ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทนำ-บทที่ 1

บทที่หนึ่ง

“ว้าย!” เสียงร้องดังขึ้น มู่หวั่นชิวพลันตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย แล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่ง

เสียงกบร้องรับกัน ดวงจันทร์ลอยสูงเด่น รอบข้างเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของหญ้าป่า ทั้งที่ผืนป่ายามค่ำคืนช่างน่าหลงใหลเพียงนี้ เหตุใดนางในชาติก่อนจึงไม่ทันได้เห็นเล่า

ทั้งยังรู้สึกว่าเป็นทุกข์…

“คุณหนูฝันร้ายอีกแล้วหรือขอรับ” มู่จงที่เฝ้าอยู่ไม่ไกลถูกเสียงกรีดร้องทำให้ตกใจตื่น เขาจึงรีบลุกขึ้นมา

เพียงเห็นมู่หวั่นชิวที่เหม่อมองท้องฟ้า ในดวงตาเขาก็ฉายแววซับซ้อน

คุณหนูใหญ่ที่เดิมสูงศักดิ์ ทั้งเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ ด้วยบิดาต้องโทษ จำต้องระหกระเหินในชั่วข้ามคืน นอนกลางดินกินกลางทราย ไม่ว่าใครก็คงฝันร้ายติดต่อกันกระมัง มู่จงถอนหายใจเสียงเบาๆ หยิบเสื้อบนพื้นขึ้นมาคลุมตัวนาง แล้วจึงหันไปยังกองไฟที่ใกล้ดับซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป พลางเติมกิ่งไม้ลงไป จากนั้นพูดว่า

“ต้องให้คุณหนูมานอนกลางป่า เป็นเรื่องสุดวิสัยแล้ว เป็นเพราะพวกเราเป็นนักโทษหนีคดีจึงเข้าพักที่โรงเตี๊ยมไม่ได้ คุณหนูควรฉวยโอกาสที่ฟ้ายังไม่สว่างนอนพักอีกสักครู่เถอะขอรับ พรุ่งนี้ยังต้องเร่งเดินทางอีก…” เห็นมู่หวั่นชิวไม่พูดอะไร จึงพูดต่อไปว่า “พรุ่งนี้ก็จะดีขึ้นแล้ว ทันทีที่ไปถึงเมืองเครื่องหอมต้าเยี่ย พวกเราก็จะอยู่ห่างจากเมืองหลวงอันคังไกลขึ้น คุณหนูก็จะเข้าพักในโรงเตี๊ยมได้แล้ว…”

“เมืองต้าเยี่ย?” ท่าทางเหม่อลอยของมู่หวั่นชิวพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที “พรุ่งนี้ก็ถึงแล้ว?”

“ใช่ขอรับ…” ในแววตาของมู่จงฉายประกายสดใส “พรุ่งนี้พวกเราก็จะถึงเมืองต้าเยี่ยแล้ว คุณชายรองตระกูลเจิงแห่งเมืองผิงเฉิงที่เป็นสหายเก่าแก่ของนายท่านจะรอรับคุณหนูอยู่ที่เมืองต้าเยี่ยขอรับ”

“พรุ่งนี้…” มู่หวั่นชิวพึมพำ

ใช่แล้ว พรุ่งนี้ของชาติก่อน มู่จงที่ดูเหมือนภักดีผู้นี้จะร่วมมือกับโจร ชิงสมบัติที่นางนำติดตัวมา แล้วขายนางให้กับหอคณิกาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองต้าเยี่ย…หอชุนเซียง

นับจากนั้น ชีวิตยากลำบากในหอคณิกาช่วงนั้นก็จะถือเป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตของนางที่มิอาจลบล้างได้อีก เมื่อตกมาอยู่ในคาวโลกีย์แล้ว ไม่ว่าต่อไปนางจะมีชีวิตอย่างเงียบๆ เพียงไร หรือมีเรือนร่างที่บริสุทธิ์อย่างไร เข้มแข็งขนาดไหน จะรักเขามากเพียงใด ก็ไม่มีทางเป็นหญิงที่ออกหน้าออกตาของเขาได้ ไม่มีทางหนีพ้นโชคชะตาที่จะถูกทอดทิ้งอย่างไม่ไยดีไปได้ สุดท้ายยังคงได้ชื่อว่าเป็นหญิงแพศยา ต้องดื่มด่ำความเกลียดชังไปจนตาย

โชคยังดีที่พอตื่นมาในชาตินี้แล้ว ยังเป็นช่วงก่อนหน้าที่นางจะถูกขายเข้าไปในหอคณิกา นางยังพอมีเวลาหาทางดิ้นรนได้ทัน ชาติก่อนผ่านไปแล้ว ชาตินี้โชคชะตาของนางจะปล่อยให้ผู้อื่นมาควบคุมอีกมิได้เป็นอันขาด!