ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

“ไม่เป็นไรหรอก” อู่จวี่กล่าว “กงอิ่นสังหารผู้ป่วยแล้วเผาร่างทันที โรคระบาดก็ไม่แน่ว่าจะหยุด ไม่สู้ให้คนผู้นี้ลองดู พรุ่งนี้ถ้าไม่มีอะไรดีขึ้นค่อยลงโทษก็แล้วกัน”

อู่จวี่เป็นคนใกล้ชิดฉู่หวัง กงอิ่นเห็นเขาพูดเช่นนี้ก็ไม่สะดวกจะโต้แย้ง จึงได้แต่รับคำ

เชียนโม่คิดไม่ถึงว่าคนที่แต่งตัวเรียบร้อยสวยงามตรงหน้าผู้นี้จะยอมช่วย เธอมองอู่จวี่ด้วยความประหลาดใจ พลันนึกได้ว่าต้องกล่าวขอบคุณ จึงรีบค้อมคำนับเขาด้วยท่าทางเก้งก้าง

อู่จวี่มองนาง ยิ้มแล้วหมุนตัวเดินจากไป

กงอิ่นสั่งกำชับทหารอีกหลายประโยค มองๆ เชียนโม่แล้วสะบัดชายแขนเสื้อเดินจากไปด้วยสีหน้าเยียบเย็น

“โม่ เจ้า…” หมางมองเชียนโม่ คิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นนัยน์ตาใสกระจ่างคู่นั้นของนางแล้ว สุดท้ายก็ได้แต่ทอดถอนใจ

อาหลีเดินเข้ามา พูดอะไรกูลูกูลีกับเชียนโม่ด้วยความซาบซึ้งใจอยู่ครู่หนึ่ง เชียนโม่ไม่เข้าใจแต่ก็กุมมืออาหลีอย่างปลอบใจ ในใจกลับกำลังสั่นรัว ความจริงแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าข้อวินิจฉัยของตนถูกต้องหรือไม่ และไม่รู้ว่าถ้าล้มเหลวจะมีผลตามมาเช่นไร แต่ในเมื่อมีความหวัง แม้จะเพียงน้อยนิด เธอก็เห็นว่าสมควรต้องลองดู

เธอสงบจิตสงบใจอยู่ครู่หนึ่ง ไม่หน่วงเหนี่ยวเวลาต่อไปอีก

เธอถามหมางว่ามีวิธีไล่ยุงหรือไม่ หมางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วไปเอาอ้ายเฉ่า* แห้งมาจำนวนหนึ่ง

เชียนโม่ขอให้เขาไปหาอ้ายเฉ่าแห้งมาเพิ่ม แล้วเธอก็เอาหวงฮวาเฮาออกมา ก่อนจะขอให้คนอื่นๆ ไปช่วยเก็บมาอีก

คนอื่นๆ เห็นเธอเกลี้ยกล่อมกงอิ่นด้วยตัวเองคนเดียว จึงเต็มใจให้ความช่วยเหลือ และแยกย้ายกันไปทำงาน

สมุนไพรสดถูกเทลงในครกหินแล้วตำ จากนั้นก็ใช้ตะแกรงไม้ไผ่ร่อนกากออก น้ำยาส่งกลิ่นแปลกประหลาด ไม่นานก็ปรุงน้ำยาเสร็จ แต่เมื่อคิดถึงว่าต้องเข้าใกล้ผู้ป่วย หลายคนก็มีสีหน้าหวาดกลัว

เชียนโม่ไม่ได้ทำให้พวกเขาต้องลำบากใจ เธอกับอาหลีช่วยกันอุ้มโถใส่ยาไปป้อนให้ผู้ป่วยทีละคน

หลังจากจุดไฟเผาอ้ายเฉ่า ควันก็ตลบอบอวลไปในอากาศ ไล่ยุงที่กำเริบเสิบสานไปจำนวนมาก ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำ เชียนโม่เกรงว่าตอนกลางคืนคนป่วยจะได้รับความอบอุ่นไม่เพียงพอ จึงไปหาผ้าห่มและหญ้าแห้งมาห่มให้พวกเขา

หลังจากทำทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็ได้แต่รอชะตาฟ้าลิขิตแล้ว

ท้องฟ้ามืดลงทุกที ผู้คนต่างแยกย้ายกันไป พวกผู้คุมกลัวจะติดโรคระบาดก็ไปยืนอยู่ห่างๆ หมางคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด เวลานี้เขามองเชียนโม่แล้วก็มีสีหน้าเสียใจ

เชียนโม่ยิ้มแล้วสั่นหัว เธอทำเรื่องนี้ด้วยความเต็มใจ คนอื่นไม่มีหน้าที่ต้องช่วยเหลือ หมางทำถึงขั้นนี้ก็แบกรับความเสี่ยงมากแล้ว

“กลับไปเถิด” เชียนโม่กล่าวด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

หมางมองเชียนโม่ ภายใต้แสงไฟ ดวงตาทั้งสองของนางดำขลับแวววาว เค้าโครงหน้างดงาม ในใจของเขาพลันเกิดความอยากรู้อยากเห็น อยากรู้ว่าใบหน้าที่จงใจใช้ขี้เขม่าทาจนมอมแมมนี้ที่แท้แล้วมีรูปร่างหน้าตาเช่นไร…เมื่อตระหนักถึงความคิดเช่นนี้ของตน เขาก็รู้สึกจะร้องไห้ก็ใช่ที่ จะไม่ร้องเสียเลยก็ไม่ได้ นี่มันเวลาอะไรแล้ว ตนถึงกับยังมีความคิดอื่นในสมองอีก หมางไม่โอ้เอ้ต่อไป บอกลาเชียนโม่แล้วกลับไปยังเพิงที่พักของตน

* อ้ายเฉ่า (Asiatic wormwood) เป็นสมุนไพรลักษณะเดียวกับโกฐจุฬาลัมพา มีกลิ่นหอม นิยมนำยอดมาบดละเอียด ตากแห้งแล้วนำมารมไฟ ใช้ประกอบการฝังเข็ม บ้างรับประทานเป็นยา หรือทำเป็นใบชาชงดื่ม หรือนำไปจุดไฟไล่แมลงและยุง