ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

ตอนอู่จวี่ได้ยินเรื่องนี้ เขากำลังติดตามฉู่หวังตระเวนสังเกตการณ์อยู่ที่เมืองอี๋

กงอิ่นประจำถงซานเห็นเป็นผลงานใหญ่ หลังจากโรคระบาดหมดไปก็รีบส่งคนไปกราบทูลฉู่หวังให้ทรงทราบ อู่จวี่ฟังผู้มารายงานสรรเสริญกงอิ่นใหญ่โต ในใจกลับนึกไปถึงหญิงสาวนัยน์ตางดงามดุจแก้วเจียระไนสีดำผู้นั้น

“คนที่รักษาโรคคือหญิงสาวผู้หนึ่งใช่หรือไม่” อู่จวี่ถาม

ผู้มาชะงักอึ้งไปชั่วขณะแล้วจึงตอบ “ใช่ขอรับ”

“รู้ชื่อของนางหรือไม่”

ผู้มาบอก “ผู้น้อยเพียงได้ยินคนอื่นๆ เรียกนางว่าโม่”

โม่? อู่จวี่ผงกศีรษะด้วยสีหน้ายิ้มๆ ที่แท้นางก็ชื่อโม่

“หญิงสาวอะไรหรือ” ฉู่หวังชำเลืองตามองอู่จวี่

อู่จวี่รีบบอก “ทูลต้าหวัง คนที่ใช้ยารักษาโรคระบาดเป็นแรงงานทาสคนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”

“อ้อ?” ฉู่หวังคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เพราะเหตุใดเมื่อก่อนตอนมีโรคระบาดจึงไม่เห็นนางออกมารักษา”

ผู้มาทูลว่า “แรงงานทาสผู้นี้เพิ่งมาจากซูพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่หวังพยักหน้ารับรู้

อู่จวี่กล่าว “ต้าหวัง กระหม่อมเห็นว่าแรงงานทาสผู้นี้มีความสามารถเช่นนี้ ให้มาขุดแร่ออกจะน่าเสียดาย”

“อืม” ฉู่หวังมองๆ เขา พลันยิ้มออกมา “จ้งฉิงเป็นห่วงเช่นนี้ หรือว่าเคยพบหน้ามาแล้ว กว่าเหรินมอบให้เจ้าก็แล้วกัน”

อู่จวี่หน้าแดง รีบกล่าว “กระหม่อมเพียงพูดตามความเป็นจริง หาได้มีความคิดเห็นแก่ตัวเอง!”

ฉู่หวังเอ่ยว่า “ตอนกว่าเหรินออกจากนครอิ่งตู พี่ชายของเจ้ายังพูดถึง เจ้าไม่เคยใส่ใจถามไถ่เรื่องแต่งงาน จึงกลัวว่าเจ้าจะชอบบุรุษ มาบัดนี้ดูแล้วน่าจะเป็นเรื่องมงคล ไม่สู้พรุ่งนี้เจ้าตามกว่าเหรินไปถงซาน จะได้บรรลุผลสมปรารถนาสักที”

อู่จวี่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ขณะจะชี้แจง ผู้มากลับเอ่ยขึ้น “ทูลต้าหวัง กงอิ่นยังมอบหมายให้กระหม่อมมาทูลให้ต้าหวังทรงทราบ ในหนองน้ำละแวกใกล้เคียงถงซานมีจระเข้อาละวาด หากต้าหวังจะเสด็จไปถงซาน ไม่อาจไปทางน้ำ”

ฉู่หวังมีท่าทีประหลาดใจ

“จระเข้?” เขาแววตาเป็นประกาย ดูสนอกสนใจยิ่ง “ในหนองน้ำใกล้ถงซานมีจระเข้มากหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ ชาวบ้านต่างหวาดกลัว กำลังจะร่วมกันไล่ล่าสังหาร”

ฉู่หวังยิ้ม “จระเข้มีอะไรต้องกลัว เจ้ารีบกลับไปบอกกงอิ่น พรุ่งนี้กว่าเหรินจะไปถงซาน”

ผู้มารับคำ กำลังจะเดินออกไป ฉู่หวังพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จึงเรียกเขาไว้

“แรงงานทาสที่รู้จักใช้ยาผู้นั้น” เขามองอู่จวี่แวบหนึ่ง “มอบแพรพรรณให้นางจำนวนหนึ่ง และให้กงอิ่นช่วยดูแลนางสักหน่อย วันหน้าหากมีโรคระบาดอีกจะได้ใช้ประโยชน์ได้”

ผู้มารับพระบัญชาแล้วจากไป

เชียนโม่คิดไม่ถึงว่าตนจะได้รับรางวัล

ตอนผู้คุมพาเธอไปพบกงอิ่น เห็นกงอิ่นเอาผ้าพับหนึ่งมอบให้ เธอก็ตื่นตะลึงจนพูดอะไรไม่ถูก