ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

พวกข้าหลวงนางกำนัลซ้ายขวาต่างพากันวุ่นวาย ก่อนจะผลักนางกำนัลคนหนึ่งออกมา ซึ่งก็บังเอิญเป็นคนที่ไปขอแบ่งชาหลงจิ่งก่อนฤดูฝนที่ตำหนักเซียงหลัวนางนั้นพอดี

“เจ้ารู้โทษของตนเองหรือไม่”

“เอ๋?” นางกำนัลคนนั้นงุนงงไม่เข้าใจ

“คุกเข่า!” จินเฟิ่งเสียงแข็งขันมาทันใด “ดอกหลันเฉ่าในตำหนักถิงหลัวเป็นสายพันธุ์ที่ดีที่สุดในวังหลวง ไฉนวันนี้ถึงเหี่ยวเฉาเช่นนี้ เราถามหน่อย เจ้ามิได้รดน้ำมันมากี่วันแล้ว”

“อัครมเหสี…” นางกำนัลคนดังกล่าวคุกเข่าตัวสั่น “อัครมเหสี เพราะระยะนี้ตำหนักถิงหลัวมีงานมากมาย หม่อมฉันเลยพลั้งเผลอมิได้ดูแลดอกหลันเฉ่าให้ดี…”

“เพราะเรื่องอื่นเลยลืมเลือนละเลยหน้าที่ของตน เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้แล้วสมควรแก่การยกย่องชื่นชมหรือ” จินเฟิ่งไม่แม้แต่จะชายตามองดูอีกฝ่าย นางหันไปสั่งซู่ฟาง “ตามระเบียบปฏิบัติที่ยึดถือกันมา สมควรจัดการเช่นไรเจ้าก็จงไปจัดการตามนั้น”

ซู่ฟางข่มความรู้สึกได้ใจไว้ นางก้มหน้าพูด “เพคะ”

จินเฟิ่งหันมองไปทางต้วนอวิ๋นจั้งพูด “ฝ่าบาท ปัญหาของหลันเฉ่ามิใช่ปัญหาของฝ่าบาท คราวหน้าขอเพียงฝ่าบาทหาดอกหลันเฉ่าที่งดงามสักหน่อยเป็นแบบวาด เท่านั้นปัญหาเช่นนี้ก็ไม่มีทางเกิดขึ้นแล้วเพคะ”

ดวงตาของนางแฝงไว้ซึ่งรอยยิ้ม แต่ต้วนอวิ๋นจั้งกลับรู้สึกว่าสายตาคู่นั้นราวกับเป็นอสรพิษตัวน้อยที่เลื้อยไปมาอยู่บนร่างเขา

เขาเนื้อตัวสั่นสะท้านอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เช่นนั้น…อัครมเหสี…”

“อา!” จู่ๆ จินเฟิ่งก็อุทานออกมาคำหนึ่ง พูดเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ “เกือบลืมไป หม่อมฉันมาที่นี่ก็เพื่อนำใบชามาถวายเพคะ”

หลิวไป๋อวี้ยืนบิดผ้าเช็ดหน้าอยู่อีกด้าน ก้มหน้าพูด “ไป๋อวี้ไม่รู้ความล้ำค่าของชาหลงจิ่งก่อนฤดูฝน ทุกครั้งฝ่าบาทเสด็จหม่อมฉันก็ชงให้ฝ่าบาททุกครั้ง ดังนั้นไม่นานชาหลงจิ่งก่อนฤดูฝนก็ถูกใช้ไปจนสิ้น ไป๋อวี้เกรงว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงคุ้นกับชาชนิดอื่น จึงกล้าให้คนไปทูลขอจากอัครมเหสี กลับนึกไม่ถึงว่าจะทำให้อัครมเหสีต้องเสด็จนำมาถวายด้วยพระองค์เอง ไป๋อวี้ผิดไปแล้วเพคะ”

เมื่อเห็นท่าทางน่าเวทนาของนางเช่นนั้น ต้วนอวิ๋นจั้งก็อดนึกสงสารมิได้ เขาจึงตรัสขึ้น “เรื่องนี้ไหนเลยจะเป็นความผิดของเจ้า มันเป็นความผิดของข้าต่างหาก อัครมเหสี เจ้าอย่าได้ตำหนิไป๋อวี้เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เลย”

จินเฟิ่งชำเลืองดูใบหน้าอ่อนโยนน้ำตาเจียนหลั่งของต้วนอวิ๋นจั้ง ในใจก็รู้สึกกระสับกระส่าย ไม่รู้ทำไม นางถึงได้นึกถึงคำพูดของเขาก่อนหน้านี้ที่ว่า ‘ยังไงนางก็เป็นเพียงสตรี’ ขึ้นมา

วันหน้าต้วนอวิ๋นจั้งคงเป็นชายหนุ่มที่ดีได้แน่ ถ้ารู้จักเอ็นดูทะนุถนอมสตรีเช่นนี้ เฮ้อ หากยามนั้นนางมิได้สอดเท้าเข้ามา ให้หลิวไป๋อวี้ได้ขึ้นเป็นอัครมเหสีโดยสะดวกแล้วล่ะก็ ต้วนอวิ๋นจั้งในยามนี้คงสุขสมบูรณ์ยิ่งแล้ว

พอคิดเช่นนี้จินเฟิ่งก็อดมิได้ที่จะมองดูต้วนอวิ๋นจั้งด้วยความเห็นอกเห็นใจ

ครั้นเผชิญหน้ากับสายตาทุกข์ระทมเช่นนั้นของนาง ต้วนอวิ๋นจั้งก็พลันรู้สึกกลัดกลุ้ม