ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

คนที่เดินมาหาเชียนโม่ใช้มีดตัดเชือกของเธอ คิดจะพาตัวเธอไป

“ไม่…ขอร้องท่าน…ไม่” เชียนโม่ดิ้นรน “ขอร้องท่าน…”

เขาได้ยินนางพูดภาษาฉู่ออกมาอย่างตะกุกตะกักก็มีท่าทางประหลาดใจ หญิงสาวคนที่เดินอยู่ข้างหน้าจู่ๆ ก็ไม่เดินต่อแล้ว พุ่งเข้ามาที่เชียนโม่แล้วร้องตะโกนเสียงดัง

ทาสจำนวนมากหันหน้ากลับมามอง ขบวนถูกดึงรั้งจนหยุดนิ่งไม่ไปต่อ คนเหล่านั้นเห็นสภาพการณ์แล้วโมโห ดึงแส้หนังออกมาจะโบยตี ในเวลานี้เองก็มีเสียงตวาดดังมาจากด้านหน้า คนผู้หนึ่งสะพายดาบทองแดงที่เอวเดินเข้ามาด้วยความเดือดดาล ด่าว่าพวกที่จะพาตัวเชียนโม่ไปด้วยเสียงดังลั่น

คนผู้นั้นดูเหมือนจะเป็นผู้นำ พวกเขารีบหยุดมือแล้วพากันเดินผละไป

ขบวนกลับมาเคลื่อนตัวใหม่อีกครั้ง เชียนโม่สั่นสะท้านไปทั้งร่าง แม้จะโล่งอก แต่ยังคงอกสั่นขวัญหาย หญิงกลางคนผู้นั้นหันมามองเธอแล้วส่งยิ้มให้

เชียนโม่กลับยิ้มไม่ออกแม้แต่น้อย ได้แต่กล่าว “ขอบคุณ” ไปตามสัญชาตญาณ แล้วก็นึกได้ว่าอีกฝ่ายอาจฟังไม่เข้าใจ จึงหันไปผงกศีรษะเป็นการขอบคุณให้หญิงผู้นั้น ร่างของเธอยังคงสั่นสะท้าน พยายามแข็งใจควบคุมความหวาดกลัวในจิตใจ ยกท่อนแขนขึ้นมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า

ฝนเพิ่งจะตกไป ถนนกว้างไม่ถึงสามเมตรทั้งเปียกทั้งลื่น หลังจากเดินผ่านป่าไม้ออกมา ภาพที่อยู่เบื้องหน้าพลันกว้างโล่ง

ชายทุ่งเปล่าเปลี่ยวยังคงปกคลุมไปด้วยหมอกรางเลือน เนินเขาสูงๆ ต่ำๆ ต้นไม้เขียวชอุ่มเป็นพุ่มพฤกษ์ ที่ลุ่มต่ำจะเป็นบริเวณที่ชื้นแฉะ มีต้นกกและหญ้าขึ้นอยู่เต็มไปหมด ถนนคล้ายแผ้วถางขึ้นมาเพื่อเชื่อมทะลุถึงริมน้ำ พอมีคนเดินผ่าน ฝูงนกไม่รู้ชื่อในพื้นที่ชุ่มน้ำก็ตกใจ โผบินขึ้นสู่ท้องฟ้านับพันนับหมื่นตัว บินเวียนวนเป็นแถวเป็นแนว ราวกับผ้าโปร่งบางเบาผืนหนึ่งที่ถูกลมพัดพลิ้ว

เชียนโม่มองทัศนียภาพแปลกตาที่อยู่ตรงหน้า มือกำก้อนหินที่เก็บขึ้นมาเมื่อครู่ตอนแสร้งทำเป็นล้ม และถูกับเชือกบนข้อมือไม่หยุด ทว่ามือทั้งสองข้างล้วนถูกมัดไว้ จึงทำได้ไม่ถนัดและค่อนข้างเหนื่อยแรง อีกทั้งเชือกนี้เพิ่งถูกมัดใหม่เมื่อครู่ แน่นหนาเสียจนทำให้เธอท้อใจ ถูอยู่เป็นนานเชือกก็เพิ่งขาดไปเล็กน้อยเท่านั้น

ดวงอาทิตย์โผล่ขึ้นมา สาดส่องผู้คนที่กำลังลุยน้ำข้ามภูเขา บนถนนไม่มีอะไรช่วยบดบัง ไม่นานก็รู้สึกร้อนอบอ้าวขึ้นมา

บางทีอาจเพราะไม่อยากยุ่งยากต้องดูแลคนเป็นลมแดด พอเดินได้ระยะหนึ่ง ทาสทั้งหลายก็จะได้รับอนุญาตให้ไปดื่มน้ำในลำธารเล็กๆ ข้างทางได้ ถึงกระนั้นเด็กหญิงที่เดินอยู่ข้างหน้าเชียนโม่ก็ออกจะประคองตัวไม่ไหวแล้ว ศีรษะห้อยต่ำลง

หญิงกลางคนสีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ อยากจะช่วยพยุง แต่มือก็ถูกมัดอยู่ ได้แต่ใช้ข้อศอกของตนประคองข้อศอกของเด็กหญิง เดินไปอย่างยากลำบาก

เชียนโม่อยู่ข้างหลัง เห็นเด็กหญิงก้าวเท้าตามไม่ทันก็จะเข้าไปช่วยประคอง ระหว่างทางมีคนที่ได้รับบาดเจ็บตอนถูกจับตัวทนทรมานไม่ไหวก็จะถูกลากออกจากขบวน นอนนิ่งไม่ขยับอยู่ข้างทาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความซึมเซาหม่นหมอง

เชียนโม่ไม่อาจทนมองได้ ช่วยประคับประคองสองแม่ลูก ก้มหน้าเดินผ่านไป