ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

ซื่อเหรินฉวีงงงันแล้วหัวเราะ “ต้าหวังเป็นคนมีน้ำใจกว้างขวางสุภาพอ่อนโยน เหตุใดเจ้าจึงถามเช่นนั้น”

“ต้าหวัง” เชียนโม่ตะลึงงัน

“เจ้ายังไม่รู้หรือ วันนี้ที่เจ้าตกน้ำ ต้าหวังเป็นคนช่วยเจ้าด้วยตัวเอง” พูดจบซื่อเหรินฉวีก็พยักหน้าน้อยๆ ก้าวช้าๆ ออกไป

เชียนโม่ยืนอยู่กับที่อย่างงงงัน ในสมองมีคำพูดของหมานดังขึ้นอีกครั้ง

‘…นี่อ่านว่าอย่างไร’ เธอใช้กิ่งไม้เขียนลงที่พื้น ถามหมางด้วยความอยากรู้

‘หวัง’ หมางมองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยตอบ

เชียนโม่เอาคำสองคำที่ซื่อเหรินฉวีพูดมาประกอบกัน ครู่เดียวก็รู้สึกในสมองมีเสียงดังอึงอลขึ้น

แต่ไม่รอให้เธอทันได้ทำความเข้าใจให้ถ่องแท้ก็มีหญิงรับใช้สองนางเข้ามาในห้อง ในมือประคองหีบเครื่องประทินโฉมกับเสื้อผ้า พอมาถึงก็หวีผมให้เชียนโม่และผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า

เชียนโม่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ

หญิงอาวุโสเข้ามาเห็นพวกนางก็ไม่เข้าใจ

“พวกเจ้าทำอะไร” หญิงอาวุโสถาม

“เสี่ยวเฉินฝูสั่งมา แรงงานหญิงโม่ต้องไปปรนนิบัติต้าหวังผลัดเปลี่ยนภูษา” หนึ่งในนั้นเป็นคนตอบ

หลังจบงานเลี้ยง มีคนเสนอให้เล่นโยนลูกศรลงแจกัน ทุกคนต่างเห็นดีเห็นงาม

กงอิ่นให้คนไปเอาแจกันทองแดงกับลูกศรมา ทุกคนหมุนเวียนเข้ามาประลองกัน โยนลูกศรลงแจกันเป็นการละเล่นที่นิยมกันในจงหยวน คนแคว้นเจิ้งเชี่ยวชาญยิ่ง คนแคว้นฉู่ก็ไม่อ่อนด้อย อู่จวี่กับซูฉง สิบดอกโยนลงเจ็ดแปดดอก คนรอบข้างต่างปรบมือร้องว่าดี

ตอนเวียนมาถึงเล่อเอ่อต้าฟูแห่งแคว้นเจิ้งเป็นผู้โยนลูกศร เขาหยิบลูกศรแต่กลับหันไปทางฉู่หวัง ยิ้มแล้วโค้งคำนับ “ได้ยินมานานว่าต้าหวังเชี่ยวชาญศาสตร์ทั้งหก* ขอบังอาจเชิญต้าหวังมาประลองฝีมือกันสักครา”

ทุกคนต่างตื่นตะลึง

กงซุนหุยถูกการกระทำในครั้งนี้ของเล่อเอ่อทำให้เหงื่อเย็นซึมออกมาทั่วร่าง เล่อเอ่อคนมุทะลุผู้นี้คิดแต่จะระบายโทสะ แต่กลับไม่คิดบ้างว่าหากฉู่หวังประลองแพ้ เกิดความแค้นเคืองขึ้นในใจแล้วจะทำอย่างไร! เขารีบก้าวเข้าไป “ต้าฟูเลอะเลือนแล้ว วันนี้ต้าหวังล่าจระเข้ได้มากกว่าใคร และยังพักผ่อนอยู่ วันหน้าค่อยประลองเถิด”

เหนือความคาดหมาย ฉู่หวังกลับแย้มยิ้ม “ในเมื่อต้าฟูเชื้อเชิญ ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับปาก” กล่าวจบก็ลุกขึ้นให้คนไปเอาลูกศรมา

ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กพลางครุ่นคิดอยู่ในใจ

มีเพียงซูฉงกับอู่จวี่ที่ยังคงดื่มสุราด้วยสีหน้าเป็นปกติ

ฉู่หวังไม่รีบไม่ร้อน มือถือลูกศร ดวงตาจับจ้องไปที่แจกันทองแดงที่อยู่ห่างออกไปหลายก้าว ร่างของเขาเหยียดตรงเข้มแข็งทรงพลัง ท่ามกลางแสงเทียนสว่างไสวใบหน้าคมเข้มดูมุ่งมั่นจดจ่อ

ไม่นานเขาก็เงื้อมือขึ้น เพียงได้ยินเสียงแกร๊ง ลูกศรเข้าแจกันไปแล้ว ซื่อเหรินที่อยู่ด้านข้างคนหนึ่งร้องบอกหนึ่งดอก

* ศาสตร์ทั้งหก ได้แก่ จารีต ดนตรี การยิงธนู การควบคุมรถศึก อักษร และการคำนวณ