็นชัดแล้วว่ามันต้องเป็นไปตามนั้น แม้แต่เรื่องขึ้นภาษีก็มิใช่เป็นเช่นนี้หรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งรีบพูด “เสด็จอา เรารู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไงก็ต้องทำ แต่เราอยากรู้ว่ายังมีทางแก้ไขอื่นอีกหรือไม่”

ต้วนหล่งเยวี่ยไม่ได้รีบตอบ หากแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของต้วนอวิ๋นจั้งครู่หนึ่งก่อนพูด “ฝ่าบาท ราชครูเว่ยอายุมากแล้ว หนำซ้ำสมัยกระหม่อมยังเด็กก็เคยถูกบรรทัดกำราบ คำพูดเหลวไหลมากมายของเขาก็เล่นงานกระหม่อมมาไม่ใช่น้อย ยิ่งตอนนี้มันกลายเป็นโลหะไปแล้วก็คงยิ่งรับมือได้ยากมากขึ้นไปอีก ฝ่าบาท เช่นนั้นก็ปล่อยให้ราชครูเว่ยให้ออกจากราชการไปเถอะ ปูนบำเหน็จรางวัลให้เขาเพิ่มอีกสักหน่อย เพียงเท่านั้นก็น่าจะพอแล้ว”

“หากเราไม่ต้องการให้ราชครูเว่ยลาออกเล่า”

ต้วนหล่งเยวี่ยทำตาปะหลับปะเหลือก “ฝ่าบาท พระองค์ทรงเป็นองค์จักรพรรดิ พระองค์ว่าเช่นไรก็เช่นนั้นเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งโกรธจัด “เสด็จอา! เราเพียงต้องการให้ท่านพูดออกมาตามตรงเท่านั้น มันยากถึงเพียงนั้นเลยหรือ”