ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

เมื่อไม่มีคนอื่นอยู่แล้ว เชียนโม่กับอาหลีก็กอดหญ้าแห้ง ล้มตัวลงนอนอยู่ใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก แล้วผลัดเปลี่ยนกันลุกขึ้นมาดูแลคนป่วยเป็นระยะๆ

ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นควันจากอ้ายเฉ่า เชียนโม่จำได้ว่าโรคมาลาเรียติดต่อโดยการถูกยุงกัด และยุงในเหมืองแร่มีมากมายมหาศาล การไล่ยุงก็เป็นสิ่งสำคัญในการยับยั้งการระบาดของไข้มาลาเรีย

เธอเองก็จุดอ้ายเฉ่าไว้ข้างตัวเธอกับอาหลีอยู่หลายกอง ร่างกายก็เอาเสื้อผ้าห่อจนมิดชิด มีเพียงดวงตาสองข้างโผล่ออกมา นอนอยู่บนกองหญ้าแห้งมองดวงดาวบนท้องฟ้า

อาหลีง่วงมาก ไม่นานก็หลับไป เชียนโม่นอนไม่หลับ ในใจของเธอคล้ายกำลังตีกลองอยู่ตลอดเวลา ตนเองทำเช่นนี้นับว่าใจดีมีเมตตาต่อผู้อื่นเกินไปหรือไม่ หากตัวเองต้องติดไข้มาลาเรียเพราะเหตุนี้ และรักษาไม่ได้ต้องจบชีวิตลง ก็คงเป็นเรื่องน่าสมน้ำหน้ากระมัง

เชียนโม่มองไปทางอาหมู่ เมื่อครู่นางได้ดื่มยาไปอีกครั้ง กำลังหลับสนิท

คิดเรื่องพวกนี้ไปทำไม! เชียนโม่หันมามองโลกในแง่ดี บอกกับตัวเองว่าถ้าเป็นเคราะห์กรรมย่อมหลีกเลี่ยงไม่พ้น อยู่ในสถานที่เช่นนี้ เดิมอนาคตก็น่าทุกข์ใจอยู่แล้ว ความตายไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี

เชียนโม่ดมกลิ่นควันอ้ายเฉ่าพลางคิดไปด้วยสติรางเลือน ไม่แน่ตายแล้วอาจพบว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน เธอได้กลับไปแล้ว…

นอนหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เชียนโม่ถูกอาหลีเขย่าตัวให้ตื่น

อาหลีชี้ไปทางอาหมู่ด้วยท่าทางดูดีอกดีใจ เชียนโม่งงงัน รีบลุกขึ้นมาแล้ววิ่งไปที่ข้างกายอาหมู่ คลำๆ หน้าผากของอาหมู่ ไม่ผิด ตัวไม่ร้อนและก็ไม่เย็น อุณหภูมิของร่างกายปกติแล้ว อาหมู่กำลังหลับสนิท สีหน้าสงบสุข ลมหายใจไม่เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้าเหมือนเมื่อวานแล้ว

ได้ผลจริงๆ เชียนโม่รู้สึกโล่งอกจากก้นบึ้งหัวใจ หันไปมองสบตาอาหลีแล้วยิ้ม

ข่าวอาหมู่อาการป่วยดีขึ้นแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว หมางเร่งรุดมาก่อนใคร ตรวจดูอาการของอาหมู่อย่างละเอียด ตอนหันมามองเชียนโม่อีกครั้ง สายตาของเขาต่างไปจากเดิมมาก ผู้คนทั้งประหลาดใจและดีใจ พากันเข้ามาห้อมล้อมเชียนโม่ มีคนถามเธอว่าใช่รู้เวทมนตร์คาถาหรือไม่ มีคนขอให้เธอช่วยรักษาญาติพี่น้องของตน ส่งเสียงกูลีกูลู เชียนโม่ก็ฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ได้แต่มองพวกเขาแล้วยิ้มซื่อ

สุดท้ายยังคงเป็นหมางที่มาช่วยแก้สถานการณ์ ให้คนรีบไปรายงานกงอิ่น แล้วจัดคนไปเก็บยาสมุนไพรมากขึ้นเพื่อนำมาให้คนป่วยกิน

กลิ่นอ้ายเฉ่าและหวงฮวาเฮาอบอวลไปทั่วเหมืองแร่อยู่หลายวันเต็มๆ แม้จะมีคนที่ป่วยหนักเสียชีวิตไป แต่ส่วนใหญ่ก็รอดมาได้

กงอิ่นดีใจเป็นล้นพ้น

แรงงานทาสแม้จะเหมือนมดปลวก แต่งานก็ต้องทำ ทุกครั้งที่มีโรคระบาด แรงงานทาสก็จะล้มหายตายจากไปจำนวนมาก ไม่เพียงส่งผลกระทบต่อการผลิตแร่ เวลากงอิ่นไปขอคนที่นครอิ่งตู ยังจะถูกลิ่งอิ่นทวงถามความรับผิดชอบ ไม่ว่าเรื่องใดก็จัดการยากไปหมด