ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

ต้วนอวิ๋นจั้งกวาดตามองเหล่านางกำนัลที่คุกเข่าอยู่เต็มพื้นอีกครั้ง เขาขมวดคิ้ว สะบัดชายแขนเสื้อ

“เสี่ยวซุนจื่อ กลับพระตำหนักเซวียนหลัว”

เฮยพั่งเพียงหักเบี้ยหวัดเงินเดือนไม่กี่เดือนของนางกำนัลคนหนึ่งเท่านั้น พวกนางถึงกับต้องร้องห่มร่ำไห้กันถึงเพียงนี้ด้วยหรือ นางกำนัลพวกนี้เห็นองค์จักรพรรดิอย่างเขาปัญญาอ่อนหรือไรกัน

น้ำหมึกบนภาพดอกหลันเฉ่ายังไม่แห้ง หลิวไป๋อวี้ลุกขึ้นยืน มองดูภาพดอกหลันเฉ่านั้น รอยยิ้มงดงามปรากฏขึ้นบนริมฝีปากแดงอวบอิ่มได้รูป หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งนางก็เก็บรอยยิ้มแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ คราหนึ่ง

จินเฟิ่งมิได้กลับตำหนักเซียงหลัว หากแต่มุ่งหน้าไปยังตำหนักของพระพันปี หลังถวายพระพรจบ นางก็ถูกกดขี่จิกหัวใช้เยี่ยงทาสต่อ ครั้นกลับถึงตำหนักเซียงหลัว ทันทีที่ก้นได้สัมผัสกับเก้าอี้ นางก็ไม่ยอมขยับตัวอีก

“ซู่ฟาง ช่วยเอาหนังสือ ‘พงศวดารรวมแคว้น’ มาให้เราที เรายังอ่านไม่จบ เพิ่งอ่านได้เพียงครึ่งเท่านั้น อ้อ! เอาผลไม้เชื่อมที่เพิ่งส่งเข้ามาเมื่อวานมากระปุกหนึ่งด้วย”

เมื่อเห็นสภาพของผู้เป็นนายที่นั่งกองอยู่บนเก้าอี้ ซู่ฟางก็อดถอนหายใจออกมามิได้ “อัครมเหสี จะทรงปล่อยเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้นะเพคะ”

“ทำไมจะไม่ได้”

“จากสถานการณ์ในวันนี้ ฝ่าบาทเหมือนจะทรงชื่นชอบแม่นางไป๋อวี้อยู่มิใช่น้อย”

จินเฟิ่งพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้น”

“อัครมเหสี พระองค์มิทรงรู้สึกถึงวิกฤตบ้างเลยหรือเพคะ”

จินเฟิ่งก้มหน้าคิด นางยิ้มพูด “เจ้าวางใจ เขาไม่มีทางปลดข้า”

“…” ซู่ฟางเบิกตากว้างร้องเสียงหลงออกมา “อัครมเหสี! เรื่องนี้มิใช่ปัญหาเรื่องปลดหรือไม่ปลดอัครมเหสี หากแต่เกี่ยวข้องกับฐานะของพระองค์ในตำหนักใน ในสายพระเนตรขององค์จักรพรรดิ! สิ่ง…สิ่งที่พระองค์ทรงปรารถนามีเล็กน้อยเพียงเท่านี้เองหรือเพคะ”

“แล้วข้ายังจะทำอันใดได้” จินเฟิ่งพูดจนปัญญา “หรือเจ้าจะให้ข้าไปพูดกับฝ่าบาท โอ้ ฝ่าบาท พระองค์ทรงวาดดอกหลันฮวาได้เหมือนจริงยิ่งนัก…ยอดเยี่ยม…ยิ่งใหญ่…เกรียงไกร…”

ซู่ฟางหลุดขำพรืดออกมา นางกระทืบเท้า “อัครมเหสี!”

เฮ้อ ข้อดีของอัครมเหสีพระองค์นี้ คนนอกไหนเลยจะล่วงรู้ได้

แต่ข้อดีของอัครมเหสีอยู่ที่ไหนกันแน่นั้น ซู่ฟางเองก็บอกไม่ถูกเช่นกัน

จินเฟิ่งถือ ‘พงศวดารรวมแคว้น’ ปากก็เคี้ยวผลไม้เชื่อมไปพลาง ขณะที่ดื่มด่ำกับหนังสือไปได้สองสามหน้า จู่ๆ ก็มีนางกำนัลคนหนึ่งตรงดิ่งเข้ามาจากทางด้านนอก ในมือถือจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง ปากก็บอกว่าเป็นจดหมายส่วนตัวของนาง

จินเฟิ่งตะลึงงัน “ผู้ใดเป็นคนส่งเข้ามา”

“ฮูหยินเวยกั๋วกงให้คนส่งเข้าวังมาเพคะ”

จินเฟิ่งยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

หากมีเรื่องสำคัญจริงๆ ฮูหยินใหญ่หลิวย่อมต้องเดินทางเข้าวังมาด้วยตนเองแน่

แต่หากมิใช่เรื่องสลักสำคัญ แล้วทำไมต้องส่งจดหมายมาในเวลานี้ด้วย

จินเฟิ่งคิดไม่ตก นางคีบจดหมายไว้ ลองประเมินน้ำหนักดู เพียงกระดาษบางๆ แผ่นหนึ่งเท่านั้น จินเฟิ่งฉีกมันออกอ่าน ก่อนจะพบตัวหนังสือโย้ไปเย้มาบนกระดาษ