ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

จินเฟิ่งเดินผ่านโถงพระตำหนักเข้าไปยังสวนด้านหลัง ทำมือเป็นสัญญาณห้ามมิให้เสี่ยวซุนจื่อรายงาน เสี่ยวซุนจื่อชำเลืองมองใบหน้าดำๆ ของอัครมเหสีอย่างหวาดๆ ก่อนจะก้มหน้าปิดปากเงียบ

จินเฟิ่งมาหยุดยืนอยู่ทางด้านหลังของต้วนอวิ๋นจั้ง ต้วนอวิ๋นจั้งเองก็บังเอิญยืดตัวตรง หัวเราะพูดออกมาพอดี “ไป๋อวี้ เจ้าลองวิจารณ์ดูสิว่าภาพดอกหลันเฉ่าของเราวาดได้เป็นเช่นไรบ้าง”

หลิวไป๋อวี้แววตาเป็นประกายดุจสายน้ำ นางจ้องมองใบหน้าของต้วนอวิ๋นจั้งอย่างช้าๆ พลางพูด “ฝ่าบาท ดอกหลันเฉ่าของพระองค์ กลีบดอกสะอาดสะอ้านอ่อนช้อย ใบเรียวโค้งทรงพลัง ในน้ำหมึกแฝงไว้ซึ่งพลานุภาพแห่งองค์จักรพรรดิประมุขของแผ่นดิน แน่นอนว่าย่อมมิใช่ผลงานธรรมดาๆ เพียงแต่…”

“เพียงแต่อันใด…” ต้วนอวิ๋นจั้งรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับคำพูดของนางเป็นที่สุด เขาหมายรู้คำพูดสุดท้ายของนาง

“เพียงแต่…” หลิวไป๋อวี้ประคองแขนเสื้อไว้ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้ลงบนภาพวาดเบาๆ สองสามจุด “ที่นี่ ที่นี่ และก็ที่นี่ออกจะดูรกไปสักหน่อยเพคะ หลันเฉ่าแม้จะเป็นตัวแทนของสุภาพชน แต่ก็มิใช่องค์จักรพรรดิ ดอกหลันเฉ่าที่ทรงวาดแฝงไว้ซึ่งพลานุภาพแห่งองค์ประมุขของแผ่นดิน แต่กลับขาดซึ่งท่าทีสง่าผ่าเผย ไป๋อวี้คิดว่าในใจของฝ่าบาท คงมีเรื่องราวเก็บงำไว้ไม่น้อย”

ต้วนอวิ๋นจั้งตกตะลึง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง “ไป๋อวี้ ในวังหลวงนี้คงมีเพียงเจ้าเท่านั้นที่กล้าวิพากษ์จุดบกพร่องของเราออกมาตรงๆ ไม่อ้อมค้อมเช่นนี้ ยอดเยี่ยมๆ!”

จินเฟิ่งแอบถอนหายใจ นางก็รับรู้ถึงความต่างราวฟ้ากับดินระหว่างตนเองกับไป๋อวี้ได้อีกครั้ง รูปโฉมโนมพรรณงดงามยังไม่เท่าไหร่ แต่มีความสามารถในการเหยียบย่ำชาวบ้านได้น่าฟังเสียยิ่งกว่าเอ่ยปากชื่นชมนี่สิ สตรีเช่นนี้ต้วนอวิ๋นจั้งไม่หลงก็คงยากแล้ว

“หม่อมฉันถวายพระพรเพคะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งหันกลับมามอง ก่อนจะเห็นจินเฟิ่งคุกเข่าอยู่กับพื้น เขาตกตะลึง “อัครมเหสีเจ้ามาถึงตั้งแต่เมื่อใด”

จินเฟิ่งลุกขึ้นยืน “หม่อมฉันเห็นฝ่าบาทกำลังทรงวาดภาพ จึงมิกล้ารบกวน”

ต้วนอวิ๋นจั้งสีหน้าลำบากใจ เขาถอยออกมาสองก้าวแล้วตรัสขึ้น “อัครมเหสี เจ้าก็มาดูภาพวาดของข้าด้วยกันสิ”

“ภาพวาดฝีพระหัตถ์ของฝ่าบาท หม่อมฉันไหนเลยจะกล้าวิพากษ์วิจารณ์ตามอำเภอใจได้” จินเฟิ่งก้มหน้านอบน้อม

“เรื่องนี้มีอะไรให้ต้องไม่กล้าด้วย” ต้วนอวิ๋นจั้งขมวดคิ้ว “คำพูดของไป๋อวี้เจ้าเองก็ได้ยินแล้ว คิดเห็นเช่นไรก็พูดออกมาตามตรง เราไม่มีทางถือโทษโกรธเจ้า”

“…หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชา” จินเฟิ่งเดินขึ้นมาข้างหน้า

“อัครมเหสีคิดเห็นเช่นไร” ดวงตาดำขลับของต้วนอวิ๋นจั้งจับจ้องอยู่ที่จินเฟิ่ง แต่กลับนึกไม่ออกว่านางจะเสนอข้อคิดเห็นอะไรได้

จินเฟิ่งพิจารณาดูภาพดอกหลันเฉ่าโดยละเอียด ก่อนจะแหงนหน้ามองดูดอกหลันเฉ่าที่บานอยู่ทางด้านหน้า หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งนางก็พูดออกมา “หม่อมฉันคิดว่า…ต้นหลันเฉ่านี้สมควรแก่การรดน้ำแล้ว”

ต้วนอวิ๋นจั้งกับหลิวไป๋อวี้สบตากัน ทั้งคู่ต่างรู้สึกประหลาดใจ

“ผู้ใดเป็นคนรับหน้าที่ดูแลต้นไม้ใบหญ้าในตำหนักถิงหลัว” จินเฟิ่งถามออกมาประโยคหนึ่ง