ยอดหญิงเซียนเครื่องหอมเล่มห้า บทที่สอง

ล่อเสือออกจากเขา!

เวลารวดเร็วราวกับสายฟ้าพาดผ่าน ในที่สุดเขาก็เข้าใจเรื่องราว ตัวเองถูกแผนล่อเสือออกจากเขาของหลีจวินเข้าแล้ว!

ใช้สิ่งที่เรียกว่า ‘ตัวอย่าง’ ซึ่งหลี่หานปิงทำออกมาล่อคนส่วนใหญ่ของเขาไปก่อน จากนั้นก็ใช้ฉินต้าหลงและเครื่องบรรณาการเหล่านี้มาเพื่อเบี่ยงเบนสายตาของเขาอีกครั้ง ล่อองครักษ์ทั้งหมดของจวนผู้บัญชาการมาที่นี่ฉวยโอกาสตอนที่ตัวเองตรวจนับเครื่องบรรณาการเหล่านี้ เครื่องหอมของจริงที่ตระกูลหลีเตรียมถวายก็ถูกขนออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลีไปอย่างเงียบๆ แล้ว

มิน่าเล่าเขาตรวจสอบเรือบรรณาการทั้งหมดแล้วก็ยังไม่เจอเครื่องหอมของตระกูลหลี!

ที่แท้มันไม่ได้อยู่บนเรือเลย!

เพียงความคิดแล่นผ่าน หร่วนอวี้พลันมีสีหน้าเขียวคล้ำ รังสีน่ากลัวแผ่กระจายออกมาจากตัวเขา เหล่าองครักษ์พากันตัวสั่นหยุดงานในมือทันที ก่อนจะกลั้นหายใจมองมาที่เขา

“ใต้เท้าหร่วนเป็นอะไรไปหรือ” รับรู้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ ฉินต้าหลงจึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจ

เห็นใบหน้าหลงใหลเงินทองของอีกฝ่าย หร่วนอวี้พลันเกิดความรำคาญใจอย่างไร้สาเหตุ ของล้ำค่าที่ปกติหาดูได้ยากนั้นต้องชื่นชมให้ได้อะไรกัน ที่เขาทำเช่นนี้เป็นการถ่วงเวลาข้าชัดๆ คิดอยากจะรั้งข้าไว้! ในใจคิดไป หร่วนอวี้ก็พยายามสะกดไฟโกรธไว้ แล้วหมุนตัวกลับทันที “พวกเรากลับ!”

“ใต้เท้าหร่วนช้าก่อน!” ฉินต้าหลงชักสีหน้าทันที เพียงเขาโบกมือทหารที่ยืนอยู่ตรงประตูก็ขวางทางหร่วนอวี้เอาไว้ทันที

“มีอันใดหรือ” หร่วนอวี้หมุนตัวกลับมาทันที “ใต้เท้าฉินคิดจะทำอะไร”

“เครื่องบรรณาการยังตรวจนับไม่เสร็จเลย ไฉนใต้เท้าหร่วนจะกลับเสียแล้วล่ะ” ฉินต้าหลงรีบเดินเข้าไปหาพลางหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า “คืนนี้เรือเหล่านี้ก็ต้องถอนสมอแล้ว จะไม่มีตราประทับของใต้เท้าหร่วนได้อย่างไร” ในน้ำเสียงแฝงการกล่าวโทษเอาไว้

ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เดิมทีก็คิดจะถอนสมอแต่เช้า กลับคิดไม่ถึงว่าจะถูกหร่วนอวี้ทำให้เสียเวลาไปหนึ่งวัน ยามนี้จำต้องเร่งเดินทางยามกลางคืนแทนแล้ว ไม่เช่นนั้นถ้ากลางทางเกิดเจอเหตุการณ์อะไรขึ้นมาอีกจนทำให้พลาดเวลางานพระราชพิธีอภิเษกขององค์หญิงหมิงอวี้ไปนั้น…เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ว

“เอ่อ…” หร่วนอวี้ลดท่าทีแข็งกร้าวลง หันหน้าไปสั่งหร่วนซี “เอาตราประทับมา…”

หร่วนซีเอาตราประทับที่เตรียมไว้ก่อนหน้ามา

“เอกสารอยู่ที่ใด” หร่วนอวี้กวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามาที่ตัวฉินต้าหลง

ฉินต้าหลงไม่ได้รีบไปหยิบเอกสาร เพียงหันหน้าแล้วชี้ไปทางของบรรณาการในเรือ “เครื่องบรรณาการยังตรวจนับไม่หมดเลย ยังต้องรอให้ใต้เท้าหร่วนไปตรวจนับ ติดแถบผนึกแล้วประทับตราอีก ไม่เช่นนั้นหากพกอะไรเพิ่มไป หรือวันหน้าขาดอะไรไป ข้ารับผิดชอบไม่ไหวหรอก!” น้ำเสียงเด็ดขาดอย่างมาก ฉินต้าหลงยืนขวางหน้าหร่วนอวี้ราวกับไม่ได้ตั้งใจขวางทางไปของอีกฝ่ายไว้

หลีจวินบอกไว้ให้คืนนี้เขาต้องดึงตัวหร่วนอวี้เอาไว้ แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขาก็ไม่กล้าทำให้หลีจวินต้องผิดหวัง

เป็นแผนร้ายจริงดังคาด!

เห็นว่าถูกขวางทางไปเช่นนี้ ความอึดอัดที่สุมในอกหร่วนอวี้ก็แทบจะระเบิดออกมา