ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

“ปิ๊ก^* ไปบอกอี่นางหน้อยว่าข้าจะบ่ยอมปล่อยมันไปเด็ดขาด ส่วนสูเจ้า…อยากสอดดีนัก ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะสูสนับสนุน อยากหื้อขัดขืนข้าเนี่ย อยากสู้กันนักก็มาลองดูว่าไผจะแน่กว่าไผ เป็นเพียงมนุษย์เดินดินคิดจะต่อกรกับข้าที่มีตบะแก่กล้ามาเป็นร้อยเป็นพันปี ข้าอยากจะฮู้นักว่าสูจะปกป้องอี่นางหน้อยมันได้ก่อ ข้าจะอ่อนหื้อ บ่ต้องลงมือเอง แค่ส่งบริวารที่มีพลังเพียงเศษเสี้ยวของข้ามาจัดการ จะทำหื้อสูได้ฮู้ได้เห็น…บ่มีผู้ใดกล้าขัดขืนความต้องการของปู่เจ้าพยัคฆินทร์!”

เขารู้ดีว่าตอนนี้มาถึงทางตันแล้ว สองมือกำหมัดแน่นจนสั่นสะเทือนด้วยแรงบีบเค้น ปู่เจ้าพยัคฆินทร์ก็จากไปโดยที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เสียงหัวเราะของปู่เจ้าพยัคฆินทร์ยังสะท้อนก้อง แทนที่จะช่วยรัตน์สิกากลับเป็นการเปิดศึกกันเสียได้

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง…เมื่อปู่เจ้าพยัคฆินทร์จากไปแล้วทุกอย่างจึงสงบลง กลับคืนสู่ความเป็นปกติราวกับว่าพายุรุนแรงเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นเลย คงมีเพียงเศษใบไม้ที่กระจัดกระจายอยู่รายรอบตัวเขาซึ่งเป็นสิ่งยืนยันการมาถึงของอีกฝ่าย

ร่างสูงเดินไปทรุดตัวลงนั่ง มือใหญ่กุมศีรษะของตัวเองเอาไว้เพราะรู้สึกปวดหัวตุบๆ ซึ่งเป็นผลมาจากพลังของปู่เจ้านั่นเอง อิทธิฤทธิ์ที่ได้ ‘รับรู้’…ความยิ่งใหญ่ของปู่เจ้าพยัคฆินทร์คือของจริง! ไม่ใช่การกล่าวอ้างเกินตัวสักนิด

แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชัชพลย่อท้อ ไม่ได้บั่นทอนความรู้สึกตั้งมั่นที่จะช่วยรัตน์สิกาให้ได้

เขาหลับตานิ่งๆ สักพักความรู้สึกปวดหนึบในหัวเหมือนถูกใครบีบขมับเอาไว้ก็ผ่อนคลายลง ทว่า…ครู่หนึ่งมีเสียงกรี๊ดดังแว่วมา ดวงตาคู่คมหันมองไปทางห้องนอนแขกพร้อมกับหัวใจหลุดร่วงไปกองอยู่กับพื้น!

ไม่กี่นาทีก่อน…

ปัง!

ลมแรงพัดมาปะทะหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้จนกระแทกปิด พร้อมเสียงลมอื้ออึงจากภายนอกดังแว่วเข้ามา รัตน์สิกาสะดุ้งทีหนึ่ง…รู้สึกใจสั่นไหวชอบกล

เหมือนข้างนอกจะเกิดพายุ แต่วันนี้ท้องฟ้าก็ดูสว่างใสดีนี่นา

หญิงสาวรีบเดินไปลงกลอนหน้าต่างเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังอีก แล้วจึงหันมาทำสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ในทีแรกคือการอาบน้ำ

เสียงสวบสาบที่ดังขึ้นราวกับมีคนเดินตามอยู่ส่งผลให้คนได้ยินชะงักไปนิดหนึ่ง เธอหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองทางด้านหลังซึ่งก็พบเพียงความว่างเปล่า สุดท้ายจึงหันหลังกลับเดินเข้าห้องน้ำไปตามเดิม วูบหนึ่งที่เดินผ่านกระจกบริเวณอ่างล้างหน้าก็ยังไม่วายหันไปมองให้สบายใจ กระจกสว่างใสสะท้อนภาพของหญิงสาวร่างบางที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวอยู่

“เฮ้อ…” เจ้าตัวถอนหายใจเบาๆ อีกไม่นานเธอจะต้องหวาดระแวงจนสติแตกแน่ๆ

* ปิ๊ก แปลว่ากลับ