ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 3

หม่าจู้เอ๋อร์เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงตะโกนไล่หลังนางว่า “ถุงต่อมกลิ่นชะมดเช็ดตากลมแห้งข้าก็เอามาให้เจ้าแล้ว เจ้าไปถึงเมืองผิงเฉิงแล้ว ก็ขายมันไปเถอะ”

มู่หวั่นชิวตกตะลึง จากนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น ไม่ให้น้ำตาไหลลงมา

หม่าจู้เอ๋อร์เอาของมีค่าทั้งหมดในบ้านยัดใส่ห่อผ้าใบนี้ แบกมันไว้ มู่หวั่นชิวพลันรู้สึกว่ามันหนักอึ้ง

คิดถึงต่อมกลิ่นชะมดเช็ดชิ้นนั้น มู่หวั่นชิวก็คิดถึงดาบตัดวิญญาณยาวสามชุ่นของนาง คิดถึงแววตาปรารถนาในครั้งแรกที่หม่าจู้เอ๋อร์ได้เห็นมัน

เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ท่านพ่อเหลือไว้ให้ ในตอนนั้นทั้งที่รู้ว่าหม่าจู้เอ๋อร์ชอบเพียงใด นางก็ตัดใจให้ไม่ลง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน นางเดินทางไปไกล หนทางรางเลือนอย่างมาก เป็นตายก็ยากจะคาดเดา บอกว่าจะหาเงินก้อนใหญ่กลับมา แต่นางไม่รู้เลยว่าจะมีชีวิตรอดกลับมาเจอหม่าจู้เอ๋อร์ ได้เจอครอบครัวเรียบง่ายเช่นนี้อีกหรือไม่ ทิ้งไว้ให้หม่าจู้เอ๋อร์เป็นที่ระลึกก็ยังดี

“อันนี้ให้พี่จู้จื่อ” มู่หวั่นชิวหยิบดาบตัดวิญญาณออกมา แล้วเดินกลับมาสองสามก้าวยื่นให้แก่เขา “รอพี่ฝึกวรยุทธ์แล้วคงจะได้ใช้มัน” นางพยายามเค้นรอยยิ้มพูดล้อเขา “พี่อย่าได้เห็นว่ามันเล็กเป็นอันขาด นี่เป็นดาบล้ำค่าที่มีชื่อในยุทธภพ ชื่อว่าตัดวิญญาณ พี่อย่าได้เอามันไปใช้เชือดหมูเด็ดขาดนะ”

หม่าจู้เอ๋อร์ตะลึงไป จากนั้นดวงตาดำก็เปล่งประกายราวกับเพชรระยิบระยับใต้แสงตะวัน เขายื่นมือไป แต่ก็ชะงักลงทันใด ก่อนผลักดาบล้ำค่ากลับคืน “ท่านพ่อล่าสัตว์ มีดล่าสัตว์ใหญ่ๆ เล็กๆ ในบ้านก็มีแล้วสี่ห้าด้าม ดาบเล็กกะทัดรัดนี้ เจ้าพกไว้ดีกว่า ระหว่างทางจะได้เอาไว้ใช้ป้องกันตัว”

“อาหญิงบอกว่า ข้าเป็นลูกผู้หญิง พกมีดติดตัวตลอดเวลาไม่ดี” นางกวัดแกว่งไม้ท้อขนาดใหญ่เท่าลำแขน ยาวสามฉื่อที่มือถืออยู่ “ข้ามีไม้ตีงูที่พี่ทำให้ข้าอันนี้ก็พอแล้ว”

“ข้าไม่เอา” หม่าจู้เอ๋อร์พูดออกมาอย่างยากเย็นแล้วก็เบือนหน้าหนี ไม่พยายามมองดาบล้ำค่าที่ทำให้เขาคันในหัวใจและรักจนวางไม่ลง นางเป็นหญิงเดินทางตามลำพัง จะไม่มีของป้องกันตัวได้อย่างไร

“พี่จู้จื่อ!” มู่หวั่นชิวเรียกเขาอย่างไม่พอใจ “ข้าแค่ให้พี่ไว้เป็นที่ระลึก”

เห็นหม่าจู้เอ๋อร์หันหน้ากลับมา นางจึงพูดอย่างเง้างอนอีกว่า “ข้ากลัวว่าพอพี่จู้จื่อโตขึ้นแล้วหน้าตาเปลี่ยน ยามที่เจอหน้ากันข้าจะจำไม่ได้ ถึงตอนนั้นแค่พี่เอาดาบนี่ออกมาเป็นหลักฐาน ข้าก็จำได้แล้ว”

“แต่ว่า…” หม่าจู้เอ๋อร์กัดริมฝีปาก

“พี่จู้จื่อเก็บไว้ให้ดี ข้าไปล่ะ” มู่หวั่นชิวโยนดาบไปตรงเท้าของหม่าจู้เอ๋อร์ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

มองดูเงาร่างของมู่หวั่นชิวไกลออกไป ภาพเบื้องหน้าหม่าจู้เอ๋อร์พลันพร่ามัว เขาย่อตัวลงช้าๆ หยิบดาบตัดวิญญาณตรงเท้าขึ้นมา ก่อนจะลูบด้ามดาบที่อ่อนนุ่มนั้นเบาๆ ตรงนั้นยังมีความเย็นเยือกจากมือนางหลงเหลืออยู่

ทันใดนั้นหม่าจู้เอ๋อร์ก็เก็บดาบ ลุกขึ้นทันทีแล้วรีบวิ่งตามไป

ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบมาจากทางด้านหลัง มู่หวั่นชิวพลันหัวใจเต้นแรง นางกำไม้ตีงูในมือไว้แน่น ก่อนค่อยๆ หันหน้ามา

เป็นหม่าจู้เอ๋อร์ที่วิ่งตามมา!

“วิ่งช้าหน่อย ระวังเดี๋ยวจะหกล้ม” มู่หวั่นชิวรีบเข้าไปหา “พี่ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือ”

“ข้าจะส่งเจ้าไปผิงเฉิง” หม่าจู้เอ๋อร์พูดอย่างหนักแน่น “ทางนี้ยังต้องข้ามเขาอีกสองลูก ข้างหน้าล้วนเป็นป่า เจ้าไปคนเดียวข้าไม่วางใจ!”

“แต่ว่า…”

“ไปเถอะ” หม่าจู้เอ๋อร์ไม่ยอมให้นางพูดอีก รีบลากตัวนางเดินไปข้างหน้า