ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

“ในเมื่อใบชาก็นำมาถวายแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันก็ขอทูลลา” จินเฟิ่งค้อมกายคารวะ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ต้วนอวิ๋นจั้งลูบอกอย่างเหม่อลอยอยู่เป็นนาน เขาไม่เข้าใจว่าความรู้สึกกลัดกลุ้มที่เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตานั้นแท้แล้วมาจากที่ใดกัน

หลิวไป๋อวี้ครั้นเห็นเขาเหม่อลอย นางก็เอ่ยปากเรียกออกมาเบาๆ สองครั้ง “ฝ่าบาทๆ”

ต้วนอวิ๋นจั้งยังคงไม่มีปฏิกิริยา

หลิวไป๋อวี้กัดริมฝีปาก คุกเข่าลงกับพื้นดังตึง “ฝ่าบาท ได้โปรดลงโทษไป๋อวี้ด้วยเพคะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งพลันสะดุ้งตกใจ เขารีบประคองหลิวไป๋อวี้ให้ลุกขึ้น “เจ้าทำอะไรของเจ้า”

“ไป๋อวี้มีความผิด ฝ่าบาทเสด็จตำหนักถิงหลัวบ่อยครั้ง อัครมเหสีย่อมไม่พอพระทัย”

“ไม่พอใจ? นางมีอะไรให้ไม่พอใจ”

“ฝ่าบาท” หลิวไป๋อวี้เงยหน้า ดวงตาเป็นประกายของนางมีน้ำตาเอ่อคลออยู่บางๆ “อัครมเหสีแม้จะมีน้ำพระทัยกว้างใหญ่เพียงใด แต่จะเช่นไรก็ยังคงเป็นเพียงสตรีนางหนึ่ง อีกทั้งผู้เป็นสามีเอ็นดูสตรีอื่น จะไม่ให้พระนางทรงคิดอิจฉาได้อย่างไร”

ต้วนอวิ๋นจั้งอ้าปากค้าง “เจ้าบอกว่า…เฮยพั่ง…เอ่อ อัครมเหสี…อิจฉากระนั้นหรือ”

หลิวไป๋อวี้พยักหน้า ต้วนอวิ๋นจั้งพูดอะไรไม่ออก

เพราะเรื่องของราชครูเว่ย ความรู้สึกไม่พอใจยังคงติดค้างไม่จางหายไป เขาจึงไม่ได้ไปตำหนักเซียงหลัวนานมากแล้วจริงๆ และก็นานมากแล้วเช่นกันที่ไม่ได้พบเห็นเฮยพั่งตัวน้อย อาจได้ยินหลีว์อ๋องต้วนอวิ๋นจ้งพูดถึงอยู่บ้างเป็นครั้งคราวว่าเฮยพั่งถูกพระพันปีลากไปดูแลเรื่องราวในตำหนักใน ทุกวันถูกทารุณกรรมเป็นที่น่าสงสารยิ่งนัก

เมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมายังไม่ถึงสองปี แล้วหวนนึกถึงท่าทางของเฮยพั่งตัวน้อยที่ถูกเขาลากวิ่งไปกลับประตูเมืองในยามนั้น ต้วนอวิ๋นจั้งก็อดยิ้มมุมปากออกมาจางๆ มิได้ ท่าทางของนางเมื่อครู่ แฝงไว้ซึ่งท่าทีเฉกอัครมเหสีอยู่หลายส่วนจริงๆ

เพียงพริบตาเดียว เขาก็รู้สึกว่าเฮยพั่งของเขานั้นเติบโตขึ้นมาก

เฮยพั่งก็อิจฉาเป็นด้วยหรือ

ส่วนนางกำนัลที่ถูกลงโทษนั้นคลานเข่าเข้ามาโขกศีรษะอยู่ที่ข้างเท้าของต้วนอวิ๋นจั้ง “ฝ่าบาท ทั้งหมดล้วนเพราะหม่อมฉันล่วงเกินอัครมเหสี เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับแม่นางไป๋อวี้! หม่อมฉัน…หม่อมฉันวันนี้ก็แค่เพียงไปขอแบ่งใบชาเท่านั้น แต่อัครมเหสีกลับพระพักตร์เปลี่ยนสี หม่อมฉัน…หม่อมฉัน…”

หลิวไป๋อวี้เองก็คุกเข่าลงเบาๆ “ฝ่าบาท หากจะลงโทษก็ลงโทษไป๋อวี้เถอะเพคะ ได้โปรดเมตตานางกำนัลเหล่านี้ด้วย”

นางกำนัลที่อยู่รายรอบต่างพากันร่ำไห้คร่ำครวญ

“พวกเจ้าเลิกร้องไห้ได้แล้ว!” เมื่อต้วนอวิ๋นจั้งถูกดึงกลับมาจากภาพความทรงจำในอดีต เขาก็รู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจเป็นที่สุด

พวกนางกำนัลต่างจ้องหน้ากัน ก่อนจะพากันปิดปากเงียบ

ฝ่าบาททรงพิโรธแล้ว นับแต่นี้ต่อไป พระทัยของฝ่าบาทคงเหลือก็เพียงภาพอัครมเหสีขี้อิจฉาเท่านั้นกระมัง