ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

เสี่ยวเฉินฝูปกติเป็นคนทำอะไรระมัดระวัง พอจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง ในการเปลี่ยนแปลงครั้งนั้นไม่เพียงไม่ถูกพัวพัน กลับได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นผู้รับใช้ใกล้ชิดฉู่หวัง ช่วงที่ผ่านมาเขาปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายฉู่หวัง เห็นฉู่หวังรับช่วงการบริหารราชการแผ่นดิน ปฏิบัติราชกิจด้วยความมุมานะบากบั่น ทำงานหนักจนดึกดื่นทุกวัน ไม่มัวเมาอยู่กับสุรานารีเช่นแต่ก่อน

หลังจากย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิ ฉู่หวังก็เสด็จประพาสตะวันออกไปถงซาน ข้างกายไม่ได้พาสนมนางในคนใดไปด้วย หลังกลับมาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเรียกฝ่ายในมาปรนนิบัติ

ทุกคนต่างยกย่องฉู่หวังว่ามุมานะบากบั่นมีความสามารถ ไม่มีอะไรต้องละอายใจต่ออดีตหวัง แต่เสี่ยวเฉินฝูกลับกระจ่างแก่ใจดี

ในเมื่อฉู่หวังมีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะเปลี่ยนแปลง ก็ต้องแสดงท่าทีออกมา

เจ้าผู้ครองแคว้นที่รักสนุกลุ่มหลงอิสตรีย่อมไม่อาจทำให้คนเลื่อมใสศรัทธา ฉู่หวังจำเป็นต้องแสดงออกมาทางการกระทำ ให้คนในแคว้นและขุนนางใหญ่ทั้งหลายได้รับรู้ว่าเขาเป็นคนที่สามารถตัดขาดจากการเสพสุขทั้งหมด และปกครองบ้านเมืองด้วยความมุมานะบากบั่น ดังนั้นทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับฉู่หวังผู้เสื่อมถอยในอดีตคนนั้น เขาจึงจงใจถอยห่าง

คิดถึงเรื่องเหล่านี้ก็ทำให้เสี่ยวเฉินฝูนึกถึงเรื่องในวันนี้ ช่วงก่อนหน้านี้มู่ฟูเหรินได้เรียกตนเข้าพบและสั่งกำชับเอาไว้ เสี่ยวเฉินฝูรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจไม่ทำ

“ต้าหวัง” ตอนฉู่หวังจะออกจากประตูวัง เสี่ยวเฉินฝูก็เดินเข้าไปกระซิบถาม “ต้าหวัง คืนนี้จะเรียกผู้ใดมาปรนนิบัติหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่หวังมองมา เสี่ยวเฉินฝูรีบกล่าว “ต้าหวัง ต้าฟูกุยสวินพาสตรีชาวไช่มาด้วยผู้หนึ่ง เชี่ยวชาญการร่ายรำ ต้าหวังจะให้ไปวังเกาหยาง…”

“ส่งกลับไป” อีกฝ่ายพูดยังไม่ทันจบ ฉู่หวังก็ตัดบททันที

เสี่ยวเฉินฝูตะลึงงัน

“นับแต่วันนี้ไป ผู้ที่มาติดสินบนด้วยหญิงงาม ปฏิเสธไปให้หมด” ฉู่หวังพูดจบก็ขึ้นรถม้าไป

เสี่ยวเฉินฝูคาดแล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ จึงรับคำแล้วรีบตามไป

“ต้าหวัง กลับวังหรือพ่ะย่ะค่ะ” เขาถาม

ฉู่หวังมองท้องฟ้า ดึกแล้ว แต่ในใจยังมีเรื่องต่างๆ อยู่มากมาย ยังไม่อยากพักผ่อน เขานึกถึงอู่จวี่ คาดเดาว่าเวลานี้อู่จวี่ก็คงยังไม่ได้พักผ่อน จึงสั่งการ “ไม่ ไปเรือนพักในวังหลวง”

รถม้าวิ่งกึงกังไปตามถนนในวัง ออกจากเขตพระราชฐานชั้นใน มาถึงเรือนพักในวังหลวง ประตูใหญ่ลั่นดาลแล้ว ยามเฝ้าประตูพอเห็นฉู่หวังก็รีบเปิดประตู

“อู่ต้าฟูไม่อยู่ในห้องพัก อยู่ที่ห้องเก็บตำราพ่ะย่ะค่ะ” ซื่อเหรินในเรือนพักได้ยินฉู่หวังตรัสถามจึงทูลตอบ “ต้าหวังเชิญเสด็จไปที่ตำหนัก กระหม่อมจะไปตามอู่ต้าฟูมาพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่หวังคิดไปคิดมาก็บอก “ไม่ต้องไปรบกวนเขา ข้าจะไปที่ห้องเก็บตำราเอง”

ห้องเก็บตำราอยู่ไม่ไกล ฉู่หวังไม่ได้ขึ้นรถ หากแต่เดินไป เมื่อมาถึงลานด้านหน้าห้องเก็บตำราก็เห็นแสงไฟสว่างไสว มองเห็นเงาคนที่อยู่ข้างใน

ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะดังออกมา คล้ายมีอิสตรี

ฉู่หวังค่อยๆ ชะงักฝีเท้า