ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 3

“ไม่ได้!” มู่หวั่นชิวยืนนิ่งอยู่กับที่ “ท่านอากับอาหญิงหาพี่จู้จื่อไม่เจอต้องร้อนใจมากเป็นแน่!”

ที่สำคัญไปกว่านั้น นางเป็นบุตรสาวของขุนนางต้องโทษ ทางที่จะไปนี้ย่อมอันตรายมาก เป็นตายยังมิอาจรู้ นางไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้กับเด็กหนุ่มผู้มีชีวิตเรียบง่ายและเห็นนางเป็นเหมือนน้องสาวร่วมสายเลือดเช่นนี้

นางเป็นเด็กกำพร้าคนหนึ่ง ตายแล้วก็แล้วไปเถอะ เหตุใดยังต้องทำให้หม่าจู้เอ๋อร์เดือดร้อน และทำให้ครอบครัวหม่าหย่งต้องเดือดร้อนด้วย สามารถอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ในเขาที่เรียบง่ายเช่นนี้ ทำให้นางได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของการมีบ้านอีกครั้ง นางก็พอใจแล้ว

“เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่หลงทางหรอก ตอนสิบขวบข้าเคยตามท่านพ่อไปเมืองผิงเฉิงครั้งหนึ่ง” เห็นมู่หวั่นชิวยังไม่ยอมเดิน หม่าจู้เอ๋อร์ก็ร้อนใจจนหน้าขึ้นสี “ตอนนี้สายมากแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ ระวังหัวหน้าหมู่บ้านจะตามมาถึงที่นี่”

“ไม่ได้ พี่จู้จื่อต้องรีบกลับไป ท่านอากับอาหญิงคงจะร้อนใจแย่แล้ว!”

“จู้จื่อ…จู้จื่อ…”

“จู้จื่อ…จู้จื่อ…”

ระหว่างที่ฉุดรั้งกันนั้น เสียงแม่ของหม่าจู้เอ๋อร์ก็ดังมาจากด้านหน้าของภูเขา ระหว่างนั้นก็มีเสียงของคนอื่นๆ ในหมู่บ้านดังปะปนมาด้วย

“แย่แล้ว ท่านแม่ตามมาแล้ว!” หม่าจู้เอ๋อร์สีหน้าเปลี่ยนไปทันใด “ต้องเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่บีบให้ท่านแม่มาตามหาพวกเราแน่นอน!” เขาฉุดมือมู่หวั่นชิวไว้แน่น “พวกเรารีบไปกันเถอะ ช้ากว่านี้จะไม่ทันกาล”

“ไม่ได้!” มู่หวั่นชิวสะบัดมือเขาอย่างแรง

“เจ้า!” หม่าจู้เอ๋อร์ร้อนใจจนหน้าเครียด เส้นเอ็นเขียวปูดขึ้นที่หน้าผาก

“พวกเราหนีไม่พ้นหรอก” มู่หวั่นชิวชี้ไปที่ยอดเขา “แค่พวกเขายืนอยู่บนยอดนั้น ก็เห็นทางเส้นนี้ได้แล้ว!”

“แล้วจะทำอย่างไรดี” หม่าจู้เอ๋อร์หันหน้าไปมองบนยอดเขา สิ่งที่มู่หวั่นชิวพูดไว้ไม่ผิดแม้แต่น้อย

“เอ่อ…” มู่หวั่นชิวก้มหน้าคิดสักครู่ “ข้าจะซ่อนตัวก่อน พี่จู้จื่อก็ล่อพวกเขาไปทางอื่น”

“ข้า…” หม่าจู้เอ๋อร์ลังเลใจ

“เร็วเข้า ชักช้าจะไม่ทันกาล!” มู่หวั่นชิวสั่งการอย่างเด็ดขาด แล้วชี้ไปยังตะกร้าแบกหลังที่อยู่ไม่ไกล “พี่ก็บอกว่าออกมาเก็บอาหารหมูเถอะ”

หม่าจู้เอ๋อร์รับคำทันควัน แล้วหันมาฉุดตัวมู่หวั่นชิวเอาไว้ “เร็วเข้า เจ้าไปหลบหลังต้นโหยวซาน* ต้นนั้นก่อน ตรงนั้นมีหลุมเล็กๆ อยู่หลุมหนึ่ง”

เมื่อเอากิ่งไม้บังตัวมู่หวั่นชิวดีแล้ว หม่าจู้เอ๋อร์ก็หยิบตะกร้าแบกหลังขึ้นมา แล้วพูดเสียงเบา “เจ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่ก่อน รอข้าล่อพวกเขาไปแล้ว จะกลับมาส่งเจ้า”

“อืม” เวลาหม่าจู้เอ๋อร์ดื้อรั้นจะเป็นเหมือนวัว กลัวว่าเขาจะไม่ยอมไป มู่หวั่นชิวจึงรับปากอย่างรวดเร็ว