ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

เชียนโม่รีบอธิบาย “อาการประชวรของต้าหวังไม่มีอะไรมากแล้ว เพียงดื่มยาตามเวลา ไม่นานก็จะหายดี”

ฉู่หวังไม่รีบไม่ร้อน “เจ้าเคยบอกว่าโรคไข้จับสั่นจะฟักตัวอย่างน้อยครึ่งเดือนอาการจึงจะปรากฏออกมา ในทัพฉู่อาจมีคนติดโรคมาแต่ยังไม่ปรากฏอาการ หากเจ้าไปเสียแล้ว ถึงตอนนั้นใครจะรักษา”

“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา” เชียนโม่กล่าว “ข้าได้บอกวิธีรักษาให้นายทหารไว้แล้ว แม้จะมีคนเป็นขึ้นมาอีกก็สามารถรักษาได้”

ฉู่หวังมองนางอย่างแฝงความหมายลึกซึ้ง

“อ้อ ตอนนั้นเจ้ารับปากว่าจะรักษาโรคด้วยตัวเอง มาบัดนี้กลับผลักภาระให้ผู้อื่น แรงงานหญิงโม่ เจ้าบอกเจ้าปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาแล้ว ก็คือแบบนี้หรือ”

เชียนโม่อ้าปากขึ้น แล้วก็พูดไม่ออก

ฉู่หวังกลับไม่สนใจนาง หันหน้าไปตรัสเสียงเย็น “เสี่ยวเฉินฝู ไม่ใช่ยังมีรถอันอีกคันหรือ ให้แรงงานหญิงโม่นั่งไป ตามอยู่หลังรถกว่าเหริน!”

เชียนโม่ยังคิดจะพูดอะไร ฉู่หวังกลับสั่งคนขับให้ออกเดินทาง เสียงตวัดแส้ดังขึ้น ล้อรถเคลื่อนออก เชียนโม่รีบหลบเข้าข้างๆ เธอมองรถม้าของฉู่หวัง ทั้งร้อนใจทั้งหงุดหงิด โกรธจนกระทืบเท้าเร่าๆ “ข้าจะกลับบ้าน!”

ฉู่หวังกลับคล้ายไม่ได้ยิน รถม้าและขบวนเคลื่อนตัวไปข้างหน้าท่ามกลางฝุ่นจางๆ

กองทัพเดินทางออกจากเมืองหลัว มุ่งไปทางตะวันตกอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร

ฉู่หวังร่างกายไม่แข็งแรง หลังจากปรึกษาหารือกับซือหม่าและขุนนางทั้งหลายแล้วก็ปรับแผนการและยุทธวิธี ให้ต้าฟูหลูจี๋หลีนำทัพหน้าเข้าโจมตีเมืองฟางเฉิงของแคว้นยง โต้วเจียวเป็นทัพหลัง ฉู่หวังเคลื่อนทัพช้ากว่าสักหนึ่งก้าว เข้าตีเมืองจวี้ซื่อทางตะวันออกเฉียงเหนือของแคว้นยง

เช้าตรู่ของวันที่สองหลังออกเดินทาง กงซุนหรงแห่งแคว้นฉินก็มาทูลลาฉู่หวัง

“ทัพฉินกำลังจะข้ามภูเขาหนานซานมาแล้ว กระหม่อมเป็นต้าซู่จั่ง* จึงต้องขอแยกตัวไปก่อน” เขากล่าวอย่างนอบน้อม

ฉู่หวังยิ้มน้อยๆ ลุกขึ้นมา “เช่นนั้นคนแคว้นฉู่จะรอกงซุนท่านกลับมาอีกครั้งที่แคว้นยง” พูดจบก็ให้ซื่อเหรินฉวีนำสุรามา รินให้กงซุนหรงด้วยตนเอง

ทั้งสองพูดจาตามมารยาทอีกครู่หนึ่ง กงซุนหรงยกสุราขึ้นดื่มหมดจอก ยิ้มพลางทำความเคารพอีกครั้งแล้วลาจากไป

เพิ่งจะออกจากกระโจมก็มีคนผู้หนึ่งเดินสวนมา แทบจะชนเข้ากับกงซุนหรง

กงซุนหรงเขม้นตามอง กลับเห็นสตรีผู้หนึ่งประคองถาดไม้เคลือบสี บนถาดมียาอยู่ถ้วยหนึ่ง

กงซุนหรงรู้จักสตรีนางนี้ ผู้ติดตามเคยชี้ให้เขาดูแล้วบอกว่านางก็คือแรงงานหญิงโม่ที่รักษาโรคไข้จับสั่นได้

ซื่อเหรินฉวีรีบดึงตัวเชียนโม่แล้วทำความเคารพกงซุนหรง “แรงงานหญิงผู้นี้ไม่รู้จักมารยาท กงซุนโปรดอภัย!”

เชียนโม่ก็ถอยไปอยู่ข้างหลังซื่อเหรินฉวีแล้วก้มหน้าลง

“ไม่เป็นไร” กงซุนหรงเอ่ยเสียงเรียบ ถอนสายตาจากร่างของเชียนโม่แล้วเดินออกไป

* ต้าซู่จั่ง เป็นบรรดาศักดิ์และตำแหน่งขุนนางของแคว้นฉินในยุคชุนชิว มีอำนาจสูงสุดในการบริหารและการทหาร เทียบได้กับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี