ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 3

ชาตินี้ตื่นมา นางก็พยายามดิ้นรนอย่างเต็มที่ นางไม่กลัวความลำบาก ไม่กลัวความเหน็ดเหนื่อย ไม่กลัวว่าจะไม่มีที่พึ่ง ไม่กลัวกระทั่งเสื้อผ้าหยาบ อาหารชืด ชีวิตบ้านป่าเมืองเขาที่ต้องทำงานลำบากทั้งวันทั้งคืน

ขอเพียงนางสามารถหลุดพ้นจากชะตาชีวิตหญิงคณิกาในชาติก่อน แล้วได้มีชีวิตเหมือนกับคนทั่วไป!

แต่โชคชะตาก็เหมือนมือใหญ่ที่ไร้เงา และเหมือนกับวงล้อที่นางไม่อาจเปลี่ยนรอยทางได้ กำลังใช้อำนาจอันยิ่งใหญ่ผลักมันกลับมาหานาง ไม่ว่านางจะดิ้นรนเพียงใด ก็จะดึงให้นางกลับมาในเส้นทางเดิมให้ได้ ไม่ยอมปล่อยให้นางได้ไกลห่าง ทั้งไม่ยอมให้นางถูกสะบัดออกจากวงล้อแห่งโชคชะตา

“ท่านแม่รู้ว่าเจ้าออกมาเก็บอาหารหมู จึงให้ข้าแอบมาส่งเจ้าหนีไป ท่านแม่บอกว่าซ่องนั้นถึงเจ้าตายก็ไปไม่ได้เด็ดขาด” รู้สึกว่ามู่หวั่นชิวสิบนิ้วเย็นเยือก หม่าจู้เอ๋อร์พลันร่างสะท้าน เขาพลิกมือจับตัวนางไว้ทันใด “พ่อ…พ่อเจ้าเป็นคนเลวจริงหรือ”

“ข้า…” มู่หวั่นชิวริมฝีปากสั่นเทา ในดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา จากนั้นก็ราวกับเปิดประตูเขื่อน น้ำตาพลันไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

เป็นคนมาถึงสองชาติ กลับเป็นครั้งแรกที่นางเกลียดตัวเองที่มีบิดาเป็นนักโทษ

นางไม่กลัวที่จะบอกว่าบิดาเป็นใคร แต่นางกลัวว่าจะทำลายภาพลักษณ์ใสบริสุทธิ์ของนางในใจครอบครัวของหม่าจู้เอ๋อร์ โลกนี้ใครจะคิดว่านางเป็นคนเลวก็ได้ แต่ครอบครัวหม่าจู้เอ๋อร์ไม่ได้!

อย่างไรเสียก็เป็นพวกเขาที่ทำให้นางรับรู้ว่าโลกใบนี้ยังมีความอบอุ่นอยู่ นางเห็นพวกเขาเป็นดังญาติสนิทแล้ว ต่อให้ไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียว นางก็หวังว่าในใจครอบครัวของหม่าจู้เอ๋อร์ นางจะยังคงเป็นเด็กสาวที่งดงาม บริสุทธิ์ และมีใจเมตตา

“เจ้าอย่าร้องไห้” ในสายตาของหม่าจู้เอ๋อร์ เด็กสาวตรงหน้าเข้มแข็งตลอดเวลา แม้ว่าจะเจ็บจะทุกข์เพียงใด นางก็จะกัดฟันทน เขาไม่เคยเห็นนางร้องไห้เช่นนี้มาก่อน ย่อมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จึงยกมือที่หยาบกระด้างใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาให้นาง “เจ้ามิใช่คนเลว เจ้าเป็นคนดี ท่านแม่ก็บอกว่าเจ้าไม่ใช่คนเลว…เจ้าก็อย่าร้องไห้อีกเลย เป็นข้าที่ไม่ดีเอง ที่จริงท่านแม่ไม่ให้ข้าถาม” คำพูดนั้นมาโดยไม่ได้เรียบเรียง “ข้าไม่ดีเอง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง…”

“จริงหรือ” มู่หวั่นชิวสะอื้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้น “อาหญิงพูดว่าข้ามิใช่คนเลวจริงหรือ”

“อืม…” หม่าจู้เอ๋อร์พยักหน้าอย่างแรง “เจ้าดูสิ นี่ก็คืออาหารแห้งและเสื้อผ้าที่ท่านแม่ให้ข้าเอามาให้เจ้า”

หม่าจู้เอ๋อร์ก้มหน้าลงจะแกะห่อผ้าให้นางดู

มู่หวั่นชิวกลับกดมือเขาเอาไว้ “แล้วท่านอาล่ะ? ท่านอาว่าอย่างไรบ้าง”

“ท่านพ่อ…” หม่าจู้เอ๋อร์ชะงักไป “ท่านพ่อบอกว่าเจ้าเป็นเด็กที่มีชีวิตลำเค็ญ…”

“จริงหรือ! ท่านอาไม่ได้ว่าข้าเป็นคนเลวแน่หรือ” น้ำตายังไม่ทันแห้ง มู่หวั่นชิวก็ฉีกปากยิ้ม กระนั้นน้ำตาก็ยังคงไหลลงมาอย่างมิอาจควบคุมได้

“ใช่แล้ว ท่านพ่อบอกว่าเจ้าไม่ใช่คนเลว เจ้าอย่าได้ร้องไห้อีกเลย” หม่าจู้เอ๋อร์ถูมืออย่างร้อนใจ

“ข้าไม่ได้ร้องไห้ ข้าดีใจ เหอะๆ” มู่หวั่นชิวเปล่งเสียงหัวเราะที่ไม่น่าฟังยิ่งกว่าเสียงร้องไห้ “ท่านอากับอาหญิงล้วนไม่รังเกียจข้า ล้วนบอกว่าข้าเป็นคนดี เหอะๆ..”

มองเห็นน้ำตาพร้อมรอยยิ้มของมู่หวั่นชิวแล้ว หัวใจของหม่าจู้เอ๋อร์ก็พลันบีบตัวแน่น ความแสบนั้นเสียดแทงทะลุคอหอย เขารีบเบือนหน้านี้ ไม่ให้นางเห็นม่านน้ำที่ทะลักขึ้นมาในดวงตาของตน

เขาเป็นชาย…จะร้องไห้มิได้