ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ตลอดเส้นทางมีเพียงบ่าวคนหนึ่งนำทางพาพวกเขามานั่งยังห้องโถง ยกน้ำชามาให้ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งพ่อบ้านก็เข้ามารายงาน “ฝ่าบาท นายท่านของพวกเรากำลังเดินหมากอยู่กับฮูหยินหกที่เรือนเฟิงฉาน ขอฝ่าบาทเสด็จตามกระหม่อมมา”

เสี่ยวซุนจื่อนึกโมโห แต่ไหนแต่ไรมีก็แต่ขุนนางเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ ไหนเลยจะมีองค์จักรพรรดิเสด็จไปพบขุนนางเช่นนี้

ต้วนอวิ๋นจั้งระงับความโกรธแค้นไว้ในใจ เขาขวางเสี่ยวซุนจื่อไว้ องค์จักรพรรดิเช่นเขา ช่างไร้ความสามารถยิ่งนัก

เขาแต่งตั้งอัครมเหสีตอนอายุสิบสอง จากโฉมสะคราญไป๋อวี้กลายกลับเป็นจินเฟิ่งอ้วนดำ นับแต่ตอนนั้นเขาก็เข้าใจว่าจักรพรรดิเช่นเขา หากคิดจะเติบใหญ่แข็งแกร่งยังไงก็จำเป็นต้องพึ่งพาเวยกั๋วกง

เสด็จแม่กับเสด็จอาล้วนสอนให้เขาอดทน แต่หากต้องอดทนเช่นนี้ไปทั้งชาติ เขาสมควรทำเช่นไร

ครั้นผ่านประตูเรือนเข้าไปเขาก็เห็นเวยกั๋วกงหลิวเซียนั่งอยู่ใต้เงาไผ่ กำลังดื่มชาและเดินหมากอยู่กับฮูหยินหกผู้สุภาพงดงาม กระดานหมากสลักอยู่บนหินไท่หูขนาดยักษ์ ใช้เส้นทองเสริมเข้าไป ส่งให้งดงามเฉิดฉาย หรูหราเป็นที่สุด

ฮูหยินหกปล่อยให้สาวใช้พยุงลุกขึ้น นางถวายพระพรต่อต้วนอวิ๋นจั้งช้าๆ แต่หลิวเซียโบกมือ “ร่างกายเจ้าไม่แข็งแรง ไม่จำเป็นต้องเคร่งประเพณีเช่นนั้น ในเมื่อฝ่าบาททรงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง ก็ย่อมแสดงว่าพระองค์ไม่สนพระทัยต่อจารีตใดๆ”

เปลือกตาของหลิวเซียไม่แม้แต่จะกะพริบ

จากนั้นฮูหยินหกก็ถอยออกไปเงียบๆ

หลิวเซียจัดการเก็บเม็ดหมากบนกระดาน ยิ้มให้กับต้วนอวิ๋นจั้งแล้วพูด “ฝ่าบาท ทรงสนพระทัยจะเดินหมากล้อมกับกระหม่อมสักตาหรือไม่”

ต้วนอวิ๋นจั้งกุมหมัดที่ซุกซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ก่อนจะคลายออกช้าๆ “เรือนพำนักของเวยกั๋วกงแห่งนี้งดงามแปลกตายิ่งนัก ได้ เราจะเดินหมากกับเวยกั๋วกงสักครา!” เขาสะบัดอาภรณ์ยาวคราหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าหลิวเซีย

หลิวเซียยิ้มน้อยๆ จักรพรรดิน้อยองค์นี้ ขนาดถูกตนเองกดหัวไว้เช่นนี้แล้ว ไม่เพียงแต่จะตอบโต้เขาอย่างสงบนิ่งได้ กลับยังกล้าวางท่าเป็นองค์จักรพรรดิได้อยู่

ไม่ง่ายเลยจริงๆ

“เวยกั๋วกง เราสีดำ ท่านสีขาว ท่านคิดเห็นเช่นไร” ต้วนอวิ๋นจั้งหยิบเม็ดหมากสีดำขึ้นมาเม็ดหนึ่ง หลังจากนั้นก็เตรียมวางมันลงบนกระดาน ไม่รอให้หลิวเซียทันได้ตอบ

เสียงพรึบดัง พัดในมือของหลิวเซียคลี่ออก แล้ววางรองอยู่ใต้มือที่กำลังจะวางหมากของต้วนอวิ๋นจั้ง “ฝ่าบาท ไฉนพระองค์เลือกดำ ให้กระหม่อมเลือกขาวเล่า”

“เราคือโอรสสวรรค์ ย่อมต้องมีสิทธิเดินก่อน” ต้วนอวิ๋นจั้งยิ้มตอบ

หลิวเซียไม่ได้รีบร้อนตอบกลับ เขานิ่งพิจารณาดูต้วนอวิ๋นจั้งอยู่เป็นนาน

ฝ่ามือของต้วนอวิ๋นจั้งก็เริ่มมีเหงื่อไหลซึม

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ หลิวเซียก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เขาเก็บพัดกระดาษ “ฝ่าบาท กระหม่อมรู้ ที่ทรงเสด็จมาวันนี้ก็ด้วยเพราะทรงมีเรื่องต้องการขอคำชี้แนะ”

“เวยกั๋วกงมีญาณหยั่งรู้ดั่งเทพเซียนโดยแท้” ต้วนอวิ๋นจั้งหลุบตา

“ฝ่าบาท หากแม้หมากตานี้ทรงเอาชนะกระหม่อมได้ กระหม่อมยินดีตกลงรับปากเรื่องในพระหทัยทุกเรื่อง ไม่ทราบว่าทรงคิดเห็นเช่นไร”